ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η επέλαση των σύγχρονων βαρβάρων

Διηγήσεις που εξάπτουν τη φαντασία για το καταπράσινο νησί που δυστυχώς υπέστη
την πύρινη λαίλαπα την περασμένη δεκαετία ήταν στα ακούσματά μου. Μίλαγαν για
δαντελωτές αμμουδιές με χρυσαφένια άμμο που χρόνο με το χρόνο γίνεται ακόμη
πιο λεία και διάφανη. Άκουγα για θησαυρούς αιώνων και για τις «σφραγίδες» που
άφησαν πίσω τους ­ έστω τη μία πάνω στην άλλη ­ οι πολιτισμοί. Όλοι πέρασαν
από εκεί. Από τους Φοίνικες έως τους Αιγυπτίους. Μα καμιά φυλή ­ ακόμη και
αυτή των εξ Ανατολής κατακτητών ­ δεν πέτυχε αυτήν την καταστροφή του νησιού
σαν κι αυτή που «έφτιαξαν» οι νεώτεροι άποικοί του. Μπαλκονάκι εξήντα πόντων
με θέα τις απλωμένες πιτζάμες του γείτονα. Στήριγμα για τις γλάστρες με τα
γεράνια οι κίονες των αρχαίων ναών. Όσοι δεν χρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση
εκκλησιών. Πεζούλες για ρούγα επιτύμβιες στήλες. Λιμενοβραχίονας ­ στέρεος και
γραφικός ­ με φυτευτά στο τσιμέντο μάρμαρα από τα αρχαία τείχη. Παράγκα –
μάρμαρα – τείχη – διώροφο – σαρκοφάγοι και πάλι διώροφο – κίονες – ξενοδοχείο.
Και φτου κι απ’ την αρχή. Η ίδια εικόνα στο επόμενο σοκάκι. Έργο του
πολιτισμού των τελευταίων τριάντα χρόνων. Τέσσερις αιώνες και πλέον τα παράλια
της Θάσου διασώθηκαν από το φόβο των πειρατών, καθώς οι ιθαγενείς ζούσαν στην
ενδοχώρα. Όταν αυτός ο φόβος εξέλιπε, άνοιξε ο δρόμος για την επέλαση των
σύγχρονων βαρβάρων. Το αλουμίνιο, η παράγκα, το αυθαίρετο, η καταπάτηση, το
πλαστικό θα είναι η μία και μοναδική «σφραγίδα» που θα εντοπίσουν οι
αρχαιολόγοι τούς επόμενους αιώνες. Και θα δυσκολευτούν να τη μελετήσουν, αφού
δομήθηκε χωρίς κανόνες και λογική.