ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Επετηρίδα και πιτυρίδα

«Κοινό σημείο πιτυρίδας κι επετηρίδας είναι η κεφαλή μας. Πάνω της βρίσκονται
και οι δυο, η πρώτη κυριολεκτικά, η δεύτερη μεταφορικά. Η διαφορά τους όμως
είναι ότι για να εξαφανιστούν, τη μεν πιτυρίδα πρέπει να τη χτυπήσεις στη
ρίζα, τη δε επετηρίδα στην κορυφή. Λέγε με δηλαδή Κώστα Σημίτη».

«Τι λες πάλι μωρέ παλαβή, σου βρίσκεται κανένας καλύτερος και δεν τον
ξέρουμε;» έγινε έξαλλο το στεφάνι μου.

«Αμέ! Δεν μπορώ βέβαια να σου πω όνομα. Μπορώ όμως να σου τον περιγράψω: θα
έχει το επικοινωνιακό χάρισμα της Βάσως, την ευφράδεια του Λαλιώτη, το
λιγομίλητο του Βενιζέλου, την αυτοπειθαρχία του Πάγκαλου, το timing του Άκη,
την αποφασιστικότητα του Γιώργου Παπανδρέου, την ανεκτικότητα του
Γιαννόπουλου, την ευελιξία του Κακλαμάνη και την αυτογνωσία του Σκανδαλίδη.

Και επειδή εγώ βλέπω μακριά, να σου πω και για τα συνοδευτικά. Αντί
Διαμαντοπούλου θα βλέπεις Μιλένα Αποστολάκη. Στη θέση του Άκη, τον Μιχάλη
Καρχιμάκη. Όπου Βάσω, γράψε Ροδούλα Ζήση και όπου Πάγκαλο, τον Νίκο Μπίστη. Σε
θέση Γιάννου, ο Μακρυπίδης κι ο Σπύρος Βούγιας νέος Πασχαλίδης. Στη θέση του
Λαλιώτη ο Νάσος Αλευράς και όπου Σκανδαλίδης ο Γιώργος Πανταγιάς».

«Ναι, ναι, πολύ ωραία τα λες και… όπου Κατίνα, η Λένα η τσαχπίνα» με
αποσυντόνισε το στεφάνι μου, αλλά αντέδρασα αστραπιαία: «Σου διαφεύγει χρυσέ
μου το έτερον κοινό σημείον επετηρίδας και πιτυρίδας: συχνά-πυκνά και οι δυο
επανέρχονται… Γι’ αυτό κάτω τα χέρια απ’ τον… Τσουκάτο, μη δεις
καταμεσήμερο τον ουρανό… αστεράτο».