ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα φεγγάρια της ζωής μου

Μεσάνυχτα, στην ευβοιώτικη παραλία. Με τα γυμνά μου πόδια μόλις να αγγίζουν τη
γνώριμη ασημένια λουρίδα που αφήνει πάνω στη θάλασσα το αστραφτερό βλέμμα της
κυράς του Ουρανού. Πανσέληνος του Αυγούστου, η πιο όμορφη του χρόνου. Κι αυτό
το πρώτο καλοκαίρι της νέας χιλιετίας, εκεί στη σιωπηλή παραλία, μετράω τη ζωή
μου σε φεγγάρια.

Αρχίζοντας από εκείνα τα μαγικά καλοκαίρια της πρώτης εφηβείας στο Μ. Πεύκο.
Όταν όλη την ημέρα συναγωνιζόμασταν σε βουτιές ταρακουνώντας τις αραγμένες
ψαρόβαρκες κι ύστερα το βράδυ, κάτω από το φως του φεγγαριού, αράζαμε στην
παραλία και παραδινόμασταν στη γλύκα των άγουρων ονείρων, που προσπαθούσαμε
αδέξια να κρύψουμε κάτω από πλάκες και πειράγματα.

Κι ύστερα, άλλα φεγγάρια. Στην Κρήτη, στο μαγικό λιμάνι των Χανίων, και πιο
πέρα, στην ψιλή άμμο του Φραγγοκάστελου, μπροστά σε μια σκηνούλα για δύο. Και
στη Σκύρο, σ’ εκείνη την παραλία με το παράξενο όνομα ­ Σουτσίνι θαρρώ το
λέγανε ­ και τα ακόμη πιο παράξενα βράχια. Κι άλλα φεγγάρια στη Μονεμβασιά,
στο κάστρο της Αστροπαλιάς, στο πανηγύρι της Παναγιάς στη Νίσυρο, στο Ανάπλι.
Και εκείνο το μαγικό φεγγάρι στο κάστρο του Μολύβου να ξεπροβάλλει πίσω από
τις πέτρες την ώρα της συναυλίας. Την ώρα που ο Θάνος ακουμπάει στα πλήκτρα
του πιάνου κομμάτια της ψυχής του και τα χαρίζει στους φίλους που ακούνε ­ τον
Δημήτρη, τη Χαρούλα, τον Λευτέρη, τον Γιώργο…

Κι ακόμη, εκείνο το ηπειρώτικο φεγγάρι πάνω στο βουνό, στη Λάβδανη, που είχε
σταθεί, λες, για να φωτίσει την παρέα που τραγουδούσε με νοσταλγία, σε μια
γωνιά του πανηγυριού, πολυφωνικά δεροπολίτικα τραγούδια.

Πανσέληνος του Αυγούστου. Λύκε, λύκε, είσαι εδώ;