ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το παραμύθι της ζωής

Άραγε, πωλείται ή απλώς το βρίσκεις κάπου εκείνο το «φίλτρο» που απέκτησαν
πολλοί, αλλά (ευτυχώς ή δυστυχώς…) όχι όλοι; Μάλλον θα πρέπει να το κερδίζει
κανείς ως… δώρο για την ενηλικίωσή του. Και από τη στιγμή εκείνη να το
χρησιμοποιεί για να μπορέσει να φέρει τον κόσμο στα μέτρα του, ως άλλοθι για
να μένει απαθής μπροστά στα μεγάλα μυστήρια. Ως άλλοθι για να μπορέσει να
αγνοήσει το θαύμα της ζωής, της ύπαρξης του κόσμου, τη μαγεία του σύμπαντος
και της κάθε στιγμής.

Απαραίτητο μάλλον είναι αυτό το «φίλτρο». Μόνο χάρη σε αυτό θα καταφέρει
κανείς να χωρέσει μέσα σε ένα στενό διαμέρισμα, σ’ ένα κουστούμι ή ένα τέλειο
μακιγιάζ, να οργανώσει τη ζωή του σ’ έναν… σωλήνα και να περιμένει να
περάσουν από εκεί μέσα όλα εκείνα που «οφείλει να ζήσει» μέχρι που ήρεμος πια
να φύγει, λέγοντας «ναι, πέρασα από εδώ. Έκανα το χρέος μου σ’ αυτή την
κοινωνία, τήρησα τους κανόνες της, ήμουν όσο συνεπής μπορούσα να είμαι».

Χρειάζεται ένα τέτοιο «φίλτρο» για να μπορέσεις να μπεις στον σωλήνα. Ένα
φίλτρο που να κρατά μακριά όνειρα και συναισθήματα, μυστήρια και εκπλήξεις,
στιγμές και αισθήσεις «παράξενες», αερικά και νεράιδες, παραμύθια και
παιχνίδια. Σε μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις. Μόνο που εκείνες οι μεγαλύτερες
μπορούν να γίνουν επικίνδυνες. Πόσο καταστροφικό είναι στ’ αλήθεια ένα
«φίλτρο» που καταπίνει χρώματα, που ζωγραφίζει τα συναισθήματα χωρίς λάμψη,
που κάνει τα χαμόγελα να μοιάζουν όλα ίδια και τα βλέμματα να θαμπώνουν ­
απαθή, αδιάφορα, συχνά γεμάτα μίσος και κακία;

Και αν πάλι δεν υπάρχει; Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; Ναι, έτυχε να βρίσκεσαι
αλλού όταν το χάριζαν… Και είσαι στον πιο δύσκολο δρόμο. Νιώθεις
«φιλοξενούμενος» στο παραμύθι της ζωής, μόνο εσύ όμως το βλέπεις σαν παραμύθι.
Συμπεριφέρεσαι παράξενα, αλλόκοτα. Στιγμές στιγμές, μοιάζεις τρελός. Οι λέξεις
σου δεν βγάζουν νόημα. Δεν χωράς μες στον σωλήνα! Μετράς χρόνια ­ τριάντα,
σαράντα, πενήντα… ­ αλλά είσαι πάντα παιδί. Δεν έχεις καταφέρει να
μεγαλώσεις. Και δεν θα τα καταφέρεις ποτέ. Γιατί δεν θα ησυχάσεις ποτέ…