ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μια βουτιά ακόμα

Ελπίζω τώρα να είστε στην παραλία. ‘Η έστω να ετοιμάζεστε να πάτε για μπάνιο.
‘Η να περιμένετε το πλοίο. ‘Η να μην έχετε ξυπνήσει από τη βραδινή κραιπάλη.
Ελπίζω να περιμένατε σαν τρελοί τις διακοπές, για να ξεφύγετε από διάφορα. Αν
είναι έτσι, ακούστε τον Οράτιο, που προειδοποιεί πως είναι μάταιο να ταξιδεύει
κανείς για να ξεφύγει από τα βάσανα και τις στενοχώριες. Ωραία, τώρα κάντε μια
βουτιά.

Πάμε πάλι. Κάποιες φορές, παρατηρεί ο Κλαούντιο Μάγκρις, είναι σαν το εγώ να
έχει μείνει στο σπίτι και να ταξιδεύει ένα ομοίωμα, ένα είδωλό του, όπως αυτό
της Ελένης που, σύμφωνα με μια παράδοση, ακολούθησε τον Πάρη στην Τροία, ενώ η
πραγματική Ελένη ήταν όλα αυτά τα χρόνια που διήρκεσε ο πόλεμος αλλού, στην
Αίγυπτο. Γι’ αυτό η επιστροφή δεν είναι μόνο επιστροφή στα αγαπημένα πρόσωπα
και τους οικείους τόπους, αλλά και επιστροφή στον ίδιο μας τον εαυτό. Πριν
επιστρέψουμε εμπρός, άλλη μια βουτιά.

Στο ταξίδι, το εγώ είναι ένα δοχείο, ένα μπουκάλι που γεμίζει με αυτό που κάθε
φορά πέφτει μέσα, έλεγε ο Γκαίτε, ταξιδεύοντας ινκόγκνιτο στην Ιταλία. Κι
έτσι, παρά τον μαζικοποιημένο τουρισμό και παρά το ότι τα εξωτικά τοπία μέσω
της τηλεόρασης έγιναν τόσο γνώριμα όσο το απέναντι μπαλκόνι, καταστρέφοντας
την έννοια της περιπέτειας, οι διακοπές, τα ταξίδια παραμένουν ακόμα απόλαυση.
‘Η τουλάχιστον μπορεί να είναι μέσα στα όρια που θέτουν οι ατομικές και
συλλογικές δυσκολίες. Και για έναν λόγο παραπάνω. Επειδή πάνω τους έχουμε
επενδύσει στοιχεία που δεν είναι δικά τους.

Κι έτσι επιστρέφοντας σπίτι, θα μπορούμε πάντα να επινοήσουμε κάτι, ξέροντας
πως τα ταξίδια, από την εποχή του Οδυσσέα, προσφέρονται για να πει κανείς και
μερικά ψεματάκια. Έτσι; Α, και μην ξεχάσω. Κάντε μια βουτιά ακόμα…