ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στα κύματα

Εκεί που πάω να το ξεχάσω όλο και κάποιο λάβαρο σηκώνει ο Χριστόδουλος και το
ξαναθυμάμαι.

Μ’ έχει φάει, που λέτε, η περιέργεια να μάθω με τι μαγιό κολύμπησε ο
Αρχιεπίσκοπος, κι ας… πεθάνω ­ κούφια η ώρα.

Ξεφύλλισα στην αρχή τα σχετικά περιοδικά, όχι τον «Σωτήρα» και τέτοια γιατί
αυτά δεν βάζουνε φωτογραφίες. Τα άλλα με τις γυαλιστερές σελίδες. Τίποτα.

Ρώτησα μετά κάτι φίλους που συνέπεσε να παραθερίζουν στην Αμοργό την ίδια
εποχή μ’ εκείνον. Τζίφος.

«Έλα μωρέ», μου λένε, «κάθεσαι τώρα κι ακούς τι λένε οι τηλεοράσεις, μπορεί
και να μην κολύμπησε ο άνθρωπος».

«Αποκλείεται. Τον είδα εγώ, και φαινόταν ηλιοψημένος. Τι άνεμο, σολάριουμ στην
Αρχιεπισκοπή έκανε».

Έσπασα το κεφάλι μου. Έψαξα από δω. Ρώτησα από κει. Μάταιος κόπος.

Μέχρι που χθες, πέρασε απ’ το σπίτι η Νεράντζω, φίλη της μακαρίτισσας της
μάνας μου, θεοσεβούμενη και χριστοδουλικιά μέχρι… ταυτότητας.

«Βρε Νεράντζω μου», της λέω, «ο Θεός σ’ έστειλε. Δεν εξηγείται διαφορετικά.
Ένα χρόνο έχω να σε δω ή να τηλεφωνηθούμε κι εμφανίζεσαι τη στιγμή ακριβώς,
που σε χρειάζομαι. Εσύ σίγουρα θα ξέρεις: με τι μαγιό κολύμπησε ο
Χριστόδουλος.

«Α, να χαθείς παλιοκόριτσο, μεγάλωσες και μυαλό δεν έβαλες» πήρε ύφος
περισπούδαστο η Νεράντζω. «Τι μαγιό και κουραφέξαλα, Κατινάκι μου. Τα μαγιό
είναι για μας τους κοινούς θνητούς. Δεν τα χρειάζεται αυτά η χάρη του».

«Δηλαδή, Νεράντζω μου… ξήσκεπος ο Αρχιεπίσκοπος;».

«Για όνομα», σταυροκοπήθηκε η θεούσα και μου εξήγησε: «Δεν κολύμπησε αμαρτωλή
ο Χριστόδουλος στη θάλασσα. Δεν κολύμπησε. Περπάτησε ο προφήτης, περπάτησε… ».