Σφαγή στο εργοστάσιο

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Από εκεί είδε μια μαύρη γυναίκα με πράσινο κάλυμμα στο ένα μάτι να τρέχει προς
το μέρος τους και να αρπάζει τον Πορτέλα από τον λαιμό. Του έχωσε την κάννη
του τουφεκιού της στην κοιλιά και μετά τράβηξε ένα περίστροφο και άφησε το
τουφέκι να πέσει κάτω.

«Εντάξει», είπε η Ασπινέλα Ουάσιγκτον, «πετάξτε όλοι τα όπλα σας. Τώρα». Δεν
κινήθηκε κανείς και η Ασπινέλα δεν δίστασε. Άρπαξε τον Πορτέλα από τον λαιμό,
τον γύρισε, και του έριξε δύο σφαίρες στο στομάχι. Καθώς εκείνος διπλωνόταν
στα δύο, τον χτύπησε με το πιστόλι στο κεφάλι και τον κλώτσησε στα δόντια.

Μετά άρπαξε τον Τουλίπα. «Είσαι ο επόμενος, αν δεν κάνουν όλοι ό,τι τους πω.
Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, μπάσταρδε».

Ο Πορτέλα ήξερε ότι, χωρίς ιατρική βοήθεια, θα ζούσε μόνο μερικά λεπτά. Η
όρασή του είχε αρχίσει κιόλας να χάνεται. Ήταν σωριασμένος στο πάτωμα,
ανάσαινε βαριά και το λουλουδάτο πουκάμισό του ήταν μουσκεμένο στο αίμα. Το
στόμα του είχε μουδιάσει. «Κάντε ό,τι σας λέει», βόγκηξε αδύναμα.

Οι άντρες του Πορτέλα υπάκουσαν.

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Ήξερε ότι μια σφαίρα στο στομάχι είναι ο πιο επώδυνος θάνατος. Και τώρα ήξερε
γιατί. Κάθε φορά που έπαιρνε βαθιά ανάσα, ένιωθε σαν να τον είχαν μαχαιρώσει
στην καρδιά. Έχασε τον έλεγχο της κύστης του και τα ούρα του απλώθηκαν σε μια
σκούρα κηλίδα στο καινούργιο μπλε παντελόνι του. Προσπάθησε να εστιάσει το
βλέμμα του στον εκτελεστή του, μια μυώδη μαύρη που δεν τη γνώριζε. Προσπάθησε
να πει «Ποια είσαι;», αλλά δεν μπορούσε.

Μέσα σε μερικές στιγμές, ο Αστόρε είχε καταλάβει τι συνέβη. Δεν είχε ξαναδεί
ποτέ την Ασπινέλα, παρά μόνο σε φωτογραφίες στις εφημερίδες και στις ειδήσεις
στην τηλεόραση. Ήξερε όμως ότι, αφού τον είχε ανακαλύψει, πρέπει να είχε πάει
πρώτα στον Χέσκοου. Και ο Χέσκοου σίγουρα ήταν νεκρός. Ο Αστόρε δεν λυπήθηκε
γι’ αυτόν τον γλοιώδη τύπο. Ο Χέσκοου είχε ένα μεγάλο ελάττωμα: ήταν ο τύπος
που θα έκανε ή θα έλεγε τα πάντα για να μείνει ζωντανός. Καλύτερα που τώρα
ήταν στο χώμα με τα λουλούδια του.

Ο Τουλίπα δεν είχε ιδέα ποια ήταν αυτή η θυμωμένη σκύλα που του είχε κολλήσει
το πιστόλι στον λαιμό.

Καθώς η Ασπινέλα έχωνε την κάννη του πιστολιού βαθιά στη σάρκα του, ο Τουλίπα
υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι, αν γλίτωνε και κατάφερνε να γυρίσει στη Νότια
Αμερική, θα επιτάχυνε την παραγωγή τού πυρηνικού του οπλοστασίου. Θα έκανε
ό,τι μπορούσε για να ανατινάξει την Ουάσιγκτον, αυτή την αλαζονική πρωτεύουσα
με τους τεμπέληδες παλικαράδες που παίρνουν αποφάσεις ξαπλωτοί στις πολυθρόνες
τους, και τη Νέα Υόρκη, μια πόλη που βγάζει τρελούς σαν αυτή τη μονόφθαλμη
σκύλα.

«Εντάξει», είπε η Ασπινέλα στον Τουλίπα. «Μας πρόσφερες μισό εκατομμύριο για
να καθαρίσουμε αυτόν τον τύπο», έδειξε τον Αστόρε. «Δέχομαι ευχαρίστως τη
δουλειά, αλλά μετά το ατύχημά μου πρέπει αναγκαστικά να διπλασιάσω την αμοιβή
μου. Αφού έχω μόνο ένα μάτι, πρέπει να συγκεντρωθώ δύο φορές πιο πολύ».

Ο Κουρτ Σιλκ παρακολουθούσε την αποθήκη όλη τη μέρα. Είχε έρθει μόνος, γιατί
δεν ήθελε να ανακατέψει άλλους πράκτορες σ’ ένα επεισόδιο που πίστευε ότι θα
μπορούσε να είναι το τέλος της καριέρας του. Όταν είδε τον Πορτέλα και τον
Τουλίπα να μπαίνουν στο κτίριο, αισθάνθηκε τη χολή να ανεβαίνει στον λαιμό
του. Και κατάλαβε τι έξυπνος εχθρός ήταν ο Αστόρε. Αν, όπως υποψιαζόταν ο
Σιλκ, ο Πορτέλα και ο Τουλίπα προσπαθούσαν να σκοτώσουν τον Αστόρε, ο Σιλκ
ήταν υποχρεωμένος από τον νόμο να τον προστατεύσει. Όταν όμως είδε την
Ασπινέλα Ουάσιγκτον να ορμά στο κτίριο μ’ ένα τουφέκι, αισθάνθηκε κάτι
διαφορετικό ­ παγερό φόβο. Πριν βγει από το αυτοκίνητό του αποφάσισε ότι ήταν
ώρα να ενημερώσει το FBI. Τηλεφώνησε στον Μπόξτον από το κινητό του.

«Είμαι έξω από την αποθήκη του Αστόρε Βιόλα», είπε ο Σιλκ. Ξαφνικά, άκουσε
πυροβολισμούς. «Μπαίνω μέσα τώρα και, αν δεν πάνε καλά τα πράγματα, πες στον
διευθυντή ότι ενεργούσα με δική μου πρωτοβουλία. Μπαίνω σε μια συμπλοκή μεταξύ
τριών προσώπων του οργανωμένου εγκλήματος και μιας διεφθαρμένης αστυνομικού
της Νέας Υόρκης που έχει βαρύ οπλισμό».

Το πρώτο πράγμα που είδε μόλις μπήκε στην αποθήκη ήταν το πιστόλι της
Ουάσιγκτον να είναι καρφωμένο στον λαιμό του Τουλίπα. Όλοι ήταν αμίλητοι.
Κανείς δεν κινούνταν.

«Είμαι ομοσπονδιακός», φώναξε ο Σιλκ, σηκώνοντας ψηλά το πιστόλι του. «Αφήστε
όλοι κάτω τα όπλα σας».

Η Ασπινέλα γύρισε προς το μέρος του. «Ξέρω ποιος μαλάκας είσαι», είπε
περιφρονητικά. «Νομίζεις ότι συμμετέχω σε συνωμοσία;» φώναξε. «Ε, λοιπόν, εγώ
νομίζω ότι εσύ συμμετέχεις σε συνωμοσία. Νομίζω ότι δωροδοκείσαι από αυτό το
καθίκι εδώ και χρόνια». Χτύπησε πάλι τον Τουλίπα με το πιστόλι. «Έτσι είναι,
σενιόρ;».

Ο Τουλίπα δεν είπε τίποτα, αλλά η Ασπινέλα τον χτύπησε με το γόνατο στα
γεννητικά όργανα. Ο Τουλίπα διπλώθηκε στα δύο κι έγνεψε καταφατικά.

«Πόσα;» τον ρώτησε η Ασπινέλα.

«Πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια», είπε αγκομαχώντας ο Τουλίπα.

Ο Αστόρε τους παρακολουθούσε ψύχραιμα. Ο Άλντο Μόντσα στεκόταν απαρατήρητος
πίσω από μια σειρά μηχανημάτων. Ο Ατόρε είδε μια σύσπαση στο πρόσωπο της
Ασπινέλα. Μετά, σαν να γίνονταν όλα σε αργή κίνηση, την είδε να γλιστρά πίσω
από τον Τουλίπα και να πυροβολεί τον Σιλκ. Αλλά αμέσως μόλις πυροβόλησε, ο
Τουλίπα της ξέφυγε και βούτηξε στο έδαφος, κάνοντάς τη με μια σπρωξιά να χάσει
την ισορροπία της.

Ο Σιλκ είχε χτυπηθεί στο στήθος. Πυροβόλησε όμως μια φορά την Ασπινέλα και την
είδε να κάνει πίσω παραπατώντας. Κάτω από τον δεξιό ώμο της άρχισε να τρέχει
αίμα. Σημάδεψε τον Σιλκ ανάμεσα στα μάτια και πυροβόλησε τέσσερις φορές. Όλες
οι σφαίρες βρήκαν τον στόχο τους, μέχρι που η μύτη του Σιλκ έγινε ένας πολτός
και η Ασπινέλα είδε κομμάτια από τον εγκέφαλό του να κολλούν στα απομεινάρια
του μετώπου του.

Ο Τουλίπα είδε ότι η Ασπινέλα ήταν τραυματισμένη. Όρμησε πάνω της και τη
χτύπησε με τον αγκώνα στο πρόσωπο, αφήνοντάς την αναίσθητη. Αλλά, πριν
προλάβει να αρπάξει το πιστόλι της, ο Αστόρε βγήκε πίσω από το μηχάνημα και το
κλώτσησε μακριά. Μετά στάθηκε πάνω από τον Τουλίπα και του πρόσφερε ιπποτικά
το χέρι του.

Ο Τουλίπα το έπιασε και ο Αστόρε τον βοήθησε να σηκωθεί. Στο μεταξύ, ο Μόντσα
και τα μέλη της ομάδας του που είχαν απομείνει, αφόπλισαν τους άντρες του
Πορτέλα και τους έδεσαν στους μεταλλικούς στύλους της αποθήκης. Κανείς δεν
άγγιξε τον Σιλκ και τον Πορτέλα.

Ο Τουλίπα τα είχε χαμένα. Ο Αστόρε ήταν τελείως αντιφατικός άνθρωπος ­ ένας
φιλικός εχθρός, ένας τραγουδιστής-δολοφόνος. Θα μπορούσε ποτέ να επιστευτεί
έναν τέτοιον αλλοπρόσαλλο άνθρωπο;

Ο Αστόρε πήγε στο κέντρο της αποθήκης και έκανε νόημα στον Τουλίπα να τον
ακολουθήσει. Όταν έφτασε σ’ ένα ανοιχτό χώρο, σταμάτησε και στράφηκε προς τον
Τουλίπα. «Σκότωσες τον θείο μου και προσπάθησες να μου κλέψεις τις τράπεζες.
Δεν θα ‘πρεπε να ασχοληθώ καν μαζί σου». Ο Αστόρε έβγαλε το στιλέτο από τη
θήκη του, με τη μεταλλική του λάμα να αστράφτει, και το έδειξε στον Τουλίπα.
«Θα ‘πρεπε να σου κόψω τον λαιμό και να τελειώνουμε. Είσαι αδύναμος, όμως, και
δεν είναι έντιμο να σφάξεις έναν ανυπεράσπιστο γέρο. Γι’ αυτό θα σου δώσω την
ευκαιρία να υπερασιστείς τον εαυτό σου».

Με αυτά τα λόγια, και με ένα ανεπαίσθητο νεύμα προς τον Μόντσα, ο Αστόρε
σήκωσε και τα δυο του χέρια σαν να παραδιδόταν, άφησε το στιλέτο να πέσει κάτω
και έκανε μερικά βήματα πίσω.

Ο Τουλίπα πήρε το στιλέτο από κάτω κι άρχισε να προχωρεί προς τον Αστόρε.
«Είσαι ηλίθιος και παράτολμος άνθρωπος», είπε. «Κι εγώ ήμουν έτοιμος να σε
δεχτώ για συνεταίρο μου». Όρμησε κάμποσες φορές για να τον χτυπήσει, αλλά ο
Αστόρε ήταν πιο γρήγορος και τον απέφευγε. Όταν ο Τουλίπα σταμάτησε μια στιγμή
για να πάρει ανάσα, ο Αστόρε έβγαλε το χρυσό μενταγιόν από τον λαιμό του και
το πέταξε κάτω, αφήνοντας να φανεί η μωβ ουλή. «Θέλω να είναι αυτό το
τελευταίο πράγμα και θα δεις πριν πεθάνεις».

Ο Τουλίπα κοίταζε σαν υπνωτισμένος το τραύμα. Η σάρκα είχε μια απόχρωση του
μωβ που δεν την είχε ξαναδεί ποτέ. Και, πριν προλάβει να αντιληφθεί τι
συνέβαινε, ο Αστόρε του κλώτσησε το στιλέτο από το χέρι και με μια σειρά από
γρήγορες κινήσεις πίεσε με το γόναντό του την πλάτη τού Τουλίπα, του έκανε
κεφαλοκλείδωμα και του έσπασε τον λαιμό. Όλοι άκουσαν το «κρακ».

Όταν οι αξιωματικοί του FBI μελέτησαν τις σιωπηλές βιντεοταινίες από τις
κάμερες της αποθήκης, είδαν ότι ο Αστόρε σήκωσε ψηλά τα χέρια του και πέταξε
κάτω το μαχαίρι. Έτσι, συμπέραναν ότι σκότωσε τον Τουλίπα σε αυτοάμυνα.