Σαγηνευτική όαση

Απεδείχθη μεγάλος ο πειρασμός για μένα το βράδυ εκείνο που πήγα με μια παρέα
στη σαγηνευτική όαση της «Παλμύρας», ένα συριακό εστιατόριο στα Μελίσσια.
Βρισκόμουν στο τελευταίο στάδιο μιας αυστηρής δίαιτας. Είχα προσπαθήσει να
πείσω τους καλούς, πιστούς, αγαπημένους μου φίλους να πάμε κάπου αλλού, για
κανένα ψαράκι στον ατμό, καμιά σαλάτα αλάδωτη κ.λπ. κ.λπ. «Πρόβλημά σου», μου
απάντησαν, λες και είχαν κάνει συνωμοσία!

Με το που μπήκαμε, περνώντας πρώτα από τις σάλες στολισμένες με διάφορα
χαρακτηριστικά στοιχεία της Ανατολής για να φτάσουμε στην όμορφη, ευρύχωρη
αυλή από πίσω, με τους φοίνικες και τα σιντριβάνια, ήξερα ότι είχα χάσει το
παιχνίδι. Νομίζω ότι εκείνο το βράδυ παραγγείλαμε ό,τι είχε και δεν είχε ο
κατάλογος. Το μόνο που απέμεινε ήταν να τρίψουμε το μαγικό λυχνάρι να βγει το
τζίνι της λαιμαργίας.

Η πρώτη φάση της «γαστροπαρέλασης» ήταν τα ορεκτικά ­ χιλιόμετρα από ορεκτικά
έστρωσε ο σερβιτόρος μπροστά μας. Το ταμπουλέ, μια δροσερή σαλάτα από
ψιλοκομμένο μαϊντανό, τομάτες, αγγουράκι και πλιγούρι, μας ξαλάφρωσε από την
καλοκαιρινή κάψα. Η σαλάτα φατούς, διάφορα λαχανικά πάνω σε κομμάτια ψημένου
ψωμιού, ήταν μια ήπια εισαγωγή για το τι μας περίμενε. Εξατμίστηκαν τα
τελευταία ίχνη πειθαρχίας μου, όταν έφτασαν η μουχάμαρα (μια πολτοποιημένη
πικάντικη κόκκινη πιπεριά με καρύδια), το φατάιερ αλ Φακίρ (πίτα με καυτερή
κόκκινη σάλτσα), η μουσάμπαχα-χόμος (η γνωστή πολτοποιημένη ρεβιθοσαλάτα με
ταχίνι) και η συριακή μελιτζανοσαλάτα μπαμπαγκανούς με προσθήκη την τομάτα και
την πράσινη πιπεριά. Τα τρίγωνα της ψημένης αραβικής πίτας πέταξαν από τα
πιάτα σαν μαγικά χαλιά.

Το φαλάφελ (ρεβιθοκεφτέδες) της «Παλμύρας» ήταν πεντανόστιμο και το κούμπε
(ένας μακρόστενος κεφτές καλυμμένος με μια κρούστα από πλιγούρι, τηγανητός)
ήταν τραγανό και ζουμερό.

Μου άρεσε πολύ το φάτετ χόμους, μια εκδοχή του χούμους με γιαούρτι, όπως
επίσης και το πικάντικο αραΐζ, μια πίτα με γέμιση από κιμά.

Από τα κυρίως πιάτα δοκιμάσαμε διάφορα κρεατικά. Το σοσ ταούκ, δηλαδή σουβλάκι
από γαλοπούλα, έρχεται με μια πικάντικη, σκορδάτη σάλτσα και είναι κατάλληλο
για όσους το προτιμούν καυτό. Το σισ κεμπάπ, όπως και το σαμπούσικ (μια πίτα
με γέμιση από κιμά και κουκουνάρι), ήταν νόστιμα και χορταστικά.

Ο κατάλογος περιέχει και άλλα χαρακτηριστικά φαγητά της Συρίας, που εκείνο το
βράδυ δεν προλάβαμε να δοκιμάσουμε. Μου φάνηκε ενδιαφέρον το μακλούμπε, ένα
πιάτο από αρνί, ρύζι, μελιτζάνες και κουκουνάρι, όπως και η μολοχία.

Η «Παλμύρα» είναι ένα από τα πολλά, πλέον, εστιατόρια της Αθήνας που
προσφέρουν τα εξωτικά, αλλά συγχρόνως οικεία για εμάς φαγητά της Ανατολής. Η
πλειονότητα αυτού του είδους μαγαζιών είναι σίγουρα τα λιβανέζικα και, απ’
ό,τι έλεγε ο ιδιοκτήτης, η συριακή κουζίνα δεν διαφέρει πολύ από τη
λιβανέζικη. Μας άρεσε η «Παλμύρα». Η ατμόσφαιρα ήταν ευχάριστη, το σέρβις
καλό, το φαγητό μπόλικο και νόστιμο, η αυλή μια πραγματική όαση σε έναν από
τους κεντρικούς δρόμους των Μελισσίων.

Είναι, επίσης, ό,τι πρέπει για οικογενειακή έξοδο με παιδιά.

«Παλμύρα»: Ελ. Βενιζέλου 2, Μελίσσια.

Τηλ.: 8042.002.