ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Παλιόκαιρος!

Ο αέρας μας χτυπούσε στο πρόσωπο παγωμένος. Από την προηγούμενη μέρα το είχε
στρώσει και ό,τι βλέπαμε μπροστά μας ήταν άσπρο. Όλη η φαντασία του τοπίου
είχε αφομοιωθεί στο λευκό και την παγωνιά του.

Εδώ και μέρες οι ειδήσεις μιλούσαν για ένα πρωτοφανές κύμα ψύχους που
κατέβαινε από τα βόρεια και απλωνόταν παντού, ρίχνοντας τις θερμοκρασίες σαν
να τις έσπρωχνε απότομα από τη σκάλα. Κανονικά θα έπρεπε να αποφύγουμε τις
μετακινήσεις ή να περιμένουμε τα ειδικά οχήματα να ανοίξουν δρόμο μέσα από το
χιόνι, αλλά δεν μας ενθουσίαζε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Τα βόρεια προάστια, μη συζητάτε. Εμείς, των νοτίων, που αντέξαμε τις μέρες των
βροχών, είχαμε να ανταποκριθούμε στους δυνατούς ανέμους, στις ψυχρές μάζες και
στα νέα δεδομένα του ψυγείου. Το νερό έβγαινε κρύσταλλο από τη βρύση…
Παγώναμε. Και έπρεπε, για καλό και για κακό, να κάνουμε οικονομία στο ρεύμα.

Συνεχίσαμε να προχωράμε με κόντρα εκείνο τον παγωμένο αέρα. Πώς ήταν η Σκάλι
στο τέλος του Χ-Files στο σινεμά; Πώς ο Έρικ Ρόμπερτς στο «Τρένο της μεγάλης
φυγής»; Μας ήταν αδύνατο να φανταστούμε πως την επόμενη μέρα η θερμοκρασία θα
έπεφτε κι άλλο ­ σκεφτήκαμε τότε μια ηλιόλουστη ζεστή μέρα του Ιουλίου, αλλά
δεν βοηθούσε. Οι μεγάλες αθλητικές φίρμες διαφήμιζαν καινούργια θερμικά ρούχα
με στυλ ­ το κρύο στο μεταξύ τρύπωνε από παντού, από τις σόλες των παπουτσιών,
από τις άκρες των φερμουάρ, από τα κουμπιά και πονηρά μέσα από το κασκόλ,
ποιος ξέρει με ποιον τρόπο. Πυκνό χιόνι άρχισε ξανά να πέφτει. Με δυσκολία
βλέπαμε μπροστά, με δυσκολία το ένα βήμα ακολουθούσε το άλλο. Παλιόκαιρος!
Μερικοί έλεγαν πως έπρεπε να μάθουμε να ζούμε μ’ αυτόν και πως ποτέ δεν ξέρεις
πώς μπορεί να γυρίσει ο καιρός. Μπορεί να γυρίσει κι ανάποδα, αλλά τίποτε δεν
βοηθούσε, το κρύο είχε περάσει στα λόγια, στις σκέψεις, ακόμη και στα όνειρά
μας… Κι αν πείτε ότι δεν προσπάθησα λίγο, θα έχετε άδικο. Μεγάλο άδικο.