Χαμένη ταυτότητα

Μου κλέψανε το πορτοφόλι Δεν έχει σημασία τόπος και τρόπος. Σημασία έχει ότι
μου το κλέψανε. Θα μου πεις, και τι έγινε; Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Σε
όλους, σε κάποια φάση της ζωής τους, αναλογεί ένα κλεμμένο πορτοφόλι.

Αυτό, άλλωστε, το εμπεδώνεις αμέσως μετά την κλοπή. Τρέχοντας δεξιά –
αριστερά, σαν αποκεφαλισμένο κοτόπουλο, όλοι οι εδώδιμοι και αποικιακοί, έχουν
να σου διηγηθούν μία τραυματική εμπειρία. Και εκείνοι έχασαν πορτοφόλι. Και
είχε μέσα όλο τους τον μισθό. Και τη σύνταξη της μαμάς. Και το διαβατήριο. Και
το κινητό. Και της Παναγίας τα μάτια. Και δεν θέλουν να σε αποθαρρύνουν, αλλά
δεν το ξαναβρήκαν ποτέ. Όμως εγώ, όοοοχι μη χάνω το θάρρος μου. Μπορεί να
βρεθεί. Μπορεί κάποιος να κρατήσει τα χρήματα και να το πετάξει κάπου.
Αλήθεια, είχα πολλά χρήματα; Πόσα περίπου; Και τι άλλο; Πιστωτικές κάρτες; Πού
το είδα τελευταία φορά; Πού το άφησα τελευταία φορά; Πρόσεξα καμιά ύποπτη
κίνηση; Υποψιάζομαι κανέναν; ΚΑΝΕΝΑΝ; Μη στενοχωριέμαι. Όλα ξαναγίνονται.
Υγεία έχω; Αυτό μετράει. Η υγεία είναι το παν.

Μου κλέψανε το πορτοφόλι.

Και τι έγινε; Μπροστά σε λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς ­ ένα μαύρο,
δερμάτινο πορτοφόλι μοιάζει ασήμαντο. Ντρέπεσαι και να το πεις, δηλαδή.
Ντρέπεσαι να δείξεις την ταραχή σου. Προσπαθείς να το παίξεις ψύχραιμος. Να
κάνεις τις σωστές κινήσεις με τη σωστή σειρά. Χωρίς να ξέρεις ούτε τις σωστές
κινήσεις, τη σωστή σειρά.

Όμως, πώς να το πω; Πώς να το εξηγήσω; Πώς να περιγράψω αυτό το ύπουλο
συναίσθημα που ερήμην παρεισφρέει μέσα σου; Τη μια στιγμή είσαι ένας άνθρωπος.
Με ένα πορτοφόλι. Με πλαστικό χρήμα. Με χαρτονομίσματα. Με κατοστάρικα για
τους γηγενείς των φαναριών. Με τηλέφωνα. Με ταυτότητα.

Έχεις μια ταυτότητα, βρε αδελφέ. Και μέσα σε χρόνο μηδέν, τη χάνεις. Τη μια
στιγμή είσαι κάποιος. Όνομα, επώνυμο, χρώμα οφθαλμών, διεύθυνση κατοικίας,
επάγγελμα. Την άλλη στιγμή, τίποτα. Το απολύτως τίποτα. Αισθάνεσαι σαν μια
άδεια τσάντα με ένα πακέτο χαρτομάντιλα. Έτσι νιώθεις. Παράλογα, αλλόκοτα,
ακραία ­ έτσι ακριβώς νιώθεις. Σαν ηλίθιος. (Διότι όποιος, σε τέτοια ειδικά
περίπτωση, δεν αισθάνεται πανηλίθιος, τότε είναι εκ γενετής ηλίθιος και δεν
έχει και πρόβλημα ο άνθρωπος).

Πρώτα η κλοπή. Μετά η κόλαση. Ο αγώνας δρόμου. Να σε ζηλεύει και ο Καρλ Λιούις
στα νιάτα του. Από συγκροτημένο άτομο, μετατρέπεσαι σε φρενήρες καρτούν που
τρέχει βολίδα.

Κατ’ αρχήν, τράπεζα. Με την ψυχή στο στόμα. Αρχίζεις να ακυρώνεις πιστωτικές
κάρτες. Και ελπίζεις ότι, στο μεταξύ, αυτός δεν έχει ξεσηκώσει όλη την
Ηλεκτρονική Αθηνών. Δεν έχει φύγει αγκαλιά με το τελευταίου τύπου κομπιούτερ,
το καινούργιο λαπ τοπ που κάνει ενάμισι εκατομμύριο και το νέο μοντέλο
βιντεοκάμερας που δεν είναι μεγαλύτερο από ένα πακέτο τσιγάρα και κοστίζει τη
μάνα του και τον πατέρα του και σαράντα κλιματιστικά για συγγενείς και φίλους.

Ακυρώνεις τις κάρτες, παραγγέλνεις τις καινούργιες και ελπίζεις. Ελπίζεις πως,
σ’ αυτό το 110μ. μετ’ εμποδίων, σ’ αυτή την ξεπερασούρα με τον τσαντάκια,
έφτασες εσύ πρώτη στο νήμα.

(Κι αυτά μπορείς να τα ακυρώσεις. Ποια τράπεζα όμως σου ακυρώνει τα άλλα; Τα
σπάνια, τα πολύτιμα, τα πανάκριβα; Την πρώτη φωτογραφία του παιδιού σου; Το
γελαστό σημείωμα της μάνας σου; Το ξεραμένο λουλούδι; Αυτά, πώς τα ακυρώνεις;)

Ύστερα, Αστυνομικό Τμήμα. Κατάθεση. Οι αστυνομικοί, καθώς πράττουν τα δέοντα
προσπαθούν να μασκάρουν επιμελώς ένα βλέμμα γεμάτο οίκτο. Σιγά μη βρεθεί ο
κλέφτης. Σιγά μη βρεθεί το πορτοφόλι. Τζάμπα το χαρτί. Τζάμπα το στυλό. Τζάμπα
η υπογραφή και η σφραγίδα.

Και η καινούργια ταυτότητα; Θα μου δώσουν εκείνο το πρόχειρο χαρτί, μέχρι να
βγει η κανονική;

Όχι, δεν θα μου το δώσουν. Δεν θα μου το δώσουν, διότι διέπραξα ένα μοιραίο
σφάλμα: Χώρισα. Που σημαίνει καινούργιο πιστοποιητικό από τον Δήμο. Που
σημαίνει πας στον Δήμο. Που σημαίνει πως δεν έχεις καταθέσει το σχετικό
χαρτομάνι ­ διότι είσαι κι εσύ στόκος στα γραφειοκρατικά. Που σημαίνει
πρωτότυπο του διαζευκτηρίου. Συν επικυρωμένη την απόφαση του δικαστηρίου. Συν
εννέα χαρτόσημα των πεντακοσίων. Τα οποία δεν υπάρχουν στα ψιλικατζίδικα. Μόνο
στην Εφορία.

Που σημαίνει, πας στην Εφορία. Που σημαίνει, μαζεύεις χαρτόσημα, διαζευκτήριο
και τη ρημάδα την επικύρωση. Έχεις χάσει ένα πεντόκιλο ιδρώτα. Επιστρέφεις
στον Δήμο. Στο βγάζουν το πιστοποιητικό. Το δράττεις ως σκυτάλη. Τρέχεις με τη
γλώσσα έξω. Το ανεμίζεις θριαμβικά στο Αστυνομικό Τμήμα.

Και τότε, ο αξιωματικός υπηρεσίας σε κοιτάζει με το βλέμμα οίκτου στη νιοστή.

­ Άδικος κόπος. Αυτή την εβδομάδα δεν βγάζουμε ταυτότητες. Περιμένουμε τον
καινούργιο τύπο δελτίου από το υπουργείο. Αν είχατε προφτάσει μία μέρα
νωρίτερα…

Μία μέρα νωρίτερα, είχα πορτοφόλι. Μία μέρα νωρίτερα είχα ταυτότητα. Τώρα την
έχασα. Τώρα πρέπει να το ξαναπιάσω όλο από την αρχή. Όλο το νήμα από το μηδέν.
Όνομα, επώνυμο, χρώμα οφθαλμών, διεύθυνση κατοικίας.

Μόνο το επάγγελμα δεν με ανησυχεί. Μόνο το επάγγελμα γνωρίζω. Αφού, μέσα στα
χρόνια, πλανήθηκα, περιπλανήθηκα, παραπλανήθηκα, το βρήκα, το άλλαξα, το
ξαναβρήκα, το ξανάλλαξα ­ επιτέλους κατέληξα. Επιτέλους, εντόπισα το οριστικό
μου επάγγελμα.

Ηλιθία εν αποστρατεία.