Η μεγάλη παγίδα

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Μια βδομάδα αφότου έφυγαν από το Σκότσντεϊλ, νοίκιασαν δωμάτια στο ξενοδοχείο
Σέρι-Νέδερλαντ, στο Μανχάταν. Το επόμενο πρωί νοίκιασαν ένα αμάξι και πήγαν
στο σπίτι του Τζον Χέσκοου, στο Λονγκ Άιλαντ. Όταν σταμάτησαν μπροστά στο
γκαράζ, είδαν τον Χέσκοου να καθαρίζει το μικρό γήπεδο του μπάσκετ από ένα
λεπτό στρώμα χιονιού. Τους χαιρέτησε σηκώνοντας το χέρι. Μετά τους έκανε νόημα
να βάλουν το αυτοκίνητο στο γκαράζ δίπλα στο σπίτι. Το δικό του αμάξι ήταν
παρκαρισμένο έξω. Ο Φράνκι κατέβηκε από το αυτοκίνητο πριν το βάλει στο γκαράζ
ο Στέις, δήθεν για να σφίξει το χέρι του Χέσκοου, αλλά στην πραγματικότητα για
να τον έχει σε μικρή απόσταση αν συνέβαινε τίποτα.

Ο Χέσκοου ξεκλείδωσε την πόρτα και τους οδήγησε μέσα.

«Είναι όλα έτοιμα», είπε. Τους πήγε πάνω, στο τεράστιο μπαούλο της
κρεβατοκάμαρας και το ξεκλείδωσε. Μέσα ήταν στοιβαγμένα τα λεφτά, πιασμένα σε
δεσμίδες με λαστιχάκια, και μια διπλωμένη δερμάτινη τσάντα μεγάλη σχεδόν σαν
βαλίτσα. Ο Στέις έριξε τις δεσμίδες στο κρεβάτι. Τα δυο αδέρφια ξεφύλλισαν τα
χαρτονομίσματα για να βεβαιωθούν ότι είναι όλα εκατοδόλαρα και ότι δεν
υπάρχουν πλαστά. Μέτρησαν τα χαρτονομίσματα μόνο στη μία δεσμίδα και τα
πολλαπλασίασαν επί εκατό. Μετά έριξαν τα λεφτά στη δερμάτινη τσάντα. Όταν
τελείωσαν, κοίταξαν τον Χέσκοου, που χαμογελούσε. «Πιείτε έναν καφέ πριν
φύγετε», είπε. «Ρίξτε ένα κατούρημα ή κάτι, τέλος πάντων».

Τα αδέρφια γύρισαν στην πόλη και έβαλαν τα χρήματα σε μια κοινή τραπεζική
θυρίδα. Σε δύο μάλλον. Δεν κράτησαν καν ένα μικροποσό για τα έξοδά τους. Μετά
γύρισαν στο ξενοδοχείο και τηλεφώνησαν στη Ρόζι.

Ξαφνιάστηκε και ενθουσιάστηκε που εμφανίστηκαν τόσο γρήγορα. Τους είπε να πάνε
αμέσως στο διαμέρισμά της. Θα τους έδειχνε τη Νέα Υόρκη, τα έξοδα δικά της.
Έτσι, εκείνο το βράδυ έφτασαν στο διαμέρισμά της και η Ρόζι τούς σέρβιρε ποτά
πριν βγουν έξω για φαγητό και για θέατρο.

Η Ρόζι τούς πήγε στο Λε Σερκ, το καλύτερο εστιατόριο στη Νέα Υόρκη, όπως τους
είπε. Το φαγητό ήταν σπουδαίο, και, παρ’ όλο που δεν υπήρχε στο μενού, όταν
τους το ζήτησε ο Φράνκι, του έφτιαξαν ένα πιάτο σπαγγέτι που ήταν το καλύτερο
που είχε φάει ποτέ. Τα αδέρφια εντυπωσιάστηκαν που ένα τέτοιο εστιατόριο
πολυτελείας μπορούσε να φτιάξει τόσο καλά τα φαγητά που τους άρεσαν. Πρόσεξαν
επίσης ότι ο μαιτρ φερόταν στη Ρόζι με μεγάλη φροντίδα, κι αυτό τους
εντυπωσίασε επίσης. Πέρασαν υπέροχα, όπως συνήθως, και η Ρόζι τούς παρότρυνε
να της μιλήσουν για τον εαυτό τους. Ήταν ιδιαίτερα όμορφη. Αυτή ήταν η πρώτη
φορά που την έβλεπαν ντυμένη επίσημα.

Καθώς έπιναν τον καφέ τους, τα αδέρφια έδωσαν στη Ρόζι το δώρο τους. Το είχαν
αγοράσει από το Τίφανι’ς εκείνο το απόγευμα και ήταν μέσα σε καφέ βελούδινο
κουτί. Τους είχε κοστίσει πέντε χιλιάδες δολάρια· μια απλή χρυσή αλυσίδα με
ένα πλατινένιο μενταγιόν με διαμάντια.

«Από μένα και τον Στέις», είπε ο Φράνκι. «Βάλαμε και οι δυο λεφτά και σου το
πήραμε».

Η Ρόζι έμεινε άναυδη. Τα μάτια της βούρκωσαν και γυάλισαν. Φόρεσε την αλυσίδα
κι έβαλε το μενταγιόν να ακουμπά ανάμεσα στα στήθη της. Μετά έσκυψε και τους
φίλησε. Ήταν ένα απλό, γλυκό φιλί στα χείλη, που είχε μια γεύση σαν μέλι.

Η μεγάλη παγίδα

Στις είκοσι τρεις του Δεκέμβρη, η Ρόζι πέρασε από το ξενοδοχείο τους για να
τους πάρει. Οδηγούσε μια πελώρια Κάντιλακ. Στο πορτ μπαγκάζ υπήρχαν οι μεγάλες
βαλίτσες της και μερικά δώρα με πολύχρωμο περιτύλιγμα, και υπήρχε ακόμη χώρος
για τα δικά τους πράγματα.

Ο Στέις κάθισε πίσω και ο Φράνκι μπροστά, δίπλα στη Ρόζι. Είχαν ανοιχτό το
ραδιόφωνο και δεν μίλησε κανείς τους για μία ώρα περίπου. Αυτό ήταν το ωραίο
με τη Ρόζι. Καθόλου δεν μετάνοιωναν που είχαν δεχτεί να περάσουν μαζί της
Χριστούγεννα σ’ ένα σπίτι που είχε, όπως είπε, στην εξοχή.

Ενώ περίμεναν να έρθει η Ρόζι στο ξενοδοχείο να τους πάρει, τα αδέρφια είχαν
κάνει μια συζήτηση τρώγοντας πρωινό. Ο Στέις είδε ότι ο Φράνκι είχε κάποια
αμηχανία, πράγμα που ήταν σπάνιο για τα αδέρφια.

Είχαν βγει από την πόλη και διέσχιζαν τις αγροτικές περιοχές της Κομητείας
Γουέστσεστερ. Ο Φράνκι έσπασε τη σιωπή. «Δεν έχω ξαναδεί τόσο πολύ χιόνι στη
ζωή μου», είπε. «Πώς μπορούν και ζουν άνθρωποι εδώ;».

«Γιατί είναι φτηνά», απάντησε η Ρόζι.

«Πόση ώρα θέλουμε ακόμη;», ρώτησε ο Στέις.

«Γύρω στη μιάμιση ώρα», είπε η Ρόζι. «Μήπως θέλετε να σταματήσουμε;».

«Όχι», είπε ο Φράνκι. «Πάμε, να φτάσουμε μια ώρα αρχύτερα».

«Εκτός αν θέλεις εσύ να σταματήσουμε», είπε ο Στέις στη Ρόζι.

Εκείνη κούνησε αρνητικά το κεφάλι της. Φαινόταν πολύ αποφασισμένη, με τα χέρια
σφιγμένα στο τιμόνι, να κοιτάζει διαπεραστικά μέσα από τις χιονονιφάδες που
έπεφταν αργά.

Ύστερα από μία ώρα περίπου, πέρασαν μέσα από μια μικρή πόλη. «Δεκαπέντε λεπτά
ακόμη», είπε η Ρόζι.

Το αμάξι ανέβηκε μια απότομη ανηφόρα. Στην κορυφή ενός μικρού λόφου υπήρχε ένα
σπίτι, γκρίζο σαν ελέφαντας. Γύρω απλώνονταν χωράφια σκεπασμένα από χιόνι, ένα
χιόνι κατάλευκο, χωρίς κανένα σημάδι από πατημασιές ή λάστιχα αυτοκινήτων.

Η Ρόζι σταμάτησε μπροστά στη βεράντα της εισόδου και βγήκαν έξω. Τους φόρτωσε
τις βαλίτσες και τα χριστουγεννιάτικα δώρα. «Πηγαίνετέ τα μέσα», είπε. «Η
πόρτα είναι ανοιχτή. Δεν κλειδώνουμε εδώ πάνω».

Ο Φράνκι και ο Στέις ανέβηκαν τη σκάλα της βεράντας και άνοιξαν την πόρτα.
Μπήκαν σ’ ένα τεράστιο λίβινγκ ρουμ διακοσμημένο με κεφάλια ζώων στους
τοίχους. Υπήρχε ένα τζάκι μεγάλο σαν σπηλιά και μέσα έκαιγε δυνατή φωτιά.

Απέξω άκουσαν ξαφνικά τη μηχανή της Κάντιλακ να μουγκρίζει κι εκείνη τη στιγμή
εμφανίστηκαν έξι άντρες από τις δύο εισόδους του σπιτιού. Κρατούσαν όπλα και ο
αρχηγός τους, ένας πελώριος άντρας με μεγάλο μουστάκι, είπε με κάπως ξενική
προφορά: «Μην κινηθείτε. Και μην αφήσετε τις βαλίτσες». Μετά οι δυο αδερφοί
ένιωσαν τα όπλα να κολλούν πάνω τους.

Ο Στέις κατάλαβε αμέσως, αλλά ο Φράνκι αρχικά ανησύχησε για τη Ρόζι. Του πήρε
γύρω στα τριάντα δευτερόλεπτα για να καταλάβει ­ το μουγκρητό της μηχανής και
το γεγονός ότι η Ρόζι δεν ήταν εκεί. Μετά, με το χειρότερο συναίσθημα που είχε
νιώσει ποτέ στη ζωή του, συνειδητοποίησε την αλήθεια. Η Ρόζι ήταν δόλωμα.

Ο Αστόρε είχε τρέξει αμέσως στο γραφείο της Νικόλ μόλις πήρε το τηλεφώνημά
της.

Όταν πήγε στο χολ, βρήκε τον Άλντο Μόντσα να κάθεται άβολα σε μια από τις
εύθραυστες καρέκλες-αντίκες της Νικόλ. Όταν τον είδε εκείνος, σηκώθηκε και του
ψιθύρισε: «Έχουμε τα αδέρφια». Ο Αστόρε ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει
δυνατά. Τώρα θα άρχιζαν τα δύσκολα. Τώρα θα δοκιμαζόταν και πάλι. «Πόση ώρα θα
μας πάρει να πάμε εκεί πάνω;» ρώτησε.

«Τρεις ώρες τουλάχιστον. Έχουμε χιονοθύελλα».

Ο Αστόρε κοίταξε το ρολόι του. Ήταν δέκα και μισή το βράδυ. «Ας ξεκινήσουμε»,
είπε.

Όταν βγήκαν από το κτίριο, ο αέρας ήταν λευκός από το χιόνι, που είχε
μισοσκεπάσει τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Τους περίμενε μια τεράστια σκούρα
Μπιούικ.

Οδηγούσε ο Μόντσα και ο Αστόρε καθόταν δίπλα του. Έκανε πολύ κρύο και ο Μόντσα
άναψε το καλοριφέρ. Σιγά σιγά το αμάξι μετατράπηκε σε φούρνο που μύριζε καπνό
και κρασί.

«Κοιμήσου», είπε ο Μόντσα στον Αστόρε. «Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και η
νύχτα εκεί θα είναι δύσκολη».

Ο Αστόρε άφησε το σώμα του να χαλαρώσει και τον νου του να γλιστρήσει σε
όνειρα. Το χιόνι θόλωνε τον δρόμο. Θυμήθηκε την κάψα της Σικελίας και τα
έντεκα χρόνια που είχε περάσει εκεί, όταν ο Δον τον προετοίμαζε για το τελικό
του καθήκον. Και ήξερε πόσο αναπόφευκτη ήταν η μοίρα του.

Ο Αστόρε Βιόλα ήταν δεκάξι χρόνων όταν ο Δον Απρίλε του έδωσε εντολή να φύγει
για σπουδές στο Λονδίνο. Αυτό δεν ήταν παράξενο. Ο Δον είχε στείλει όλα τα
παιδιά του σε ιδιωτικά σχολεία και τα άφησε να μεγαλώσουν μέσα στα κολέγια. Το
έκανε αυτό όχι μόνο επειδή πίστευε στην εκπαίδευση, αλλά και για να τα
κρατήσει απομονωμένα από τη δουλειά του και τη ζωή του.

Στο Λονδίνο ο Αστόρε έμεινε με ένα εύπορο ζευγάρι που είχε μεταναστεύσει πριν
από πολλά χρόνια από τη Σικελία και τώρα είχε μια πολύ άνετη ζωή στην Αγγλία.
Ήταν μεσήλικοι και χωρίς παιδιά, και είχαν αλλάξει το όνομά τους από Πριόλα σε
Πράιορ.

Ο κύριος Πράιορ έγραψε τον Αστόρε σε ένα μικρό πανεπιστήμιο έξω από το
Λονδίνο, που ειδικευόταν στη διοίκηση επιχειρήσεων και τις τραπεζικές
εργασίες, αλλά είχε επίσης καλή φήμη στις τέχνες.

Σε ένα από τα μαθήματα ηθοποιίας, ο Αστόρε γνώρισε μια κοπέλα στην ηλικία του,
τη Ρόζι Κόνερ. Ήταν πολύ όμορφη, με εκείνο τον αέρα της αθωότητας που κάνει
τις γυναίκες ακαταμάχητες για τους νέους και προκλητικές για τους
μεγαλύτερους.

Μέσα σε δυο βδομάδες, ο Αστόρε και η Ρόζι έγιναν εραστές. Αυτό έγινε
περισσότερο με δική της πρωτοβουλία παρά με δική του, παρ’ όλο που τότε πια
ήταν ήδη τρελά ερωτευμένος μαζί της ­ όσο ερωτευμένος μπορεί να είναι ένας
δεκαεξάχρονος. Ξέχασε σχεδόν τελείως τη Νικόλ.

Στο τέλος του πρώτου χρόνου του στην Αγγλία, ο κύριος Πράιορ τον κάλεσε στο
γραφείο του και του ανακοίνωσε δυσάρεστα νέα. Φορούσε φαρδύ παντελόνι και
χωριάτικη πλεχτή ζακέτα, και στο κεφάλι του είχε ένα καρό κασκέτο· η σκιά του
γείσου του έκρυβε τα μάτια του.

«Η διαμονή σου μαζί μας ήταν πολύ ευχάριστη», είπε στον Αστόρε. «Το τραγούδι
σου αρέσει πολύ στη γυναίκα μου. Τώρα όμως δυστυχώς πρέπει να αποχαιρετηθούμε.
Ο Δον Ρεϊμόντε έστειλε εντολή να πας στη Σικελία και να ζήσεις με τον καλό του
φίλο, τον Μπιάνκο. Υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να μάθεις εκεί. Θέλει
να μεγαλώσεις σαν Σικελός. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό».

Ο Αστόρε υποσχέθηκε στη Ρόζι ότι θα γύριζε κάθε μήνα για να τη βλέπει. Η Ρόζι
ορκίστηκε ότι δεν θα κοίταζε ποτέ άλλο άντρα. Ήταν ένας υπέροχος χωρισμός.

Και την επομένη ο Αστόρε ήταν στο αεροπλάνο για το Παλέρμο. Τον περίμενε ο
Μπιάνκο, αλλά ένας δραστικά αλλαγμένος Μπιάνκο. Ήταν πελώριος όπως πάντα, αλλά
τώρα φορούσε καλοραμμένο μεταξωτό κοστούμι και πλατύγυρο καπέλο. Ντυνόταν όπως
άρμοζε στη θέση του, γιατί τώρα η κόσκα του Μπιάνκο είχε υπό τον έλεγχό
της τις περισσότερες οικοδομικές επιχειρήσεις στο μισοκατεστραμμένο από τον
πόλεμο Παλέρμο.