Ζητεί ανάκληση με 4 επιχειρήματα

Τέσσερα δικονομικά, αλλά και ουσιαστικά επιχειρήματα επικαλείται ο
δικηγόρος κ. Γιάννης Σταμούλης, ο οποίος απευθυνόμενος στο Πρωτοδικείο της
Αθήνας ζητεί την ανάκληση της απόφασης που αποτελεί τροχοπέδη για την
ικανοποίηση των αξιώσεων των συγγενών των θυμάτων του Διστόμου.

Γιάννης Σταμούλης. Την ανάκληση της προσωρινής διαταγής που «παγώνει» τις κατασχέσεις ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου ζητεί με αίτησή του ο δικηγόρος των συγγενών των θυμάτων του Διστόμου.Σήμερα αποφασίζει το δικαστήριο

Μία μόλις ημέρα μετά την έκδοση προσωρινής διαταγής που «παγώνει» κάθε πράξη
αναγκαστικής εκτέλεσης εις βάρος του Γερμανικού Δημοσίου, ο πληρεξούσιος
δικηγόρος των συγγενών των θυμάτων οργάνωσε τη νομική του άμυνα απέναντι στους
αντιδίκους του. Έτσι, σήμερα οι δύο αντίθετες πλευρές θα διασταυρώσουν τα ξίφη
τους ενώπιον του προέδρου υπηρεσίας του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας, ο
οποίος καλείται να αποφασίσει για την ισχύ ή την ανάκληση της προσωρινής
διαταγής, που εξέδωσε άλλος συνάδελφός του.

Σε περίπτωση που ο δικαστικός λειτουργός κρίνει ότι πρέπει να διατηρηθεί η
προσωρινή διαταγή υπέρ του Γερμανικού Δημοσίου, τότε οι συγγενείς των θυμάτων
της γερμανικής κατοχής είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν τουλάχιστον μέχρι την
1η Σεπτεμβρίου του 2000, οπότε έχει προσδιορισθεί να συζητηθεί η αίτηση για
την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Λιβαδειάς
που τους είχε δικαιώσει. Εάν όμως ο δικαστής που θα κρίνει την αίτηση
καταλήξει σε διαφορετική άποψη διαφωνώντας με τον συνάδελφό του, τότε οι
διαδικασίες για την κατάσχεση των ακινήτων του Γερμανικού Δημοσίου θα
συνεχιστούν κανονικά και οι εκπρόσωποι αυτού είναι υποχρεωμένοι με τη σειρά
τους ασκώντας άλλα ένδικα μέσα να διεκδικήσουν από τα ελληνικά δικαστήρια την
αναστολή των προγραμμάτων των πλειστηριασμών.

Στην αίτησή του ο κ. Σταμούλης επιχειρώντας να αντικρούσει τις θέσεις του
Γερμανικού Δημοσίου αντιπαραθέτει τέσσερα επιχειρήματα, στα οποία στηρίζει την
αναγκαιότητα ανάκλησης της προσωρινής διαταγής. Μάλιστα αντιλέγει στο
βασικότερο σημείο αναφοράς της αίτησης του Γερμανικού Δημοσίου, σύμφωνα με το
οποίο για να προχωρήσει η αναγκαστική εκτέλεση κατά της περιουσίας Δημοσίου
ξένης χώρας κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 923 του Κώδικα Πολτικής Δικονομίας,
έπρεπε να είχε χορηγηθεί άδεια του υπουργού Δικαιοσύνης.

«Η διάταξη αυτή ­ αντιτάσσει ο κ. Σταμούλης ­ έχει πλέον παύσει να ισχύει λόγω
της αντιθέσεώς της προς τις αυξημένης τυπικής ισχύος μεταγενέστερες διατάξεις
της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Διεθνούς
Συμφώνου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα που
κρυώθηκε με νόμο (2462/1997)».

Τα άλλα τρία στοιχεία στα οποία εδράζεται το αίτημα για την ολοκλήρωση της
διαδικασίας της κατάσχεσης είναι τα εξής:

* Τόσο η ανακοπή όσο και η αίτηση αναστολής έπρεπε να είχαν εισαχθεί στο
δικαστήριο της ειδικής δωσιδικίας του αντιδίκου, που ως προς την ένδικη
διαφορά είναι το Πρωτοδικείο της Λιβαδειάς. Ως εκ τούτου η προσωρινή διαταγή
πρέπει να ανακληθεί λόγω τής κατά τόπον αναρμοδιότητας του εκδόσαντος αυτό
προέδρου Πρωτοδικών, ο οποίος συνεπεία της μη κλήτεύσεώς μας θα έπρεπε να είχε
αυτεπαγγέλτως ερευνήσει την αρμοδιότητά του.

* Η αναπτυσσόμενη επιχειρηματολογία περί τού ότι η γερμανική κυβέρνηση δεν
αναγνωρίζει τις δικαστικές αποφάσεις επειδή αυτές αντίκεινται στη γενική αρχή
του αναγκαστικού δημοσίου Διεθνούς Δικαίου καθώς και στο προνόμιο της
ετεροδικίας, δεν είναι δυνατόν να προβάλλεται με σοβαρή αξίωση προς δικαστική
διάγνωση, εφ’ όσον περί όλων αυτών έκρινε ήδη με δύναμη δεδικασμένου η
Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την υπ’ αριθμόν 11/2000 απόφασή της. Συνεπώς,
εσφαλμένα έκρινε το δικαστήριο ότι πιθανολογείται ευδοκίμηση του κύριου λόγου
της ανακοπής εφ’ όσον δεν τέθηκε υπόψη του η απόφαση του Αρείου Πάγου, αλλά
και η επί του θέματος πάγια νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

* Ο ισχυρισμός του Γερμανικού Δδημοσίου ότι η επισπευδόμενη εκτέλεση θα
προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη, πρέπει να κριθεί ανεπίτρεπτος και απαράδεκτος.
Θεμελιώδης, δε, υποχρέωση του αντιδίκου Γερμανικού Δημοσίου είναι η
οικειοθελής συμμόρφωσή του και η καλόπιστη εκπλήρωση των υποχρεώσεων που το
βαρύνουν και έχουν βεβαιωθεί με αμετάκλητη δικαστική απόφαση.

Ο λόγος ανήκει στην ελληνική Δικαιοσύνη, οι εκπρόσωποι της οποίας ερμηνεύοντας
τον νόμο καλούνται να λύσουν τη διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών.