Ένα κορίτσι για δύο

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Το επόμενο βράδυ ο Σιλκ γύρισε σπίτι του από τον σιδηροδρομικό σταθμό
περπατώντας. Η Ζορζέτ και η Βανέσα ήταν στη Φλόριντα, είχαν πάει να μείνουν με
τη μητέρα τής Ζορζέτ για μία εβδομάδα, και δεν ήθελε να πάρει ταξί.
Παραξενεύτηκε που δεν άκουσε τα σκυλιά να γαβγίζουν, καθώς ανέβαινε τον δρόμο
του κήπου. Τα φώναξε αλλά μάταια. Φαίνεται ότι είχαν απομακρυνθεί κάπου στη
γειτονιά ή στο κοντινό δάσος.

Του έλειπε η οικογένειά του, ιδιαίτερα την ώρα του φαγητού. Είχε φάει πάρα
πολλές φορές μόνος του ή με άλλους πράκτορες σε κάμποσες πόλεις της Αμερικής,
σε συνεχή επαγρύπνηση για κάθε κίνδυνο. Έφτιαξε ένα απλό γεύμα, όπως του είχε
μάθει η γυναίκα του ­ λαχανικά, μια πράσινη σαλάτα και μια μικρή μπριζόλα. Δεν
ήπιε καφέ, αλλά ένα μπράντι σε ένα μικρό ποτήρι. Μετά ανέβηκε πάνω για να
κάνει ντους και να τηλεφωνήσει στη γυναίκα του πριν ξαπλώσει για να διαβάσει
λίγο και να κοιμηθεί. Του άρεσε το διάβασμα, και τον ενοχλούσε πολύ όταν στα
αστυνομικά μυθιστορήματα οι συγγραφείς περιέγραφαν τους πράκτορες του FBI σαν
άξεστους κακοποιούς. Τι ήξεραν αυτοί;

Όταν άνοιξε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, μύρισε αμέσως το αίμα και το μυαλό
του βυθίστηκε στο χάος. Τον έπνιξαν όλοι οι κρυμμένοι φόβοι της ζωής του.

Τα δύο γερμανικά τσοπανόσκυλα ήταν ξαπλωμένα στο κρεβάτι του. Το ασπροκάστανο
τρίχωμά τους ήταν κατακόκκινο, τα πόδια τους δεμένα, οι μουσούδες τους
τυλιγμένες με γάζα. Κάποιοι είχαν κόψει τις καρδιές τους και τις είχαν
ακουμπήσει πάνω στα πλευρά τους.

Την επόμενη ημέρα ο Σιλκ πήγε στην Ουάσιγκτον για να μιλήσει με τον διευθυντή
και μετά στη Φλόριντα, όπου η γυναίκα και η κόρη του έμεναν στα πεθερικά του.

Εκεί, αφού έφαγε μεσημεριανό μαζί τους, πήρε τη Ζορζέτ για μια βόλτα στην
παραλία. Καθώς κοίταζαν τα γαλανά νερά, της είπε για τα σκυλιά και της εξήγησε
ότι ήταν ένα παλιό κόλπο που χρησιμοποιούσε η σικελική Μαφία για προειδοποίηση
και εκφοβισμό.

«Σύμφωνα με τις εφημερίδες, εσύ προσωπικά κατέστρεψες τη Μαφία σ’ αυτή τη
χώρα», είπε η Ζορζέτ συλλογισμένη.

«Λίγο πολύ αυτό αληθεύει», απάντησε ο Σιλκ. «Έχουν απομείνει μερικές μόνο
οργανώσεις διακίνησης ναρκωτικών, και είμαι μάλλον σίγουρος για το ποιος το
έκανε αυτό».

«Τα καημένα τα σκυλιά μας», είπε η Ζορζέτ. «Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο
σκληροί οι άνθρωποι; Μίλησες με τον διευθυντή;».

Ο Σιλκ αισθάνθηκε να τον πλημμυρίζει ένα κύμα εκνευρισμού, επειδή την
απασχολούσαν τόσο πολύ τα σκυλιά. «Ο διευθυντής μου έδωσε τρεις δυνατότητες»,
είπε. «Να παραιτηθώ από το FBI και να πάμε να ζήσουμε αλλού. Αρνήθηκα. Η
δεύτερη είναι να πάτε εσείς να ζήσετε αλλού, υπό την προστασία του FBI, μέχρι
να τελειώσει αυτή η υπόθεση. Η τρίτη είναι να παραμείνετε στο σπίτι, σαν να μη
συνέβη τίποτα. Θα έχουμε μία ομάδα ασφαλείας που θα μας φρουρεί είκοσι
τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Μια γυναίκα πράκτορας θα ζει στο σπίτι μαζί
σας και εσύ και η Βανέσα θα έχετε μαζί σας δύο σωματοφύλακες όπου κι αν πάτε.
Θα υπάρχουν φυλάκια γύρω από το σπίτι με τα πιο προηγμένα συστήματα
συναγερμού. Τι λες; Σε έξι μήνες θα έχει λυθεί το πρόβλημα».

«Νομίζεις ότι είναι μπλόφα», είπε η Ζορζέτ.

«Ναι. Δεν θα τολμήσουν να βλάψουν έναν ομοσπονδιακό πράκτορα ή την οικογένειά
του. Θα ήταν αυτοκτονία γι’ αυτούς».

Η Ζορζέτ κοίταζε την ήρεμη γαλάζια θάλασσα του κόλπου. Το χέρι της έσφιξε πιο
δυνατά το δικό του.

«Θα μείνω», είπε. «Θα μου έλειπες τόσο πολύ, και ξέρω ότι δεν πρόκειται να
παρατήσεις την υπόθεση. Πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι θα έχει λήξει σε έξι
μήνες;».

«Είμαι σίγουρος», είπε ο Σιλκ.

Η Ζορζέτ κούνησε το κεφάλι της. «Δεν μου αρέσει να είσαι τόσο σίγουρος. Σε
παρακαλώ, μην κάνεις τίποτα απαίσιο. Και θέλω μια υπόσχεση. Όταν τελειώσει
αυτή η υπόθεση, θα παραιτηθείς από το FBI. Θα ανοίξεις δικηγορικό γραφείο ή θα
γίνεις καθηγητής. Δεν μπορώ να ζω έτσι όλη την υπόλοιπη ζωή μου». Ήταν
απολύτως σοβαρή.

Η φράση που είχε κολλήσει στον νου του Σιλκ, ήταν ότι θα της έλειπε πολύ. Και
αναρωτήθηκε, για άλλη μια φορά, πώς ήταν δυνατόν μια τέτοια γυναίκα να αγαπά
έναν άντρα σαν αυτόν. Πάντα ήξερε, όμως, ότι μια μέρα θα του πρόβαλλε αυτή την
απαίτηση. Αναστέναξε. «Στο υπόσχομαι», είπε.

Συνέχισαν τον περίπατό τους στην παραλία και λίγο πιο κάτω κάθησαν σ’ ένα
μικρό πράσινο πάρκο, που τους προστάτευε από τον ήλιο. Μια δροσερή αύρα από
τον κόλπο ανακάτευε τα μαλλιά της γυναίκας του, κάνοντάς την να δείχνει πολύ
νέα και ευτυχισμένη. Ο Σιλκ ήξερε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να αθετήσει την
υπόσχεση που της έδωσε. Και, επιπλέον, ένιωθε περήφανος για την πονηριά της,
που του απέσπασε αυτή την υπόσχεση την πιο κατάλληλη στιγμή, όταν ρισκάριζε τη
ζωή της για να μείνει στο πλευρό του. Στο κάτω κάτω, ποιος θα ήθελε την αγάπη
μιας κουτής γυναίκας; Ταυτόχρονα, ο Σιλκ ήξερε ότι η γυναίκα του θα ένιωθε
φρίκη και ταπείνωση αν ήξερε τις σκέψεις του. Η πονηριά της ήταν μάλλον αθώα.
Ποιος ήταν αυτός για να την κρίνει; Εκείνη δεν τον είχε κρίνει ποτέ ούτε και
είχε υποψιαστεί ποτέ τη δική του, όχι και τόσο αθώα, πονηριά.

Ο Φράνκι και ο Στέις Στούρζο είχαν ένα τεράστιο κατάστημα αθλητικών ειδών στο
Λος Άντζελες και ένα σπίτι στη Σάντα Μόνικα, που απείχε μόλις πέντε λεπτά από
την παραλία του Μάλιμπου. Είχαν παντρευτεί και οι δύο κάποτε, αλλά οι γάμοι
τους δεν κράτησαν κι έτσι τώρα ζούσαν μαζί.

Γύρω στο Νοέμβρη, ο Στέις έκανε το απαραίτητο τηλεφώνημα στον Χέσκοου, για να
εισπράξουν τη δεύτερη δόση των πεντακοσίων χιλιάδων δολαρίων. Το τηλεφώνημα
ήταν σύντομο και φαινομενικά αόριστο.

«Γεια», είπε ο Στέις. «Θα περάσουμε σε κανένα μήνα. Όλα εντάξει;».

Ο Χέσκοου φάνηκε να χαίρεται που τον άκουγε. «Όλα τέλεια», είπε. «Όλα είναι
έτοιμα. Μπορείς να γίνεις πιο συγκεκριμένος για τον χρόνο; Δεν θέλω να έρθετε
και να λείπω για καμιά δουλειά».

Ο Στέις γέλασε. «Θα σε βρούμε, μην ανησυχείς. Εντάξει; Υπολόγισε κανένα μήνα».
Κι έκλεισε.

Οι δίδυμοι κανόνισαν να μείνουν τρεις βδομάδες σε ένα ράντσο με γήπεδα τένις,
στο Σκότσντεϊλ της Αριζόνας, για μια σειρά εισαγωγικών μαθημάτων. Από εκεί θα
πήγαιναν στη Νέα Υόρκη, για να συναντηθούν με τον Χέσκοου. Φυσικά, αυτές τις
τρεις βδομάδες θα περνούσαν μερικά βράδια στο Λας Βέγκας, που απείχε λιγότερο
από μία ώρα με αεροπλάνο.

Την πρώτη κιόλας μέρα στο ράντσο, τα δύο 43χρονα αδέρφια γνώρισαν τη Ρόζι ­
στο γήπεδο του τένις.

Η κοπέλα μόλις είχε μπει στο γήπεδο. Είχε υπέροχα ηλιοκαμένα πόδια και φορούσε
άσπρο σορτς και ροζ πουκάμισο με το λογότυπο του ράντσου. Είχε ένα όμορφο
κατεργάρικο πρόσωπο, και τα μαλλιά της ήταν πιασμένα πίσω σε αλογοουρά.

«Πρέπει να μου δώσεις ένα χάντικαπ», είπε αφοπλιστικά ο Φράνκι. «Φαίνεσαι πολύ
καλή. Είσαι εκπαιδεύτρια;».

«Όχι», απάντησε η Ρόζι. «Έχω έρθει για να πάρω μαθήματα σερβίς. Ο Λέσλι από
‘δώ είναι εκπαιδευτής των πρωταθλητών στο σερβίς».

«Δώσ’ του ένα χάντικαπ», είπε ο Λέσλι. «Είναι πολύ κατώτερός σου».

«Τι θα ‘λεγες για δύο γκέιμ σε κάθε σετ τεσσάρων γκέιμ;». Σκόπευε να παζαρέψει
κι άλλο, να πάρει μεγαλύτερο χάντικαπ.

Η Ρόζι του χάρισε ένα γρήγορο, μεταδοτικό χαμόγελο. «Όχι», είπε, «αυτό δεν
πρόκειται να σε βοηθήσει. Θα ‘πρεπε να ζητήσεις δύο πόντους σε κάθε γκέιμ.
Τότε θα έχεις κάποιες πιθανότητες. Και αν έρθουμε ισοπαλία, θα πρέπει να
κερδίσω με τέσσερις πόντους αντί για δύο».

Ο Φράνκι κούνησε το κεφάλι του. «Πάμε», είπε. Στέκονταν πολύ κοντά ο ένας στον
άλλο και μύριζε τη γλυκιά οσμή του κορμιού της. «Θέλεις να χάσω το παιχνίδι;»
του ψιθύρισε η Ρόζι.

Αυτό του άρεσε πολύ. «Όχι», είπε. «Δεν μπορείς να με νικήσεις με αυτό το
χάντικαπ».

Έπαιξαν, ενώ ο Λέσλι παρακολουθούσε, και αυτή τη φορά δεν σταματούσε τον
Φράνκι, όταν πατούσε γραμμή στο σερβίς. Ο Φράνκι πήρε τα δύο πρώτα γκέιμ, μετά
όμως η Ρόζι τον ισοπέδωσε.

Ο Στέις πλησίασε και συστήθηκε. Μετά είπε: «Τι θα ‘λεγες να φάμε μαζί απόψε; Ο
Φράνκι δεν θα σε καλέσει επειδή τον νίκησες, αλλά θα ‘ρθει».

«Δεν είναι αλήθεια αυτό», είπε η Ρόζι. «Ήταν έτοιμος να μου το ζητήσει κι
αυτός. Είναι καλά στις οχτώ;».

«Τέλεια», είπε ο Στέις. Μετά χτύπησε τον Φράνκι με τη ρακέτα του.

«Εντάξει, θα ‘ρθω κι εγώ», είπε ο Φράνκι.

Έφαγαν στο εστιατόριο του ράντσου, μια τεράστια θολωτή αίθουσα με γυάλινους
τοίχους, από όπου φαίνονταν η έρημος και τα γύρω βουνά. Η Ρόζι αποδείχτηκε
εύρημα, όπως είπε ο Φράνκι στον Στέις αργότερα.

Έτρωγε αργά, με κομψές κινήσεις, και είχε μια συνήθεια να χαμηλώνει το κεφάλι
της και να το γέρνει από τη μια μεριά με μια σχεδόν ψεύτικη συστολή όταν
μιλούσε για τον εαυτό της. Σπούδαζε για να πάρει το διδακτορικό της στην
Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Καταγόταν από σχετικά πλούσια
οικογένεια και είχε κάνει ήδη τη σχετική τουρνέ στην Ευρώπη. Ήταν σταρ του
τένις στο Γυμνάσιο. Αλλά τα είπε όλα αυτά με ένα συνεσταλμένο ύφος, σαν να μην
ήταν τίποτα σπουδαίο, κι αυτό τους μάγεψε. Κάθε τόσο άγγιζε τα χέρια τους
καθώς μιλούσε, σαν να ήθελε να διατηρήσει την επαφή μαζί τους.

«Αλλά ακόμη δεν ξέρω τι να κάνω, όταν αποφοιτήσω», είπε. «Παρ’ όλες τις
γνώσεις που μάζεψα από τα βιβλία, δεν μπορώ ποτέ να καταλάβω τους άλλους στη
ζωή. Όπως εσάς τους δύο, ας πούμε. Μου λέτε το ιστορικό σας, είστε δύο
γοητευτικά καθάρματα, αλλά δεν έχω ιδέα τι άνθρωποι είστε κατά βάθος».

«Μην ανησυχείς γι’ αυτό», είπε ο Στέις. «Αυτό που βλέπεις, είναι αυτό που
παίρνεις».

«Εμένα μη με ρωτάς τίποτα», της είπε ο Φράνκι. «Αυτή τη στιγμή όλη μου η ζωή
είναι συγκεντρωμένη στο πώς θα σε νικήσω στο τένις».

Μετά το φαγητό, τα δύο αδέλφια πήγαν τη Ρόζι μέχρι το μπανγκαλόου της. Τους
έδωσε από ένα γρήγορο φιλί στο μάγουλο, κι έμειναν μόνοι μέσα στον αέρα της
ερήμου. Η τελευταία εικόνα που πήραν μαζί τους ήταν το όμορφο πρόσωπο της Ρόζι
να λάμπει στο φεγγαρόφωτο.

«Είναι εξαιρετική», είπε ο Στέις.

«Καλύτερη και από εξαιρετική», απάντησε ο Φράνκι.

Τις υπόλοιπες δύο εβδομάδες, που έμεινε η Ρόζι στο ράντσο, ήταν αχώριστοι. Το
απόγευμα, μετά το τένις, έπαιζαν γκολφ. Ήταν καλή, αλλά όχι τόσο όσο τα
αδέλφια, που μπορούσαν να στείλουν την μπάλα πολύ μακριά και είχαν ατσάλινα
νεύρα στις κοντινές βολές. Ένας μεσόκοπος τύπος από το ράντσο ήρθε να παίξει
μαζί τους, για να γίνουν δυάδες. Επέμενε να παίζει με τη Ρόζι και να βάζουν
στοίχημα δέκα δολάρια την τρύπα, αλλά παρ’ όλο που ήταν καλός, έχασε. Μετά το
παιχνίδι θέλησε να έρθει να φάει κι αυτός μαζί τους το βράδυ. Η Ρόζι αρνήθηκε,
πράγμα που ενθουσίασε τα αδέρφια. «Προσπαθώ να καταφέρω έναν από αυτούς τους
δύο, να μου κάνουν πρόταση γάμου», είπε.

Τελικά, ο Στέις κατάφερε να κοιμηθεί με τη Ρόζι στο τέλος της πρώτης
εβδομάδας. Ο Φράνκι είχε πάει στο Λας Βέγκας εκείνο το βράδυ, για να παίξει
χαρτιά και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στον Στέις. Όταν γύρισε τα μεσάνυχτα, ο
Στέις δεν ήταν στο δωμάτιο. Το πρωί, όταν εμφανίστηκε, ο Φράνκι τον ρώτησε:
«Λοιπόν, πώς ήταν;».

«Εξαιρετική», απάντησε ο Στέις.

«Σε πειράζει να κάνω κι εγώ μια προσπάθεια;» ρώτησε ο Φράνκι.

Έτσι, το άλλο βράδυ ο Στέις πήγε στο Λας Βέγκας και ο Φράνκι έκανε την
προσπάθειά του με τη Ρόζι. Η Ρόζι δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση, και ήταν
υπέροχη στο κρεβάτι ­ καθαρή διασκέδαση, χωρίς παράξενα κόλπα. Δεν φαινόταν να
νιώθει καθόλου άβολα με την κατάσταση.

Την επόμενη μέρα, όμως, καθώς έτρωγαν πρωινό και οι τρεις, ο Φράνκι και ο
Στέις δεν ήξεραν πώς να φερθούν. Ήταν πολύ τυπικοί και ευγενικοί, όλο σεβασμό.
Η τέλεια αρμονία ανάμεσά τους είχε χαθεί. Η Ρόζι καταβρόχθισε τα αυγά με το
μπέικον που είχε παραγγείλει και μετά έγειρε πίσω στην καρέκλα της και είπε
χαμογελώντας: «Θα ‘χουμε προβλήματα τώρα με σας τους δυο; Νόμιζα ότι είμαστε
φιλαράκια».

Ο Στέις απάντησε με ειλικρίνεια: «Απλώς, είμαστε και οι δύο τρελοί μαζί σου
και δεν ξέρουμε πώς να χειριστούμε την κατάσταση».

«Τότε θα το χειριστώ εγώ», είπε γελώντας η Ρόζι. «Μου αρέσετε και οι δύο πολύ.
Περνάμε καλά. Δεν πρόκειται να παντρευτούμε, και αφού φύγουμε από το ράντσο
μάλλον δεν θα ξαναϊδωθούμε. Εγώ θα γυρίσω στη Νέα Υόρκη κι εσείς θα γυρίσετε
στο Λος Άντζελες.

Ας μη χαλάσουμε λοιπόν τώρα τη συντροφιά μας, εκτός αν κάποιος από τους δυο
σας είναι ζηλιάρης. Τότε μπορούμε απλώς να κόψουμε το σεξ».

Οι δίδυμοι ξαφνικά ένιωσαν άνετα μαζί της. «Με τίποτα», είπε ο Στέις.

«Δεν ζηλεύουμε», είπε ο Φράνκι, «κι εγώ θα σε νικήσω στο τένις μία φορά πριν
φύγουμε από ‘δώ».

«Δεν μπορείς να με νικήσεις, δεν έχεις τις σωστές κινήσεις», είπε με σιγουριά
η Ρόζι, όμως ταυτόχρονα έγειρε και τους έσφιξε τα χέρια.

Συνέχισαν να κοιμούνται μαζί της μία μέρα ο ένας, μία ο άλλος, και ήταν και οι
τρεις ενθουσιασμένοι.

Τα αδέλφια πήγαν τη Ρόζι στο αεροδρόμιο τη μέρα που έφυγε. «Μην το ξεχάσετε·
αν έρθετε ποτέ στη Νέα Υόρκη, τηλεφωνήστε μου», είπε. Την είχαν καλέσει ήδη κι
αυτοί να μείνει μαζί τους όποτε ερχόταν το Λος Άντζελες. Η Ρόζι τους
επιφύλασσε μια έκπληξη. Τους έδωσε δύο μικρά κουτιά τυλιγμένα με κορδέλες.
«Δώρα», είπε και χαμογέλασε χαρούμενη. Οι δίδυμοι άνοιξαν τα κουτιά και βρήκαν
από ένα δαχτυλίδι των Ναβάχο με μπλε πέτρα. «Για να με θυμάστε».

Αργότερα, ενώ τα αδέλφια έκαναν ψώνια στην πόλη, είδαν ότι τα δαχτυλίδια αυτά
έκαναν τριακόσια δολάρια.

«Θα μπορούσε να μας αγοράσει μια γραβάτα ή μια καουμπόικη ζώνη με πενήντα
δολάρια», είπε ο Φράνκι. Ήταν τρομερά ικανοποιημένοι και οι δύο.