Αρωματικά περσικά πιάτα και… πίτσες στο «Αναχίτα»

Είχαμε μόλις γυρίσει από ένα μακρινό ταξίδι στην Ανατολή όταν άκουσα το μήνυμα
μιας φίλης μου στον τηλεφωνητή. «Πάμε για περσικά απόψε», μας πρότεινε η φωνή
της. Σίγουρα δεν εννοούσε χαλιά! Χμμμ.

Φρέσκοι από μια φανταστική ταξιδιωτική περιπέτεια με την εμπειρία του εξωτικού
ακόμα ζωντανή, φυσικά δεν είπαμε όχι. Έτσι καταλήξαμε στο μικρό απλό περσικό
εστιατόριο σε ένα στενό στο Χαλάνδρι ονόματι «Αναχίτα».

Ο χώρος είναι μίνιμαλ. Πολύ μίνιμαλ, εάν σκεφθεί κανείς ότι το μαγαζί αυτό
έχει δύο ταυτότητες. Από τη μία λειτουργεί σαν πιτσαρία, φτιάχνοντας όλα τα
γνωστά δημοφιλή ιταλίζοντα πιάτα, από πίτσες ζαμπόν-τυρί μέχρι καλτσόνε,
πεϊνιρλί και μακαρονάδες. Κάποια στιγμή στο όχι τόσο μακρινό παρελθόν άρχισε
να προσφέρει διάφορα σπιτικά περσικά φαγητά ­ οι ιδιοκτήτες είναι Πέρσες και
Έλληνες. Είχαν πέραση και έτσι σήμερα το μισό περίπου μενού αποτελείται από τα
νόστιμα φαγητά μιας από τις καλύτερες κουζίνες της Ανατολής.

Με το που καθήσαμε μ’ έπιασε ένα κέφι μεγάλο και έτσι παρήγγειλα ό,τι περσικό
είχε και δεν είχε το μενού. Μου αρέσει τρομερά η κουζίνα αυτή, τη θεωρώ,
μάλιστα, μητέρα κάθε γειτονικής κουζίνας. Από τους Πέρσες μάλλον μάθαμε τα
διάφορα αρωματικά πιλάφια. Μπορεί ακόμα και ο μπακλαβάς αλλά και τα
ντολμαδάκια με ρύζι να πρωτοήλθαν από εκεί. Τέλος πάντων, δεν είναι εδώ ο
χώρος για τέτοια. Αυτό που μετράει εδώ είναι συγκεκριμένο: φάγαμε πολύ καλά
και όντως σπιτικά.

Το περσικό μενού στο «Αναχίτα» περιέχει περίπου 16 πιάτα, ξεκινώντας από τα
λαχματζούν. Οι σαλάτες έμοιαζαν αρκετά με τις δικές μας, μία δηλαδή που ήταν
παρόμοια με το ελληνικό τζατζίκι αλλά όχι τόσο δροσιστική και ένα άλλο ονόματι
σιράζ, που δεν ήταν παρά αγγουράκι και ντομάτα. Δεν είχαν την ολιβιέ εκείνο το
βράδυ, μια σαλάτα από κοτόπουλο, αυγά και πίκλες.

Δοκιμάσαμε ένα εξαιρετικό και πολύ αρωματικό κοτόπουλο με σάλτσα ζαφοράς, ένα
από τα καλύτερα κεμπάμ που έχω φάει στην Αθήνα και δύο άλλα ανατολίτικα
κρεατικά, ονόματι μπαρκ και σολτάνι, οικεία πιάτα με πίτες, κρεμμύδια,
ντομάτες ψητές και μπαχαρικά, τα οποία ήταν πεντανόστιμα.

Αγαπήσαμε όλα όσα δοκιμάσαμε από ρύζι. Ένα από τα τρία αυτά πιάτα ήταν ένα
απλό πιλάφι από ρύζι μπασμάτι, ζαφορά και βούτυρο (στο πλάι). Το ζερέσκ πολό,
ένα πιλάφι με κοτόπουλο, ειδικά φρούτα που μοιάζουν με ρόδι αλλά δεν είναι
(αυτό είναι το ζερέσκ) και ξηρούς καρπούς ήταν μπουκιά και συγχώριο. Το χορές
τε κραφς, ρύζι με σάλτσα σέλινου, ήταν εξίσου πεντανόστιμο, όπως και το χορές
τε γκορμέ σάμπσι, ένα άλλο πιλάφι, πάλι με ρύζι μπασμάτι και σάλτσα πράσινη
και δροσερή.

Το μικρό αυτό εστιατόριο-πιτσαρία ήταν πράγματι έκπληξη και ανακάλυψη. Η
κουζίνα είναι απολύτως σπιτική, οι άνθρωποι που το έχουν φιλικότατοι και
θερμοί. Τώρα δεν θα σχολιάσουμε τον χώρο. Εδώ πάει κανείς να δοκιμάσει κάτι
αναμφισβήτητα αυθεντικό από μια κουζίνα που έχει να μας διδάξει πολλά ακόμα.
Ελπίζω να μεγαλώσουν τον κατάλογο με τα περσικά, γιατί πίτσες φτιάχνει και η
κουτσή Μαρία!

«Αναχίτα», Χρυσοστόμου Σμύρνης 3, Χαλάνδρι. Τηλ. 6891.222.