«Στα μέτρα του πελάτη» τα δάνεια από Τράπεζες

Πιστωτικά όρια «στα μέτρα του κάθε πελάτη τους» θα… κόβουν οι Τράπεζες,
λαμβάνοντας υπόψη τους την οικονομική τους δυνατότητα, το είδος του δανείου
που θα χορηγούν και βεβαίως το ύψος του. Η απελευθέρωση των ορίων εκτιμάται
ότι θα δρομολογηθεί σε περίπου έναν χρόνο από σήμερα, αλλά οι αρμόδιες
διευθύνσεις φροντίζουν από τώρα να προετοιμάζονται για να αντιμετωπίσουν την
έκρηξη που αναμένεται στην καταναλωτική πίστη, ύστερα από μια τέτοια εξέλιξη.

Στο μεταξύ όμως σε αδιέξοδο βρίσκεται περίπου 1 στους 100 δανειολήπτες για να
ξεπληρώσει το χρέος του προς την Τράπεζα με την οποία συναλλάσσεται, ενώ 8 έως
10 από αυτούς με δυσκολία τακτοποιούν τις υποχρεώσεις τους. Οι Τράπεζες
αναγκάζονται να κινηθούν εναντίον τους ακόμη και δικαστικώς προκειμένου να
υπερασπισθούν τα συμφέροντά τους, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις εξελίσσονται
κωμικοτραγικά περιστατικά, στην προσπάθεια αποφυγής των κυρώσεων εκ μέρους των
υπόχρεων.

Έτσι, αυτοκίνητα που αγοράσθηκαν με δάνειο το οποίο δεν μπορεί να αποπληρωθεί
«φυγαδεύονται» σε… άλλους νομούς, όπου και κυκλοφορούν ελεύθερα και μακριά
από τα «ενοχλητικά μάτια» ή κρύβονται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε γκαράζ.

Το μέλλον…

Την ίδια ώρα όμως η εναρμόνιση του ελληνικού νομοθετικού καθεστώτος με το
αντίστοιχο της ΟΝΕ επιβάλλει την κατάργηση των πιστωτικών ορίων. Το πολύ σε
έναν χρόνο, όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με εκτιμήσεις τραπεζικών παραγόντων τα
όρια του 1.000.000 και των 8.000.000 δραχμών θα ανήκουν στο παρελθόν.

Η εξέλιξη αυτή όμως δεν αποκλείεται να δημιουργήσει πραγματική έκρηξη στον
χώρο της καταναλωτικής πίστης, ενδεχόμενο που τρομάζει κυριολεκτικά την
Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία αναζητεί τρόπους για να αποφευχθεί μία τέτοια
δραματική, πράγματι, εξέλιξη.

Σύμφωνα με τραπεζικά στελέχη, που έχουν ως χώρο αρμοδιότητας την καταναλωτική
πίστη, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην αποπληρωμή των χρεών αντιμετωπίζεται κυρίως
στις κάρτες και στα δάνεια που χορηγούνται χωρίς δικαιολογητικά, όπως για
παράδειγμα τα προσωπικά. «Σε αυτά δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση για τις
Τράπεζες», τονίζεται χαρακτηριστικά.

Σε ό,τι αφορά τα δάνεια που χορηγούνται με δικαιολογητικά, οι πολιτικές που
εφαρμόζουν οι Τράπεζες είναι διαφορετικές. Έτσι, σε περίπτωση οριστικής
αδυναμίας αποπληρωμής του δανείου, είτε στρέφονται κατά του εγγυητή είτε
παρακρατούν το αγαθό που αγοράσθηκε με το δάνειο, εφόσον έχουν την κυριότητα,
είτε καταφεύγουν σε τρίτους, συνήθως εταιρείες που αναλαμβάνουν έναντι κάποιας
αμοιβής να εισπράξουν το χρέος πιέζοντας τους δανειολήπτες.

Παρακράτηση κυριότητας παρατηρείται κυρίως στα δάνεια για αγορά αυτοκινήτου
που χορηγούνται από εμπόρους. Οι τελευταίοι τη μεταβιβάζουν στην Τράπεζα, η
οποία κάνει κατάσχεση του αγαθού και κατόπιν το πουλάει, για να πάρει πίσω το
κεφάλαιο. Στην περίπτωση των στεγαστικών δανείων, συνήθως υποσημειώνεται το
ίδιο το σπίτι που εξαγοράζεται με το δάνειο.

Οι πλειστηριασμοί

Τα «σκαλιά» που οδηγούν στον πλειστηριασμό είναι λίγο έως πολύ γνωστά: στην
αρχή αποστέλλεται μία απλή επιστολή, με τον χαρακτήρα της υπενθύμισης.
Ακολουθεί ένα τηλεφώνημα. Ακολούθως, η πίεση που ασκείται είναι εντονότερη κι
αν πάλι δεν εξασφαλίζεται αποτέλεσμα τότε αποστέλλεται εξώδικο. Εφόσον και
πάλι δεν βγαίνει αποτέλεσμα, τότε τον «λόγο» έχει η διαταγή πληρωμής, ενώ
ακολουθεί μοιραία πλέον ο πλειστηριασμός.

«Συνήθως, οι Έλληνες φροντίζουν να είναι εντάξει με τις δόσεις του αυτοκινήτου
τους», λένε τα αρμόδια τραπεζικά στελέχη. «Όταν όμως δεν είναι, μετέρχονται
απίθανων μεθοδεύσεων για να εξακολουθούν να το κυκλοφορούν», προσθέτουν.

Σύμφωνα με τα ίδια στελέχη, τα οποία προέρχονται από τέσσερα διαφορετικά
πιστωτικά ιδρύματα, «το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια σταθεροποίηση του
ποσοστού των δανείων που μπαίνουν σε οριστική καθυστέρηση και που γενικότερα
παρατηρούνται καθυστερήσεις στην αποπληρωμή τους». Επισημαίνεται δε ότι η
στροφή των περισσότερων Τραπεζών προς την πολιτική της άσκησης κεντρικού ­
αντί του περιφερειακού ­ ελέγχου για την έκδοση δανείων έχει συμβάλει στη
μείωση του φαινομένου. Όχι όμως και στην εξάλειψη.

Το γεγονός τελεί υπόψη της Τραπέζης της Ελλάδος, η οποία διστάζει να
προχωρήσει στην κατάργηση των πιστωτικών ορίων για την έκδοση δανείων.
Παράγοντας της κεντρικής Τράπεζας επισημαίνει ότι «πρώτα θα πρέπει να
υπολογισθούν οι σωρευτικές επιπτώσεις μιας τέτοιας κίνησης ως προς τις
τραπεζικές επισφάλειες και μετά να ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις για τον
τρόπο μετάβασης στο νέο καθεστώς».

Οι εμπορικές Τράπεζες όμως είναι κυριολεκτικά «με το όπλο παρά πόδα» για να
εκμεταλλευτούν τη νέα κατάσταση πραγμάτων που θα διαμορφωθεί και η οποία θα
προκαλέσει έκρηξη στον χώρο της καταναλωτικής πίστης.