ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το σπίτι του παππού…

Όταν ήμουν παιδί, το σπίτι του παππού μου στο χωριό φάνταζε στα μάτια μου σαν
το κάστρο του παραμυθιού. Στο κατώι, που ήταν πάντοτε κλειδωμένο και όπου
διψούσαμε να ρίχνουμε κλεφτές ματιές, όταν κάποιος μεγάλος περνούσε την πόρτα
του, η φαντασία των αναρίθμητων εγγονιών και δισεγγονιών του παππού-πατριάρχη
είχε εγκαταστήσει φαντάσματα και τέρατα. Ο ίδιος ο παππούς, δυο μέτρα ψηλός,
είχε τη μαγική ικανότητα να μαζεύει σ’ αυτό το σπίτι, σχεδόν κάθε μέρα, τα
περισσότερα από τα δώδεκα παιδιά του. Στη στενή αυλή του σπιτιού είχαν γίνει
κάμποσοι γάμοι και άλλοι τόσοι αρραβώνες, που πάντοτε ξεκινούσαν με τον παππού
να σέρνει τον χορό. Το σπίτι, χτισμένο στο ψηλότερο σημείο του αμφιθεατρικού
χωριού, είχε ένα μοναδικό προνόμιο που το εκμεταλλεύονταν πάντα η γιαγιά και
οι φιλενάδες της, όλες άσοι στο «κοινωνικό σχόλιο»: από το μπαλκόνι του
μπορούσες να βλέπεις τους πάντες και τα πάντα.

Και τώρα, που έπαψα πια να ‘μαι παιδί, περπατώ με προσοχή στα παλιά ξύλινα
πατώματα του σπιτιού που τρίζουν συνεχώς και σου δίνουν την αίσθηση του
ετοιμόρροπου. Τα μόνα που είναι στη θέση τους είναι οι φωτογραφίες από γάμους
και βαφτίσια, οι αναρίθμητες δαντέλες της γιαγιάς και το μπαλκόνι, που πια δεν
μου φαίνεται τόσο ψηλό όσο παλιά. Και η γιαγιά, στα ογδόντα της πια και χωρίς
τον παππού, με απόλυτο ρεαλισμό ­ που διαλύει τη δική μου μαγεία ­ εύχεται
απλώς να γκρεμιστεί αφού εκείνη θα έχει φύγει.