«Ένιωσα τη φωτιά σαν το θηρίο της Αποκάλυψης»

Θεσσαλονίκη, Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

Ο δικηγόρος Παντελής Τάντσης. «Την ώρα που οι φλόγες έφθασαν κοντά, η γυναίκα μου υπέστη νευρικό κλονισμό»

Εκείνη την Κυριακή, ο εφιάλτης της φωτιάς που κατέκαιγε το Σέιχ Σου χτύπησε
δύο φορές την εξώπορτα της οικίας της οικογένειας Τάντση. Μόνο που τη δεύτερη
κατάφερε να διαβεί το κατώφλι της για να αφήσει στο βίαιο πέρασμά της στάχτη
και πόνο μαζί.

Τρία χρόνια μετά, ο δικηγόρος Παντελής Τάντσης, ιδιοκτήτης του μοναδικού
σπιτιού που καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά του Ιουλίου του ’97 στο
Πανόραμα της Θεσσαλονίκης, δεν δυσκολεύεται να φέρει στο μυαλό του τις θύμησες
εκείνων των ημερών: «Είχα μείνει μόνος στο σπίτι. Έδιωξα γυναίκα και παιδιά.
Είχα ταμπουρωθεί εκεί. Κάποια στιγμή, ένιωσα τη φωτιά να περνάει από πάνω μου,
σαν ένα θηρίο της Αποκαλύψεως, μία εμπειρία φοβερή… Έκανα το σταυρό μου και
είπα πεθαίνω… αλλά δεν είχε έρθει η ώρα μου».

Το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, που οι πρώτες φλόγες άρχισαν να «ζώνουν» το
πευκοδάσος του Σέιχ Σου, τίποτε δεν προμήνυε το κακό που θα επακολουθούσε.

Ο Παντελής Τάντσης χαιρόταν με την οικογένειά του τις ομορφιές κάποιας
κοντινής παραλίας της Χαλκιδικής. «Από τη μια στιγμή στην άλλη, η ζωή μας
μετατράπηκε σε εφιάλτη. Γυρίσαμε εσπευσμένα πίσω. Η πυρκαγιά στην αρχή ήταν
μακριά. Ξεκίνησε από το Φιλίππειο, ενώ το δικό μας σπίτι βρισκόταν στην άλλη
πλευρά του δάσους. Ησυχάσαμε. Πιστέψαμε ότι η φωτιά δεν θα πλησιάσει σε εμάς.
Ο κίνδυνος όμως δεν ξεπεράστηκε. Οι φλόγες έφθασαν ώς την αυλή του σπιτιού.
Σαν από θαύμα, όμως, γύρισε ο άνεμος και απομακρύνθηκε…».

Τα συναισθήματα που νιώθει κανείς όταν η πύρινη απειλή πλησιάζει είναι
περίεργα και ανάμεικτα: «Εκείνες οι στιγμές είναι οι χειρότερες. Αυτή η
αβεβαιότητα, αν θα έρθει η φωτιά ή όχι, σε τσακίζει. Η σύζυγός μου, την ώρα
που οι φλόγες είχαν φθάσει κοντά, σχεδόν δίπλα στο σπίτι, είχε τρομοκρατηθεί.
Υπέστη νευρικό κλονισμό».

Η αναγκαία ελπίδα ότι τελικώς η πυρκαγιά θα αντιμετωπισθεί, χωρίς να απειλήσει
σπίτια και αγροικίες, δεν στάθηκε αρκετή για την οικογένεια Τάντση: «Ώς την
τελευταία στιγμή δεν πίστευα ότι μπορεί να καεί το σπίτι μου. Η γυναίκα μου
και ορισμένοι γείτονες προσπάθησαν να απομακρύνουν ορισμένα αντικείμενα. Στην
προσπάθειά τους κόντεψαν να καούν ζωντανοί. Οι φλόγες βρίσκονταν και πάλι μια
ανάσα από το σπίτι μας. Ένας φίλος με ένα μηχάνημα με βοήθησε να ρίξουμε
ορισμένα δέντρα για να μη βρίσκονται στην αυλή του σπιτιού. Οι θερμοκρασίες
όμως που αναπτύσσονται είναι φοβερές. Μιλάμε για Κόλαση… Και το νερό ακόμη
δεν μπορεί να τη σβήσει τη φωτιά. Έδιωξα και την Πυροσβεστική. Θα καίγονταν
ζωντανοί οι άνθρωποι. Τους φώναξα, φύγετε…».

Οι τελευταίες στιγμές πριν από την ολοκληρωτική καταστροφή ήταν εφιαλτικές για
τον Παντελή Τάντση.

«Έκανα την προσευχή μου»

«Ταμπουρώθηκα στο πίσω μέρος του σπιτιού και έκανα απλώς την προσευχή μου.
Ήταν μία εμπειρία φοβερή. Ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πώς γλίτωσα…»

Οι φλόγες έκαψαν το μεγαλύτερο μέρος του σπιτιού, έπιπλα και 10.000 βιβλία,
την πνευματική περιουσία του Θεσσαλονικιού δικηγόρου. Όλα είχαν τελειώσει. Για
πέντε μήνες και έως ότου αποκατασταθούν οι ζημιές, ύψους 20 εκατομμυρίων
δραχμών, η οικογένεια Τάντση ζούσε στο υπόγειο του σπιτιού, που είχε μείνει
ανέπαφο. «Σου δίνει ο Θεός ψυχραιμία», λέει. «Μαζεύεις τα κομμάτια σου και
αρχίζεις να δρας. Ζούσα τόσα χρόνια δίπλα στο δάσος και, ξαφνικά, στην Κόλαση
του Δάντη. Τρομερό συναίσθημα. Χωρίς υπερβολή, στενοχωριόμουν περισσότερο για
το περιβάλλον παρά για το σπίτι που κάηκε. Ήξερα ότι το σπίτι θα ξαναγίνει…
Η μαύρη καρβουνιασμένη έκταση με ενοχλούσε πολύ».

Για την αποκατάσταση των ζημιών του σπιτιού του, ο Παντελής Τάντσης πήρε ένα
μεγάλο δάνειο από το Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης. Από τη νομοθεσία δεν
προβλέπονται αποζημιώσεις των πυροπαθών, εκτός εάν υπάρχει αδικοπραξία του
κράτους, δηλαδή αμέλεια. «Δεν είχα ιδιωτική ασφάλιση και αυτό ήταν μεγάλη
παράλειψη από μέρους μου. Είναι μία αναγκαιότητα, αλλά συνήθως λειτουργεί το
συναίσθημα, πως το κακό δεν θα έρθει σε εμένα. Μετά πάλι, οι ασφαλιστικές
εταιρείες καλύπτουν μόνο ένα μέρος των καταστροφών. Εκείνο που πραγματικά μας
βοήθησε ήταν η συμπαράσταση των ανθρώπων. Ήρθαν φίλοι, βοήθησαν, μας κάλεσαν
να μείνουμε στα σπίτια τους. Ήταν και το μοναδικό κέρδος της υπόθεσης…».