ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δικαίωμα στο γέλιο

Έλεγα πως μπορεί και να κάνω λάθος, να έχω μια εσφαλμένη εντύπωση από τα
παιδιά που γνωρίζω, με πρώτο τη μικρή μου. Όμως με βασάνιζε και με βασανίζει η
εικόνα των εφήβων που γελούν σπάνια, δύσκολα. Σαν να κουβαλούν στην πλάτη τους
τόσες έγνοιες που το γέλιο να είναι πολυτέλεια, σπατάλη χρόνου. Ένα βιαστικό
μειδίαμα κι αμέσως συνοφρύωση, «επαναφορά στην προτέρα κατάσταση». Και να που
ο φιλόλογος καθηγητής στο 4ο Λύκειο Νέας Σμύρνης Απόστολος Καραγιάννης έκανε
την ίδια επισήμανση σε ένα από τα εξαιρετικά κομμάτια της Αρετής για τους
δασκάλους που έχουν την παιδεία και τα παιδιά στην καρδιά τους. «Είναι παιδιά
απειλούμενα, τρομοκρατημένα από τον “μπαμπούλα” των συνεχών διαγωνισμών…
Παιδιά που χαμογελούν πολύ λιγότερο από τα παιδιά που γνώριζα παλαιότερα!

Παιδιά που δεν παίζουν, που έχουν ελάχιστο χρόνο ακόμα και για να κοιμηθούν».
Ακριβώς έτσι. «Φωτογράφισε» το δικό μου παιδί και πολλά άλλα που τα βλέπω
χλωμά, άυπνα, απηυδησμένα. Να το βράσω ­ εν ψυχρώ και όχι εν βρασμώ… ­ ένα
εκπαιδευτικό σύστημα που στερεί από τα παιδιά το δικαίωμα στο γέλιο για να
πάρουν υψηλή βαθμολογία και να εγγράψουν υποθήκη για την Τριτοβάθμια
Εκπαίδευση. Και τι να την κάνω την έρημη χαρά της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο
όταν οι χαρές της εφηβείας έχουν κατασταλεί ­ και ανεπιστρεπτί χαθεί ­ από τον
φόβο. Όχι του κακού ή του μέτριου βαθμού, αλλά και του καλού ­ όχι, όμως, και
υψηλού ­ σε ένα πλήθος ετερόκλητων μαθημάτων που «πασσαλείβονται» στο ωρολόγιο
πρόγραμμα. Αν καταφέρνουμε να στεγνώνει το γέλιο στα χείλη των παιδιών και
στην ψυχή τους, «καλά κρασιά» στα γράμματα και στη ζωή.