«Ξέρω τους εκτελεστές»

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Ο Κουρτ Σιλκ αγαπούσε τα σκυλιά επειδή δεν μπορούν να κάνουν συνωμοσίες. Δεν
μπορούν να κρύψουν την εχθρότητά τους και δεν έχουν πονηριά. Δεν μένουν ξύπνια
τη νύχτα σχεδιάζοντας πώς θα ληστέψουν και θα δολοφονήσουν άλλα σκυλιά. Η
προδοσία είναι έξω από τις δυνατότητές τους. Είχε δύο γερμανικά τσοπανόσκυλα
που φρουρούσαν το σπίτι που και περπατούσε μαζί τους στο κοντινό δάσος το
βράδυ με απόλυτη αρμονία και εμπιστοσύνη.

Όταν γύρισε στο σπίτι του, το ίδιο βράδυ, ήταν ικανοποιημένος. Δεν υπήρχε
κίνδυνος στην υπόθεση, τουλάχιστον από την οικογένεια του Δον. Δεν θα ξεσπούσε
καμιά αιματηρή βεντέτα.

Ο Σιλκ ζούσε στο Νιου Τζέρσεϊ με τη γυναίκα του, που την αγαπούσε αληθινά, και
τη δεκάχρονη κόρη του, που τη λάτρευε. Το σπίτι του είχε ένα προηγμένο σύστημα
ασφαλείας πληρωμένο από το κράτος, συν τα δύο σκυλιά. Η γυναίκα του αρνήθηκε
να εκπαιδευτεί στο πιστόλι και ο Σιλκ στηριζόταν κυρίως στην ανωνυμία. Οι
γείτονές του και η κόρη του νόμιζαν ότι ήταν δικηγόρος (που ήταν). Όταν
βρισκόταν στο σπίτι του, κρατούσε πάντα κλειδωμένο το πιστόλι, τις σφαίρες και
την ταυτότητα του FBI.

Δεν πήγαινε ποτέ με το αυτοκίνητο στον σιδηροδρομικό σταθμό για το ταξίδι στην
πόλη. Μπορεί κάποιος να του έκλεβε τον ασύρματο του αυτοκινήτου. Όταν έφτανε
στο Νιου Τζέρσεϊ στον γυρισμό, τηλεφωνούσε στη γυναίκα του με το κινητό και
ερχόταν εκείνη για να τον πάρει. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν μόλις πέντε
λεπτά.

Απόψε η Ζορζέτ τού έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα, του χάρισε ένα ζεστό
άγγιγμα. Η κόρη του, η Βανέσα, με την απέραντη ζωντάνια της, όρμησε για να τον
αγκαλιάσει, ενώ τα δυο σκυλιά έπαιζαν γύρω του αλλά συγκρατημένα. Χωρούσαν
όλοι άνετα μέσα στη μεγάλη Μπιούικ.

Αυτό το μέρος της ζωής του ήταν πολύτιμο για τον Σιλκ. Με την οικογένειά του
ένιωθε ασφαλής, γαληνεμένος. Η γυναίκα του τον αγαπούσε, το ήξερε αυτό. Τον
θαύμαζε για τον χαρακτήρα του, για το γεγονός ότι έκανε τη δουλειά του χωρίς
κακεντρέχεια ή δόλο, με μια αίσθηση δικαιοσύνης απέναντι στον συνάνθρωπό του,
όσο διεφθαρμένος κι αν ήταν. Ο Σιλκ εκτιμούσε τη νοημοσύνη της και την
εμπιστευόταν σε σημείο ώστε να της μιλά για τη δουλειά του. Αλλά, φυσικά, δεν
μπορούσε να της λέει τα πάντα. Κι αυτή ήταν απασχολημένη με τη δική της
δουλειά. Έγραφε για διάσημες γυναίκες της ιστορίας, δίδασκε ηθική σε ένα
τοπικό κολέγιο και αγωνιζόταν για κοινωνικά θέματα.

Ο Σιλκ παρακολουθούσε τη γυναίκα του καθώς μαγείρευε το βραδινό. Η ομορφιά της
πάντα τον γοήτευε. Παρακολουθούσε και τη Βανέσα που έστρωνε το τραπέζι
μιμούμενη τη μητέρα της, προσπαθώντας να περπατά μ’ εκείνη τη χάρη της
μπαλαρίνας. Η Ζορζέτ δεν πίστευε στη χρησιμότητα των υπηρετριών και είχε
μεγαλώσει την κόρη τους έτσι που να είναι αυτάρκης. Σε ηλικία έξι ετών, η
Βανέσα έστρωνε ήδη το κρεβάτι της, καθάριζε το δωμάτιό της και βοηθούσε τη
μητέρα της στο μαγείρεμα. Όπως πάντα, ο Σιλκ αναρωτιόταν γιατί τον αγαπούσε η
γυναίκα του και ένιωθε αυτή την αγάπη σαν μια ευλογία.

Αργότερα, αφού έβαλαν τη Βανέσα για ύπνο (ο Σιλκ έλεγξε το κουδούνι για να
μπορεί να το χτυπήσει, αν τους ήθελε), πήγαν στη δική τους κρεβατοκάμαρα. Και
όπως πάντα ο Σιλκ αισθάνθηκε το ρίγος τού πάθους καθώς γδυνόταν η γυναίκα του.
Τα πελώρια γκρίζα μάτια της θόλωσαν από αγάπη. Και μετά, καθώς τους έπαιρνε ο
ύπνος, εκείνη κρατούσε το χέρι του για να την οδηγεί μέσα στα όνειρά της.

Ο Σιλκ την είχε γνωρίσει όταν ερευνούσε κάποιες ριζοσπαστικές φοιτητικές
οργανώσεις που ήταν ύποπτες για μικροτρομοκρατικές ενέργειες. Η Ζορζέτ ήταν
ακτιβίστρια και δίδασκε ιστορία σε ένα μικρό κολέγιο του Νιου Τζέρσεϊ. Η
έρευνα έδειξε ότι ήταν απλώς προοδευτική· δεν είχε διασυνδέσεις με
ριζοσπαστικές, εξτρεμιστικές ομάδες. Και αυτό έγραψε ο Σιλκ στην έκθεσή του.

Ωστόσο, όταν την είχε ανακρίνει στη διάρκεια της έρευνας, του είχε κάνει
εντύπωση η παντελής έλλειψη προκατάληψης ή εχθρότητας από μέρους της, παρ’ ότι
εκείνος ήταν πράκτορας του FBI. Μάλιστα, φάνηκε να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν, τον
ρώτησε πώς νιώθει κάνοντας αυτή τη δουλειά και περιέργως εκείνος της απάντησε
με ειλικρίνεια: ότι απλώς ο ίδιος ήταν ένας από τους φρουρούς της κοινωνίας, η
οποία δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς κάποιους κανόνες. Και πρόσθεσε, μεταξύ
σοβαρού και αστείου, ότι ήταν η προστατευτική ασπίδα ανάμεσα στους ανθρώπους
σαν τη Ζορζέτ και σ’ εκείνους που ήταν ικανοί να την καταβροχθίσουν για τους
δικούς τους σκοπούς.

Η περίοδος του φλερτ ήταν σύντομη. Παντρεύτηκαν γρήγορα, ουσιαστικά για να μην
προλάβει η λογική τους να εμποδίσει τον έρωτά τους, αφού ήξεραν και οι δυο ότι
ήταν αντίθετοι από κάθε άποψη σχεδόν. Εκείνη δεν συμμεριζόταν καμιά από τις
πεποιθήσεις του και δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τον κόσμο στον οποίο ζούσε
αυτός. Σίγουρα δεν ένιωθε τον δικό του σεβασμό για το FBI. Άκουγε τα παράπονά
του για τις επικρίσεις που ακούγονταν κατά του «αγίου» του FBI, του Τζ.
Έντγκαρ Χούβερ. «Τον εμφανίζουν σαν ομοφυλόφιλο, αντιδραστικό και μισαλλόδοξο.
Στην πραγματικότητα ήταν ένας αφοσιωμένος άνθρωπος που απλώς δεν ανέπτυξε
φιλελεύθερες αντιλήψεις», είπε μια φορά και πρόσθεσε: «Πολλοί συγγραφείς
χλευάζουν το FBI, το παρουσιάζουν σαν την Γκεστάπο ή την Κα-Γκε-Μπε. Εμείς
όμως δεν καταφεύγουμε ποτέ σε βασανιστήρια και δεν παγιδεύουμε ποτέ τους
κακοποιούς με ψεύτικα στοιχεία ­ αντίθετα από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης,
για παράδειγμα. Τα παιδιά που φοιτούν στα κολέγια θα έχαναν την ελευθερία
τους, αν δεν ήμαστε εμείς. Η δεξιά είναι τόσο ηλίθια σε πολιτικό επίπεδο, που
θα τα κατέστρεφε».

Η Ζορζέτ χαμογέλασε συγκινημένη από το πάθος του.

«Μην περιμένεις να αλλάξω», του είπε, χαμογελώντας πάντα. «Αν αυτά που λες
είναι αλήθεια, δεν έχουμε κανένα λόγο διαφωνίας».

«Δεν περιμένω να αλλάξεις», της είπε ο Σιλκ. «Και αν το FBI επηρεάσει τη σχέση
μας, απλώς θα βρω άλλη δουλειά». Δεν χρειαζόταν να της πει πόσο μεγάλη θυσία
θα ήταν αυτό.

Για πέντε μήνες μετά τον θάνατο του Δον, ο Αστόρε έκανε συσκέψεις με μερικούς
από τους παλιούς συνεργάτες του Ρεϊμόντε Απρίλε, παίρνοντας μέτρα για να
προστατεύσει τα παιδιά του από κάθε πιθανή απειλή και ερευνώντας τις συνθήκες
του φόνου του. Πάνω απ’ όλα έπρεπε να βρει τον λόγο που οδήγησε σε μια τόσο
τολμηρή και εξωφρενική πράξη. Ποιος θα έδινε τη διαταγή να σκοτώσουν τον
μεγάλο Δον Απρίλε; Ήξερε ότι έπρεπε να προσέχει.

Πρώτα συνάντησε τον Μπενίτο Κράξι στο Σικάγο.

Ο Κράξι είχε αποσυρθεί από τις παράνομες επιχειρήσεις δέκα χρόνια πριν από τον
Δον. Ήταν ο άνθρωπος που είχε διατελέσει μέγας σύμβουλος της Εθνικής Επιτροπής
της Μαφίας και γνώριζε σε βάθος τη δομή όλων των Οικογενειών στις Ηνωμένες
Πολιτείες.

Ο Κράξι, που ήταν εβδομήντα χρονών πια, ζούσε με δύο σωματοφύλακες, ένα σοφέρ
και μια νεαρή Ιταλίδα που ήταν μαγείρισσα και οικονόμος στο σπίτι του και,
σύμφωνα με τις φήμες, ήταν επίσης η σεξουαλική του σύντροφος. Η υγεία του ήταν
εξαιρετική, γιατί είχε ζήσει τη ζωή του με μέτρο.

Η συνάντηση έγινε την ώρα του πρωινού. Στο τραπέζι μπροστά τους υπήρχαν μπολ
με φρούτα ­ κίτρινα αχλάδια, μήλα, ένα μπολ με φράουλες μεγάλες σχεδόν σαν
λεμόνια, λευκά σταφύλια και σκούρα κόκκινα κεράσια. Ένα τεράστιο κομμάτι τυρί
ήταν τοποθετημένο σε μια ξύλινη πιατέλα. Η οικονόμος τούς σέρβιρε καφέ και
ανιζέτ και εξαφανίστηκε.

«Λοιπόν, νεαρέ μου», είπε ο Κράξι, «εσύ είσαι ο φύλακας που επέλεξε ο Δον
Απρίλε».

«Ναι», απάντησε ο Αστόρε.

«Ξέρω ότι σε εκπαίδευσε γι’ αυτό το καθήκον», είπε ο Κράξι. «Ο παλιός μου
φίλος έβλεπε πάντα μακριά. Το συζητήσαμε μαζί. Ξέρω ότι έχεις τα προσόντα. Το
ερώτημα, όμως, παραμένει: έχεις τη θέληση να φέρεις σε πέρας αυτό το
καθήκον;».

Το χαμόγελο του Αστόρε ήταν γοητευτικό. «Ο Δον μού έσωσε τη ζωή και μου έδωσε
όλα όσα έχω», είπε.

«Ωραία», είπε ο Κράξι. «Ήσουν στον τόπο του εγκλήματος. Περίγραψέ μου όλα όσα
έγιναν».

Ο Αστόρε το έκανε.

«Και είσαι σίγουρος ότι και οι δύο εκτελεστές ήταν αριστερόχειρες;» ρώτησε ο
Κράξι.

«Τουλάχιστον ο ένας, και ίσως και ο άλλος».

Ο Κράξι έγνεψε αργά και φάνηκε να χάνεται σε σκέψεις. Ύστερα από λίγο κοίταξε
τον Αστόρε. «Νομίζω ότι ξέρω ποιοι ήταν οι εκτελεστές. Δεν πρέπει να βιαστούμε
όμως. Είναι πιο σημαντικό να μάθουμε ποιος τους προσέλαβε και γιατί. Πρέπει να
είσαι πολύ προσεκτικός. Το έχω σκεφτεί πολύ το πράγμα. Ο πιθανότερος ύποπτος
είναι ο Τιμόνα Πορτέλα. Για ποιους λόγους, όμως, και για να ικανοποιήσει
ποιον; Ο Τιμόνα ήταν πάντα απερίσκεπτος. Όμως η εκτέλεση του Δον Απρίλε ήταν
πολύ επικίνδυνη επιχείρηση. Ακόμη και ο Τιμόνα φοβόταν τον Δον, ακόμη και τώρα
που είχε αποσυρθεί.

Να σου πω τώρα τις σκέψεις μου για τους εκτελεστές. Είναι δυο αδέρφια που ζουν
στο Λος Άντζελες, οι ικανότεροι δολοφόνοι στη χώρα. Δεν μιλούν ποτέ. Ελάχιστοι
ξέρουν ότι είναι δίδυμοι. Και είναι και οι δυο αριστερόχειρες. Έχουν κουράγιο
και είναι γεννημένοι μαχητές. Ο κίνδυνος θα ήταν ένα δέλεαρ γι’ αυτούς, και η
αμοιβή πρέπει να ήταν μεγάλη. Επίσης, πρέπει να είχαν κάποιες διαβεβαιώσεις
ότι οι Αρχές δεν θα έκαναν ουσιαστική και επίμονη έρευνα. Μου φαίνεται
παράξενο που η αστυνομία ή το FBI δεν παρακολουθούσε την τελετή στον καθεδρικό
ναό. Μην ξεχνάς ότι ο Δον Απρίλε ήταν ακόμη στόχος του FBI, έστω κι αν είχε
αποσυρθεί.

Να σου θυμίσω και πάλι ότι όλα όσα σου είπα είναι θεωρίες. Θα πρέπει να
ερευνήσεις και να τα επιβεβαιώσεις. Και μετά, αν έχω δίκιο, πρέπει να
χτυπήσεις με όλη σου τη δύναμη».

«Κάτι ακόμη», είπε ο Αστόρε. «Τα παιδιά του Δον κινδυνεύουν;».

Ο Κράξι ανασήκωσε τους ώμους, ενώ ξεφλούδιζε με προσοχή ένα κίτρινο αχλάδι.
«Δεν ξέρω», είπε. «Αλλά μη φερθείς εγωιστικά απέναντί τους· πρέπει να ζητήσεις
τη βοήθειά τους. Αναμφίβολα διατρέχεις κι εσύ κάποιον κίνδυνο. Τώρα έχω μια
τελευταία συμβουλή. Φέρε τον κύριο Πράιορ από το Λονδίνο να διευθύνει τις
τράπεζες. Έχει τα καλύτερα δυνατά προσόντα γι’ αυτή τη δουλειά».