Πριν από 20 χρόνια

Μια ιστορία πριν από είκοσι χρόνια θυμάται ο κ. Χρίστος Μ. Σχοινάς,
ταξίαρχος ε.α., από τα Φούρκα Κασσάνδρας, με αφορμή όσα συμβαίνουν τον
τελευταίο καιρό γύρω από το θέμα της αναγραφής ή μη του θρησκεύματος στις νέες
ταυτότητες:

«­ Ωραία η αποστολή σου, Απόστολε, αλλά ζωή μωρέ είναι αυτή που κάνεις; τον
ρώτησα.

­ Τι εννοείς, Χρίστο; με ρώτησε κι αυτός, κι εγώ απόρησα με την… απορία του.

­ Εννοώ τη γυναίκα. Γίνεται ζωή χωρίς γυναίκα;

Ο Απόστολος με κοίταξε καλά – καλά και με σακάτεψε με την απάντησή του: Μα που
ζεις εσύ καημένε Χρίστο».

Ο διάλογος έγινε το 1977 μεταξύ ενός αντισυνταγματάρχη (εμού) και ενός
δεσπότη. “Υπηρετούσαμε” τότε αμφότεροι εκτός Ελλάδος και είχαμε γίνει σχεδόν
φίλοι. (Ας μην πω περισσότερα, ο δεσπότης είναι ακόμα εν ενεργεία, στην Ελλάδα
τώρα, και βέβαια δεν ονομάζεται Απόστολος).

Από τότε πάντως δεν ξαναφίλησα χέρι ιερωμένου και έπαψα να πιστεύω πως ο
Κύριος είναι αλάθητος, αφού “έδωσε εντολή” σε τόσο αμαρτωλό άνθρωπο να γίνει
ποιμένας μου.

Το θυμήθηκα χθες που άκουσα τον κ. Χριστόδουλο να μας μέμφεται που πάψαμε να
φιλούμε το “ροζιασμένο” χέρι του παπά.

Θέλω ακόμα να πω στον Αρχιεπίσκοπο πως οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ
γνωρίζουμε πολύ καλά πώς εξελέγη στον θρόνο του και ν’ αφήσει τον Κύριο ήσυχο.
Δεν τον άκουσα επίσης να λέει τίποτα για τον παπά που πουλούσε τα εικονίσματα
της εκκλησίας του εν αντιθέσει με τον αστυνομικό διευθυντή που στιγμάτισε τον
υπάλληλό του και μίλησε για κάθαρση στο Σώμα».