ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ε, όχι κι έτσι…

Λοιπόν, ακούγοντας ραδιόφωνο μαθαίνει κανείς απίθανα πράγματα. Εγώ είμαι
φανατική λάτρις του ραδιοφώνου. Με το που ανοίγω το μάτι μου πατάω και το
κουμπί. Έχω συγκεκριμένες εκπομπές που παρακολουθώ, αλλά ενδιάμεσα ακούω τα
πάντα – τουλάχιστον όσο είμαι στο αυτοκίνητο ή στο σπίτι, ευτυχής για την
πληροφόρηση που μου δίνει.

Έτσι και χθες το απόγευμα. Ερχόμουν στην εφημερίδα με το ραδιόφωνο, φυσικά,
ανοιχτό. Άκουγα με προσοχή τη συνάδελφο, που έχει και στήλη σε ημερήσια
εφημερίδα, εντελώς απροετοίμαστη για ό,τι μου έμελλε να ακούσω. Και μου ‘ρθε
τόσο απότομα που κόντεψα να μπω στο πορτ μπαγκάζ του μπροστινού μου. «Και μετά
απορούν μερικοί που δεν πάμε μπροστά», έλεγε η συνάδελφος. Μπροστά ως έθνος,
ως χώρα, ως κράτος. «Όταν κολλάμε σε κόμπλεξ και μάλιστα θέλουμε να τα
μεταφέρουμε και στην άλλη γενιά». Κάπως έτσι τα έλεγε, δεν θυμάμαι και ακριβώς
τις λέξεις γιατί ζαλίστηκα και δεν πίστευα ότι «κόμπλεξ» ή σύμπλεγμα επί το
ελληνικότερον ήταν η κακή μας συνήθεια να θυμόμαστε ποιοι ηγέτες μας
συνεργάστηκαν με τη χούντα- ας είναι και Αρχιεπίσκοποι.

Δηλαδή, εγώ πού να τη χωρέσω τώρα στον εγκέφαλό μου αυτή τη νέα γνώση και τι
να κάνω για να πάω μπροστά ως άνθρωπος και ως πολίτης αυτής της χώρας; Εγώ που
ανήκω στην προηγούμενη γενιά, αυτή που γνώρισε τι θα πει δικτατορία και χούντα
και που θέλω να τα μεταφέρω στην επόμενη γενιά γιατί- πέστε με «κομπλεξική» αν
κάνω λάθος- πιστεύω ότι οι λαοί οπισθοδρομούν και χάνονται μόνο όταν ξεχνούν
την ιστορία τους.

Είπαμε να μαθαίνουμε καινούργια πράγματα, καλή μου, αλλά όχι και έτσι.