[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Συμπληρώθηκε σχεδόν μήνας από τη δολοφονία του Βρετανού στρατιωτικού ακολούθου
στην Αθήνα Στίβεν Σόντερς, αλλά ευτυχώς, η υπόθεση δεν ξεχάσθηκε. Η χθεσινή,
άλλωστε, ενός λεπτού σιγή στο Κοινοβούλιο και σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες,
για τα θύματα της τρομοκρατίας και η μετάδοση από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενός
λιτού και περιεκτικού κειμένου για την ανάγκη αντιμετώπισής της, επιβεβαιώνει
πως αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι όπως τις προηγούμενες. Πολλοί ήταν
εκείνοι που θεώρησαν ότι η δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη ήταν μια “καμπή”
στη δράση της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Μπορεί να έχουν δίκιο. Όμως
σίγουρα η δολοφονία του Στ. Σόντερς αποτελεί καμπή στον τρόπο που ο πολιτικός
κόσμος, η αστυνομία και κυρίως η κοινωνία αντιμετώπισαν έως τώρα την
τρομοκρατία.

Κατ’ αρχήν άλλαξε η ανόητη συλλογιστική τής μη συνεργασίας με ξένες υπηρεσίες
στις έρευνες για τους τρομοκράτες. Μέχρι πριν από λίγο ηλιθίως, κυβερνήσεις
και ηγεσίες της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ, θεωρούσαν ότι πλήττεται το εθνικό φιλότιμο
αν συνεργάζονταν με πράκτορες άλλων χωρών. Και στις λίγες εκείνες περιπτώσεις
που κατόπιν πιέσεων η συνεργασία έπαιρνε σάρκα και οστά, υπονομευόταν στην
πρώτη ευκαιρία, διότι οι ξένοι έκαναν αυτό ή εκείνο. Ή δεν έκαναν.

Το αποτέλεσμα ήταν να διαιωνίζεται η τρομοκρατική δράση μιας ομάδας ανθρώπων,
που θεωρώντας ότι εκπροσωπούν την αδιάφορη ελληνική κοινωνία εξακολουθούν να
σκοτώνουν στο όνομα μιας επανάστασης που υπάρχει μόνο μέσα στα διαταραγμένα
μυαλά τους.

Κατά δεύτερον η κοινωνία σταμάτησε να σηκώνει αδιάφορα τους ώμους, να
σχολιάζει με ένα “έλα μωρέ, καλά τού έκαναν” ή να χαίρεται γιατί σκοτώθηκε ο
ταξικός της εχθρός. Κατάλαβε ότι αυτή η γάγγραινα δεν απειλεί μόνο τους
χίλιους επώνυμους, πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες και ξένους
διπλωμάτες, αλλά ολόκληρη τη χώρα. Η ταύτιση της Ελλάδας με καθεστώτα όπως το
Ιράν ή το Σουδάν δεν είναι απλά ένα ακόμη ανθελληνικό δημοσίευμα ­ άλλη
ιστορία κι αυτή με τα ανθελληνικά δημοσιεύματα! ­ αλλά μια πραγματικότητα που
πλήττει οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Τι απομένει τώρα; Να έχουν αποτέλεσμα, αυτή τη φορά, οι έρευνες. Αρκετά πια…