ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιατί δεν ρίχνουν λίγη χλωρίνη;

Όλοι νιώσαμε τον καύσωνα στο πετσί μας τούτες τις ημέρες. Ακόμη κι αν ζούμε με
την πολυτέλεια του κλιματιστικού, κάποια στιγμή, διάολε, χρειάζεται να πάμε
έως το περίπτερο. Τα μάτια μας τσούζουν από τη θερμότητα που εκπέμπει η καυτή
άσφαλτος. Τα ρούχα κολλάνε στα φιδίσια κορμιά μας (οι παρομοιώσεις ας
αποδοθούν στις παραισθήσεις που προκαλεί ο καύσωνας). Η έξοδος από το γραφείο
για τις απαιτήσεις της δουλειάς εφιάλτης. Που γίνεται φρικτότερος όταν
πρόκειται να διαβείς δρόμους οι οποίοι δεν εκπέμπουν απλώς θερμότητα αλλά και
ιδιαίτερες οσμές που αναδύονται όταν αποσυντίθενται τα άλατα του οργανισμού
μας.

Και ιδιαίτερα όταν διασπάται η αμμωνία. Και για να μην μπερδευόμαστε, ας το
κάνω λιανά. Αν ο δρόμος σας περνάει από περιοχές κεντρικές της πρωτεύουσας που
φυλάσσονται από ιδιωτικούς και μη αστυνομικούς ­ χαρακτηριστική η περίπτωση
εργαζομένης που κρατάει στη μύτη της αρωματικό μαντιλάκι όταν περνάει από την
περιοχή Ρηγίλλης ­ η αποφορά των αναθυμιάσεων προκαλεί εμετό. Μάταια
προσπάθησα να την πείσω πως η δυσοσμία αυτή μπορεί και να οφείλεται στις
ανάγκες των κατοικιδίων.

Η ίδια μού δήλωσε αυτόπτης μάρτυς ανθρώπινης συμπεριφοράς ανάλογης των σκύλων.
Και επέμενε να αναρωτιέται γιατί ο δήμος δεν ρίχνει λίγη χλωρίνη στα
πεζοδρόμια. Φαντάζομαι για τον ίδιο λόγο που δεν τοποθετεί χημικές τουαλέτες
στον δρόμο, εκεί όπου οι εργαζόμενοι εξαντλούν το ωράριό τους.

Ίσως γιατί αποτελεί αρνητική παρέμβαση στην αισθητική του χώρου. Μόνο που οι
ανθρώπινες ανάγκες είναι εξίσου επιτακτικές παντού…