[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο βαθμός στα προφορικά ποτέ δεν είχε την… επισημότητα που είχε ένας βαθμός
αποκτηθείς με γραπτό διαγώνισμα. Ένας καλός προφορικός βαθμός αποτελούσε
ανέκαθεν μια γερή παρακαταθήκη και μια δικλίδα ασφαλείας για την ώρα την κακή
στα γραπτά.

Όλα αυτά τα είχε σκεφθεί ο πρώην υπουργός Παιδείας και νυν πρόεδρος της Βουλής
κ. Απ. Κακλαμάνης, όταν θεσμοθέτησε τις Γενικές Εξετάσεις πριν από δεκαεπτά
χρόνια και είπε ο άνθρωπος να συμπεριλαμβάνονται στα μόρια εισαγωγής στα
Πανεπιστήμια και οι βαθμοί του σχολείου, σε ποσοστό 25%.

Ξεκίνησε σιγά-σιγά το σύστημα να κυλάει και κάποια στιγμή, κάτι άρχισε να μην
πηγαίνει καλά ή μάλλον να πηγαίνει ανησυχητικά καλά: διαπιστώθηκε ότι τα πρώτα
τρία χρόνια εφαρμογής του συστήματος των Γενικών Εξετάσεων δημιουργήθηκε ένας
απίστευτος πληθωρισμός αριστούχων. Μιλάμε για… μαζική επιφοίτηση του Αγίου
Πνεύματος! Κατόπιν αυτού, όπως αντιλαμβάνεσθε, η βαθμολογία του σχολείου και
άρα ο προφορικός βαθμός ετέθη εκτός συνόλου μορίων για εισαγωγή στα ΑΕΙ και
μοιραία επέρασε στο περιθώριο της σχολικής καθημερινότητας.

Όταν ύστερα από αρκετά χρόνια επί υπουργίας Γ.Α. Παπανδρέου ετέθη θέμα αλλαγής
του συστήματος πρόσβασης στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, η επαναφορά του προφορικού βαθμού
αποτέλεσε όχι μόνο μήλον της Έριδος, αλλά και μία από τις αιτίες της
καθυστέρησης υποβολής του νομοσχεδίου στη Βουλή, με μοιραίο μετέπειτα
αποτέλεσμα το σχέδιο μεταρρύθμισης του Γερ. Αρσένη.

Σήμερα λοιπόν ο προφορικός βαθμός, έχοντας τελικώς τη δική του συνεισφορά στο
σύνολο μορίων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, έχει μεταβληθεί σε ένα
δίκοπο μαχαίρι.

Δεν είναι λίγοι πλέον, αλλά μάλλον αρκετοί, οι γονείς αλλά και οι ίδιοι οι
καθηγητές, ιδιαίτερα στις επαρχίες, που μιλάνε για βαθμούς που «χαρίζονται ή
πολύ χειρότερα που “αγοράζονται” και “πουλιούνται” κι αλίμονο σε αυτούς που
είτε δεν διαθέτουν τον απαραίτητο οβολό είτε πιστεύουν ότι το παιδί τους δεν
έχει ανάγκη περαιτέρω ενισχύσεως».

Από την άλλη πλευρά το υπουργείο Παιδείας σε μια φιλότιμη προσπάθεια να
εμψυχώσει τους περιφρονημένους επί τριετία εκπαιδευτικούς «δεν θέλει να
πιστέψει ότι μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα» και παραπέμπει στις
δικλίδες ασφαλείας του συστήματος, ενώ οι καθηγητές επισημαίνουν ότι όλα αυτά
είναι είτε υπερβολές είτε γκρίνια και μεμψιμοιρία γονέων που το παιδί τους δεν
τα καταφέρνει. Πού βρίσκεται η αλήθεια; Όπως συνήθως συμβαίνει, κάπου στη
μέση. Για του λόγου το αληθές ρωτήστε καθηγητές που τυγχάνουν και γονείς
παιδιών Β’ και Γ’ Λυκείου. Αυτοί ίσως έχουν και μία πρόταση για το δέον γενέσθαι.