Αυτοκρατορία των ΗΠΑ…

ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Η σημερινή επέτειος της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας συμπίπτει άσχημα
με την είδηση που μεταδίδει το πρακτορείο Ασοσιέιτεντ Πρες ότι «η Ουάσιγκτον
επιμένει για την εξαίρεση παραπομπής των Αμερικανών πολιτών στο Διεθνές, πρώτο
μόνιμο, Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου».

Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, οι Αμερικανοί ζητούν τα ίδια προνόμια που τους
εξασφάλιζε άλλοτε ο θεσμός της «ετεροδικίας», σε χώρες όπου, όπως η Ελλάδα,
βρίσκονταν σχεδόν υπό κατοχή, σε τρόπο ώστε ο πεζοναύτης που σκότωσε με το
αυτοκίνητό του στον παραλιακό δρόμο του Φαλήρου τον αρχηγό τού ΕΛΑΣ στρατηγό
Σαράφη να δικαστεί στη γενέτειρά του, στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών.

Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ίδια προνόμια είχαν μόνον εκείνοι που έφεραν τον
προνομιακό τίτλο του Ρωμαίου πολίτη, όπως υπήρξε η περίπτωση του Αποστόλου των
Εθνών, που γιόρταζε προχθές και γλίτωσε τους «παρά ένα τεσσαράκοντα»
ραβδισμούς στους Φιλίππους, λόγω ακριβώς της ιδιότητάς του αυτής.

Αλλά είναι μήπως η αμερικανική αυτοκρατορία όπως η ρωμαϊκή; Και αν μοιάζουν σε
πολλά, σε τι διαφέρουν; Ο τότε αυτοκράτορας ονομάζεται σήμερα πλανητάρχης…
Και οι πραιτωριανοί είναι τα «ειδικά σώματα ασφαλείας».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μία από τις επτά χώρες που ψήφισαν «όχι», όταν 120
χώρες ενέκριναν τη Συνθήκη για τη σύσταση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου
στη Ρώμη, τον Ιούλιο του 1998.

Αλλά, όπως παρατηρεί ο Ρίτσαρντ Ντάικερ, σύμβουλος του Παρατηρητηρίου
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών αντιτίθεται στην
«εξαίρεση» των Ηνωμένων Πολιτειών και «εάν η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιμένει στην
εξαίρεση, θα βρεθεί προ μεγάλης εκπλήξεως τον προσεχή Νοέμβριο».

Ως τώρα υπήρχε η «γαλλική εξαίρεση» για τα πνευματικά προϊόντα. Η Γαλλία πρώτη
­ κάτι που με δυσκολία πέτυχε να υιοθετηθεί και από τις άλλες χώρες της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι δυστυχώς όλες ­ επέμενε πως τα προϊόντα του πνεύματος
πρέπει να μην υπάγονται στους ίδιους νόμους προσφοράς και ζήτησης όπως όλα τα
υπόλοιπα υλικά αγαθά. Δηλαδή μπορεί να προσφέρεται κάτι χωρίς αναγκαστικά να
ζητείται. (Τι άλλο εξάλλου είναι η τέχνη;)

Η «αμερικανική εξαίρεση» συνίσταται στο να μη νομιμοποιείται η παραπομπή
εγκληματιών πολέμου αμερικανικής υπηκοότητας, διότι απλούστατα τέτοιο είδος
στη χώρα αυτή δεν υπάρχει.

Ο φόβος των Αμερικανών επικεντρώνεται στις «υποκινούμενες παραπομπές για
λόγους πολιτικής σκοπιμότητας», όπως μας εξηγεί το τηλεγράφημα του
πρακτορείου. Όπως τόνισε ο Αμερικανός κ. Σέφερ, πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη,
«με βάση κανόνα που έχει ήδη συμφωνηθεί (sic) οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούν
να βρουν μια “πύλη” για να ζητήσουν την “εξαίρεση” που επιθυμούν, τον
Νοέμβριο. Μάλιστα ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν αποκλείεται μια ξεχωριστή
διεθνής συμφωνία με μια χώρα για την παράδοση υπόπτων».

Όλα αυτά ηχούν λογικά, ενώ είναι πρωτάκουστα. Το «πλην Λακεδαιμονίων» ισχύει
και εδώ, όπως και στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών για τον Πολιτισμό, τις
Επιστήμες και την Εκπαίδευση, την Unesco, όπου η μόνη χώρα που επιδεικτικά
απουσιάζει, επειδή διεφώνησε με την πολιτική του διεθνούς αυτού οργανισμού για
το απαρτχάιντ, είναι η Αμερική. Η χώρα με τους περισσότερους μαύρους, που της
χαρίζουν και τόσα Ολυμπιακά μετάλλια, δεν συμφωνούσε το 1985 για την κατάργηση
των νόμων εναντίον τους στη Νότιο Αφρική, του Μαντέλα.

Κι ωστόσο ο διεθνής αυτός οργανισμός έχει ως επίσημο νόμισμα για τις
συναλλαγές του το δολάριο: το νόμισμα της μόνης χώρας που απουσιάζει από τους
κόλπους του.

«Αμερική, Αμερική» έγραφα το 1960 στο βιβλίο μου «Μυθολογία της Αμερικής»: «Η
Αμερική δεν είναι παίξε – γέλασε.

Τη βλέπεις πάνω στον χάρτη, τετράγωνα το ένα δίπλα στο άλλο, άστρα που
γεμίζουν μια σημαία, ένας λαός φτιαγμένος από άλλους λαούς, ένα καινούργιο
χαρμάνι σε σκληρό και μαλακό κουτί. Βορράς και Νότος, πάντα με φίλτρο τον
πουριτανισμό, πάντα σε μέγεθος king size. Όλα μεγάλα. Κι εγώ με την Πόπη
πίνουμε τον καφέ με γάλα.

Ταμπέλες παντού: ο Χριστός σώζει. Ακόμα και στη διχάλα ενός δέντρου, στην
παρυφή του δάσους, η καρφωμένη πινακίδα, ποδιά τενεκεδένια για το ρετσίνι της
καρδιάς, έγραφε: Ο Χριστός, αδελφοί, θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας.

Η Πόπη τώρα κοιμάται, αφού είδε πρώτα να καίνε τα πυροτεχνήματα ­ γιορτάζουν
σήμερα, 4 του Ιουλίου, την Ημέρα της Ανεξαρτησίας».