ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Αθήνα της γαλήνης

Κάθε τέτοια εποχή, μετρώντας τις μέρες για την άδεια και κάνοντας σχέδια που
άλλοτε πραγματοποιούνται και άλλοτε αναβάλλονται για την επόμενη χρονιά, ακούω
πολλά και διάφορα για την Αθήνα τον Αύγουστο, «είναι άλλη πόλη», μου λένε, «τη
χαίρεσαι και οδηγώντας και περπατώντας». Μια πόλη χαμένη στον κυκλοφοριακό
συνωστισμό, στριμωγμένη στα μίζερα πεζοδρόμια και στα άχαρα κτίρια, φαρδαίνει
ξαφνικά, αποκτάει απλωσιά και ηρεμία, μια πόλη που πάει διακοπές εντός της και
ανασαίνει απ’ τον αχό των κατοίκων της. «Όποιοι κάνουν διακοπές τον Αύγουστο,
χάνουν», μου λένε, «την Αθήνα με γαλήνιο πρόσωπο». Για σκέψου… Ο μόνος
τρόπος να γαληνέψει μια πόλη σαν ετούτη που ζούμε, είναι να φύγουν οι
άνθρωποι.

Να την αφήσουν μόνη ή σχεδόν, στη ραστώνη ενός μήνα που θα τον ακολουθήσουν οι
άλλοι έντεκα της φούριας και του αδιάκοπου πηγαινέλα με τα μάτια ίσια μπροστά,
ούτε δεξιά ούτε αριστερά, το πολύ προς τα κάτω.

Περίεργο; Μα όσο καλοσκέφτομαι το βρίσκω φυσικό. Έτσι δεν συμβαίνει και με
τους ανθρώπους; Ηρεμούν και απλώνονται όταν βρίσκονται μόνοι. Σπάνια. Σε ώρες
ή και στιγμές μόνον, πολύτιμες. Που κανείς δεν περιμένει τίποτε από αυτούς και
οι ίδιοι δεν περιμένουν τίποτε από κανέναν. Που μπορούν να κάνουν ή να μην
κάνουν οτιδήποτε. Που ανασαίνουν με ανακούφιση χωρίς να έχουν την έγνοια πως
κάποιος θα τους ψέξει ή θα παρέμβει στο κενό του ρεμβασμού τους, δικαίωμα που
μόνον οι ίδιοι έχουν, για τις ολοδικές τους σκέψεις. Και ­ αν είναι τυχεροί ­
για μοιρασιά με λίγους αγαπημένους, που νιώθουν την ανάγκη της παράδοσης στη
σιωπή και σ’ ένα και μοναδικό άγγιγμα.