ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σχολικές αναμνήσεις

Δεν τους πήγαινα τους διδασκάλους κι ας με συγχωρήσουν η Φένια, ο Γιώργος, ο
Θεμιστοκλής κι ο Πέτρος. Άλλωστε, αν δεν υπήρχαν εξαιρέσεις, πώς θα
επιβεβαιωνόταν ο κανόνας; Ως μαθήτρια περνούσα καλά όταν κρατούσα αποστάσεις.
Ξεχνούσα αμέσως τα ονόματά τους και φεύγοντας από το σχολείο αγνοούσα πλήρως
την ύπαρξή τους. Ουδέποτε αναρωτήθηκα πού βρίσκεται κάποιος από τους δασκάλους
μου, αν ζει ή πέθανε. Δεν ένιωσα καμία συγκίνηση κατά την αποφοίτηση και ούτε
αναπόλησα στιγμές των μαθητικών χρόνων. Θαυμάζω τους φίλους που μιλούν για
τους δασκάλους τους και στάζει μέλι το στόμα τους. Όσες θύμησες κράτησα
αφο-ρούσαν κατα-στάσεις οι οποίες ακόμη και σήμερα μού προκαλούν θυμό. Και τις
αναλογίζομαι ­ δυστυχώς, συχνά τελευταία ­ κάθε φορά που η συζήτηση
περιστρέφεται γύρω από τα μαθητάκια μας. Μέχρι στιγμής δεν έχω ακούσει
περιστατικό αντίθεσης μαθητή με καθηγητή που να δικαιώνει τον δεύτερο.
Αφορισμοί του τύπου άτακτος, απρόσεκτος, αντιδραστικός, επαναστατικός
ακούγονται σε κάθε περίπτωση που το παιδί διαφέρει. Δεν συμβιβάζεται. Δεν
πειθαρχεί. Αντιδρά, αλλά μαθαίνει. Επαναστατεί και επιμένει. Έμπλεοι ενοχής,
ακούμε τις παρατηρήσεις εκείνων που επιδιώκουν να δείξουν πως γνωρίζουν
καλύτερα από εμάς τα παιδιά μας. Γιατί, δήθεν, ζουν και ασχολούνται
περισσότερο μαζί τους. Εκ του ασφαλούς «βαθμολογούν», δικάζουν και
καταδικάζουν, αφού οι ίδιοι καλύπτονται πίσω από την έλλειψη αξιολόγησης
δασκάλων και καθηγητών. Αντί να σκύβουμε το κεφάλι παίρνοντας παραμάσχαλα την
εξίσωση των ευθυνών που μας φόρτωσαν, καλά θα κάνουμε να τους μιλήσουμε για τη
δική τους πειθαρχία, ευφυΐα, συνέπεια, αποδοτικότητα, αντίδραση και
επαναστατικότητα σε θέματα ουσίας και παιδείας. Όχι απλής παρουσίας…