ΜΑΤΙΕΣ Μπωφόρ

«Μπροστά στη ράχη της Σέριφος, όταν ανεβαίνει ο ήλιος, τα πυροβόλα όλων των
μεγάλων κοσμοθεωριών παθαίνουν αφλογιστία. Ο νους ξεπερνιέται από μερικά
κύματα και λίγες πέτρες ­ κάτι παράλογο ίσως, παρ’ όλα αυτά ικανό να φέρνει
τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις. Επειδή, τι άλλο θα του ήταν πιο
χρήσιμο για να ζήσει; Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος, είναι γιατι δεν θέλει ν’
ακούσει. Ερήμην του το Αιγαίο λέει και ξαναλέει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, με
το στόμα του φλοίσβου, σ’ ένα μήκος ακτών απέραντο: αυτός είσαι».

Αυτά τα υπέροχα, μου είπε ο Ελύτης, στα «Ανοιχτά χαρτιά» του. Έτσι, μόλις μου
δόθηκε μια ευκαιρία την προπερασμένη Πέμπτη, με το «τριήμερο», πήραμε το
καράβι, με τη γυναίκα μου και πήγαμε στο… Καράβι, μια μαγευτική περιοχή του
νησιού, όπου έχει σπίτι μια φίλη μας. Λογαριάζουμε να επιστρέψουμε στην Αθήνα
την Κυριακή. Πού, όμως, τέτοια τύχη; Την Κυριακή, από το πρωί, σηκώθηκε ένας
αγέρας τρομοκράτης, η θάλασσα πάγωσε, το Λιμεναρχείο έβγαλε «απαγορευτικό».
Ήταν μια δύσκολη μέρα, μια δύσκολη νύχτα.

«Θα φύγουμε τη Δευτέρα;». Οι πληροφορίες ήταν συγκεχυμένες. «Έχει 9 Μπωφόρ. Ως
τις 12, αποκλείεται. Μετά τις 12 μπορεί να βελτιωθεί ο καιρός, οπότε θα’ ρθει
βαπόρι από τη Σαντορίνη, στις 7, να σας παραλάβει. Το βαπόρι, τελικά, ήρθε από
τη Σίφνο, ώρα 1.30, τίγκα από κόσμο κι αυτοκίνητα. Μπήκαμε κι εμείς, κι
αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί, εδώ κι εκεί, για να βρούμε καρέκλες να
κάτσουμε. Αλλά οι καρέκλες ­ αυτές οι πλαστικές, που πουλάνε οι μικροπωλητές
στα πανηγύρια και τις γειτονιές ­ είχαν εξαφανιστεί!..

«Πόσοι χωράνε σ’ ένα βαπόρι;». «Στο δικό σας, 1.306 άτομα», μου είπε ένας
λιμενικός. «Αλλά εσείς, έχετε φορτώσει πάνω από 1.500. Θα γίνει έλεγχος και θα
πέσουνε πρόστιμα». «Τι να τα κάνω εγώ τα πρόστιμα, όταν θα είμαι λιώμα από την
ταλαιπωρία;» ρώτησα με θυμό. «Δίκιο έχεις, αλλά πού να το βρεις, στην Ελλάδα
και κατακαλόκαιρο;».

Δεν είναι, όμως, μόνον οι εφοπλιστές, που βάζουν στα καράβια τους 500 άτομα
παραπάνω, με αποτέλεσμα, αυτοί οι παραπανίσιοι, να τη βγάζουν όρθιοι. Είναι
και τα γαϊδούρια: κάτι Ελληναράδες, που ξαπλώνουν σε τρεις πολυθρόνες ο
καθένας ­ η μια για το κορμί, η άλλη για τα πόδια και η τρίτη για τη βαλίτσα ­
ροχαλίζουν και αδιαφορούν για τους όρθιους. Κι αν τολμήσεις να τους πεις και
καμιά κουβέντα, βρίσκεις τον μπελά σου: «Η πολυθρόνα αυτή, ρε εξυπνάκια, που
έχω τα πόδια μου, είναι του γιου μου. Πήγε το παιδί ως το μπαρ, να πάρει μια
λεμονάδα κι έρχεται».

Ταλαιπωρήθηκα στη Σέριφο. Το νησι, όμως, μου άρεσε πολύ. Και θα ξαναπάω. Με
την ευκαιρία: είχα γράψει, προ ημερών, ότι είναι απαραίτητο, σ’ αυτά τα
ταξίδια, με το καράβι, να υπάρχει κι ένας γιατρός ­ τα εμφράγματα και τα
εγκεφαλικά δίνουν και παίρνουν. Δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Γι’ αυτό τα
χρειάστηκα, γυρίζοντας από τη Σέριφο, όταν άκουσα από τα μεγάφωνα του πλοίου
«παρακαλείται, αν υπάρχει γιατρός στο καράβι, να’ ρθει επειγόντως στο σαλόνι
της α’ θέσεως. Είναι μεγάλη ανάγκη…». Ευτυχώς, ο άρρωστος δεν ήταν του θανατά…