Καίγονται δέντρα και όχι δολάρια

Απολογισμό της καταστροφής που προκάλεσε η πυρκαγιά την Τετάρτη στη
Μακρυμάλλη Ευβοίας κάνει η μαθήτρια του Γυμνασίου Ψαχνών Βάσια Καλαβρή.

Βάσια Καλαβρή. Η μαθήτρια του Γυμνασίου Ψαχνών κατά τη βράβευσή της από «ΤΑ ΝΕΑ» στο πλαίσιο του 7ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Μαθητικού Εντύπου

Η μαθήτρια, ως υπεύθυνη της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού «Παρρησία»
της μαθητικής κοινότητας του Γυμνασίου Ψαχνών, μαζί με τους συμμαθητές της
βραβεύτηκε πρόσφατα από τα «ΝΕΑ» στα πλαίσια του 7ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού
Μαθητικού Εντύπου για το ρεπορτάζ που είχαν κάνει στο περιοδικό τους και
αφορούσε την ύδρευση με ακατάλληλο νερό του δήμου τους. Η Βάσια Καλαβρή
καταθέτει τις σκέψεις που της προκάλεσε η πυρκαγιά στον τόπο της. «Η πυρκαγιά
ξέσπασε μεσημέρι στην κεντρική Εύβοια, στο Δήμο Μεσσαπίων στην περιοχή
Καταβόθρα στον συνοικισμό Μακρυμάλλης. Η περιοχή αυτή αποτελεί πλούσιο
πευκόφυτο δάσος, σημαντικό βιότοπο και είναι μια από τις ομορφότερες της
Μεσσαπίας.

Αμέσως ενημερώθηκαν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής και κλήθηκαν από το Δήμο να
συμμετάσχουν στην κατάσβεση με κάθε δυνατό μέσο για να σωθεί ο πλούτος και η
ομορφιά του τοπίου. Ευτυχώς, οι πυροσβεστικές δυνάμεις επενέβησαν έγκαιρα και
κατόρθωσαν να θέσουν τη φωτιά υπό έλεγχο και να τη σβήσουν. Τα αίτια που
προκάλεσαν την πυρκαγιά παραμένουν μέχρι στιγμής άγνωστα και η Πυροσβεστική
Υπηρεσία συνεχίζει τις έρευνες για την εύρεσή τους. Τα αποτελέσματα της φωτιάς
αποδείχθηκαν καταστροφικά για το συνοικισμό και για ολόκληρο το δήμο. Η
πυρκαγιά κατέστρεψε το σύστημα ύδρευσης του συνοικισμού από το οποίο όμως δεν
εξαρτώνταν μόνο οι κάτοικοι του ίδιου αλλά άλλων δύο διαμερισμάτων, των Ψαχνών
και της Καστέλλας. Στην περιοχή γίνονταν έργα για την παροχή πόσιμου νερού στα
δύο τελευταία διαμερίσματα, τα οποία το στερούνταν εδώ και εφτά χρόνια λόγω
μιας διαμάχης ανάμεσα στο Δήμο Μεσσαπίων και στην ηγουμένη της Μονής
Μακρυμάλλης. Σαν πολίτης αυτού του τόπου, αν και ανήλικη, πονώ και νοιάζομαι
για την τύχη του. Έτσι η πρόσφατη πυρκαγιά με γέμισε με συναισθήματα βαθιάς
θλίψης και με ανησυχία για αυτά που επιφυλάσσει το μέλλον. Εσείς που τυχαίνει
να διαβάζετε αυτές τις σκέψεις μου, ξέρω ότι δεν αισθάνεστε όπως εγώ, γιατί
είναι φυσικό όταν μια οικολογική καταστροφή συμβαίνει δίπλα στο σπίτι μας να
μας φοβίζει και να μας προβληματίζει περισσότερο. Παρόλα αυτά εκείνο που έχει
τη μεγαλύτερη σημασία δεν είναι σε ποια περιοχή ξέσπασε μια πυρκαγιά ή
καταστράφηκε ένας βιότοπος, γιατί οπουδήποτε και να συνέβη όλοι οι άνθρωποι
οφείλουν να δραστηριοποιούνται και να βοηθούν να αντιμετωπίζονται οι κίνδυνοι
και πολύ περισσότερο σπεύδουν πριν εκείνοι προκληθούν.

Η αξία τους

Τα δάση, αυτοί οι απέραντοι βιότοποι, οι άγρυπνοι προστάτες θηλαστικών,
πτηνών, ερπετών και εντόμων, έχουν αμέτρητους ρόλους στη ζωή μας και δυστυχώς
οι περισσότεροι από εμάς δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Ίσως είναι καιρός να
αντιληφθούμε την αξία των δένδρων, των πουλιών, των ζώων, των φυτών γιατί
πιστεύουμε ότι αν όλα αυτά έχουν αξία, είναι γιατί απλά χρησιμεύουν στον
άνθρωπο. Άλλωστε, ο Θεός χάρισε στον άνθρωπο νου και συνείδηση και τον έκανε
να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα έμβια όντα, όχι για να τα εκμεταλλεύεται και να
κερδίζει από αυτά, αλλά για να τα προστατεύει και να τα περιφρουρεί με την
δύναμη που του χάρισε ο Δημιουργός. Έτσι είναι ιεροσυλία να μετράμε τα πάντα
με υλικό αντίκρυσμα γιατί ό,τι μάς δόθηκε είναι ανεκτίμητο.

Τι μας διδάσκουν

Πρέπει εδώ να αναφέρω και να καταγγείλω ένα κείμενο στο βιβλίο της
νεοελληνικής γλώσσας το οποίο καλλιεργεί αυτή τη νοοτροπία. Μας το επεσήμανε ο
φιλόλογός μας στην τάξη και θα ήθελα να παραθέσω ένα ακριβές απόσπασμα από το
βιβλίο που θίγει το τεράστιο αυτό ζήτημα.

“… Και ιδού, για παράδειγμα, πόση είναι η αξία ενός δέντρου, σύμφωνα με
εγκυρότατη επιστημονική εκτίμηση που κρίθηκε τόσο διαφωτιστική ώστε
συμπεριελήφθη στην ύλη σχολικού βιβλίου (Νεοελληνική Γλώσσα της Α’ τάξης
Γυμνασίου, σελ. 52), χάριν μάλλον της ευαισθητοποίησης (!) των μαθητών στο
θέμα της προστασίας των δασών: Ένα δέντρο 50 χρόνων αξίζει περίπου 196.000
δολάρια, με βάση τα στοιχεία έρευνας διεθνούς δασολογικού κέντρου. Και να πώς
αναλύεται η αξία του: Αξία οξυγόνου 31.250 δολάρια. Αξία προστασίας εδάφους
31.250 δολάρια. Αξία αποφυγής μόλυνσης 62.590 δολάρια. Αξία ανακύκλωσης νερού
37.500 δολάρια. Αξία παραγόμενων πρωτεϊνών 2.500 δολάρια.

Αν λοιπόν, ένα 50χρονο δέντρο, ζωντανό, αλλά διαμελισμένο ήδη στη σκέψη μας,
ισούται με 196.000 δολάρια, τότε και το ποσό των 196.000 δολαρίων ισούται με
ένα 50χρονο δένδρο. Οι εμπνευστές τέτοιων εξισώσεων εμφανίζονται πάνω από όλα
ως οικολόγοι, και τεκμήριο της οικολογικής συνείδησης και ευαισθησίας τους
θεωρείται το μεγάλο χρηματικό ποσό με το οποίο εξισώνουν ένα δένδρο ­ ή ό,τι
άλλο. Νομίζουν πως θα υπήρχε τάχα διαφορά αν εξίσωναν το δέντρο με
πενταροδεκάρες και όχι με τόσες χιλιάδες δολάρια. Αλήθεια, πώς και πόσο θα
μπορούσαν αυτοί οι άνθρωποι να αγαπήσουν ένα δέντρο; Μα, βέβαια, ακριβώς όπως
και όσο τα χρήματα με τα οποία το μετράνε. Ούτε δεκάρα παρακάτω! Αλλά και ούτε
δεκάρα παραπάνω!…”. (Από το βιβλίο: “Ο υπέρδρομος της Βορείου Εύβοιας και η
ελεγεία της χαμένης πορείας”, σελ. 8-9). Ευτυχώς η πυρκαγιά στη γειτονιά μας
έσβησε, αλλά τη χαρά μας την σκιάζει ένας πόνος, γιατί κάπου αλλού, κάποια
πυρκαγιά μαίνεται ακόμα».

Στο Πήλιο

Εξάλλου περισσότερα από πέντε χιλιάδες στρέμματα δάσους και ελαιόδενδρα έκανε
στάχτη η μεγάλη πυρκαγιά στο Πήλιο, που ετέθη τελικά από έλεγχο χθες το πρωί.
Η φωτιά αποτέφρωσε περίπου 40.000 ελαιόδενδρα και λίγα οπωροφόρα, κατέστρεψε
δύο εξοχικές κατοικίες στην περιοχή των Αφετών και προκάλεσε ζημιές σε
γεωργικές αποθήκες, εξοπλισμό και εφόδια.