Η σύγκρουση για το θρήσκευμα στις ταυτότητες

Η σύγκρουση για τις ταυτότητες δεν έχει τίποτε το θετικό για κανέναν. Και
δυστυχώς της επιτρέψαμε να κατορθώσει αυτό ακριβώς που θα έπρεπε να έχουμε
ξεπεράσει: τον μανιχαϊσμό της ελληνικής κοινωνίας.

Η κυβέρνηση έκανε μια κίνηση με τρόπο που δικαίωσε τη ρήση του Ταλεϋράνδου:
ήταν χειρότερο από έγκλημα, ήταν λάθος. Η Εκκλησία, αφού δεν είχε άλλη
επιλογή, προχώρησε δυστυχώς στο δρόμο που χάραξε το πολιτικό λάθος: απάντησε
με κινητοποιήσεις. Το αποτέλεσμα θα αφήσει άναυδο τον αυριανό ιστορικό: πώς
έγινε και από μια απλή διοικητική πράξη, χωρίς καμιά πνευματική διάσταση,
φθάσαμε να μιλάμε για ρήξη δύο ρευμάτων της κοινωνίας μας αλλά και να
αποδεχόμαστε σαν περίπου αναπόφευκτη την αντιπαράθεσή τους!

Μια ρύθμιση που δεν έπρεπε να πάρει καμιά διάσταση έγινε με τρόπο που φαίνεται
να δικαιολογεί σύγκρουση Εκκλησίας – Κράτους, που μετατρέπει Αρχιεπίσκοπο και
Πρωθυπουργό σε ηγέτες της σύγκρουσης! Έχουν εμφανισθεί, μάλιστα, και οι
αγκιτάτορες του διχασμού: μας μιλούν για σύγκρουση ευρωπαϊστών και
αντιδυτικών, για σκληρή μάχη ανάμεσα στις λαϊκές μάζες που θέλουν τον
εκσυγχρονισμό της πατρίδας μας και σε στίφη καθυστερημένων που θέλουν την
πατρίδα καρφωμένη στην Ανατολή. Έτσι, προχωράμε με γρήγορο βήμα σε μια
αναμέτρηση που μπορεί να είναι μοιραία.

Φαίνεται ότι δεν είναι κανείς διατεθειμένος να συνειδητοποιήσει ότι τις
πλατείες και τους δρόμους της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας δεν γέμισε η
Ιεραρχία και ένα μάτσο έξαλλοι, αλλά ο ελληνικός λαός! Τις γέμισαν ψηφοφόροι,
πολίτες που ανήκουν στα μεγάλα κόμματα, τα οποία είναι και φιλοευρωπαϊκά χωρίς
συζήτηση. Διερωτάται κανείς σε ποια πολιτικά κριτήρια στηρίζεται η περιφρόνηση
και ο χλευασμός αυτού του λαού, του λαού που εκλέγει το Κοινοβούλιο και την
κυβέρνηση της χώρας! Με ποια πολιτικά κριτήρια εμφανίζονται σε κανάλια και
ραδιόφωνα φιλοευρωπαίοι που χαρίζουν όλο αυτό το πλήθος λαού στις
αντιευρωπαϊκές δυνάμεις;

Τα ερωτήματα αυτά, βέβαια, τίθενται και προς μια ομάδα Ιεραρχών για την οποία
ισχύει όσα περί «απύλωτου στόματος ομάδος διανοουμένων» είπε ο Αρχιεπίσκοπος.
Ποιος έχει το δικαίωμα να ταυτίζει όσους έκαναν λάθος πολιτικούς χειρισμούς ή
όσους διαφωνούν πράγματι με τη θέση της Ιεραρχίας στη σημερινή κοινωνία με
τους ευρωπαϊστές; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μιλούν για πλειοψηφίες ή
μειοψηφίες που ρυθμίζουν την πορεία αυτού του τόπου; Τι θα πρέπει να γίνει για
να συνέλθουν κάποιοι από τους Ιεράρχες μας και να δουν ότι αυτοί που έχουν
άλλη γνώμη για το ρόλο της Εκκλησίας δεν είναι Τούρκοι αλλά Έλληνες, η
πνευματική υπόσταση των οποίων κινδυνεύει από τα διχαστικά μηνύματα;

Μας μένει να ευχηθούμε να επικρατήσει επιτέλους κλίμα ενότητας και αγάπης προς
όλους τους Έλληνες, να δούμε όλοι μας ότι η Εκκλησία δεν βλέπει απέναντί της
κανέναν, ότι είναι ανοιχτή αγκάλη για όλους. Μας μένει να ευχηθούμε από
καρδιάς να έχουν στο νου τους οι Ιεράρχες μας ότι είναι πρωτίστως πνευματικοί
και Επίσκοποι και όχι… κοντοτιέροι και κονταρομάχοι μιας ιδέας.

Μας μένει, τέλος, να ευχηθούμε και να… προσευχηθούμε ειλικρινά να
επικρατήσει και στην κυβερνητική πλευρά η σύνεση και η μετριοπάθεια και να
ξεκινήσει ο διάλογος με την Εκκλησία εφ’ όλης της ύλης! Δεν εκσυγχρονίζεται
μια κοινωνία με αποσπασματικές ενέργειες μιας… ανεξάρτητης, δήθεν, αρχής,
που υποκαθιστά τους νόμους του κράτους και δίνει άλλοθι για την εφαρμογή μιας
πολιτικής… αποφασίζουμε και διατάζουμε! Οι συνετοί και διορατικοί ηγέτες
πρέπει να γνωρίζουν και την… όπισθεν!

Ο Σ.Μ. Τζούμας είναι επικοινωνιολόγος και μέλος της Επικοινωνιακής
και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.