ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και οι νέοι είναι ωραίοι

Τι σχέση έχει το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και αλληλεγγύης και οι ώριμοι,
βολεμένοι και οι καταπιέζοντες τους νέους κύριοι, με τις αποφασιστικές
αρμοδιότητες και την αύρα του δήθεν επαναστατικού αριστερού και ολίγον
διανοουμενίστικου παρελθόντος, με τους εργαζόμενους, «απασχολήσιμους» και
άνεργους νέους; Καμία απολύτως.

Εξηγώ. Πρώτα η Εύη που παίρνει τώρα σύνταξη: «Άντε, και εσύ θα “ελευθερωθείς”
σε 45 χρόνια», μου λέει, «μόνον που, τότε, χαιρέτα μου τον πλάτανο εάν θα
υπάρχουν ακόμα συντάξεις και σύστημα κοινωνικής ασφάλισης». (Οι νεώτεροι
βέβαια θα εργάζονται πυρετωδώς εις το διηνεκές, για την… κοινωνική ασφάλιση
του ολοένα και αυξανόμενου αριθμού γερόντων και συνταξιούχων!).

Σοκ Νο2: «Μικροδείχνεις», μου λέει ένας γνώριμος, «φαίνεσαι πολύ λιγότερο από
την πραγματική σου ηλικία ­ τα 30 δηλαδή». Πού πας, φίλε; Επειδή εργάζομαι
πρέπει να είμαι και στα -άντα; Ξυπνήστε παιδιά! Οι περισσότεροι νέοι δεν
ξημεροβραδιάζουν διαρκώς στις καφετέριες και τα κλαμπ. Δεν είναι «μαμόθρεφτα»,
«βολεμένοι» ή βαρεμένοι. Ούτε είναι απολιτίκ. Έχουν βαρεθεί τις πιπίλες περί
«δημιουργικής συμμετοχής των νέων στην κοινωνία» και τις εκκλήσεις για
κοινωνική αλληλεγγύη που απευθύνουν συνήθως οι… έχοντες και κατέχοντες.

Στην εφημερίδα χαιρετάω τον Γιάννη, ο οποίος είναι πνιγμένος στη δουλειά. Από
μπροστά μας περνάει ο Ηλίας, που κάνει τρεις δουλειές για να τα βγάλει πέρα.

Και οι τρεις μας γεννηθήκαμε μετά τη μεταπολίτευση, μετά την εποχή των
λουλουδιών και των ουτοπικών ιδανικών. Άλλα τα οράματα και οι φόβοι μας. Σε
κάθε περίπτωση όμως, από τη στιγμή που η δουλειά μας είναι τουλάχιστον
ισοδύναμη με των άλλων, όλα τα άλλα είναι δικό μας θέμα. Τέρμα, λοιπόν, τα
«κουκλίτσα μου», τα «νεαρέ», το αφ’ υψηλού υφάκι και τα καταδεκτικά
χαμογελάκια ­ έτσι; Ξεκάθαρα πράγματα.

Και, Γιάννη, βάλε τέρμα στον υπολογιστή σου τη ρέιβ μουσική, φόρεσε τα εξτρέμ
γυαλιά και φτύσε τα βολικά και τόσο μικρόψυχα ψελλίσματα των γκρίζων
βολεμένων.