Η ώρα των μεγάλων παικτών

Εάν μού δινόταν η ευκαιρία να γίνω θεός του ποδοσφαίρου για μία ημέρα, τότε θα
διάλεγα τη Γαλλία εναντίον της Πορτογαλίας και την Ολλανδία εναντίον της
Ιταλίας στα ημιτελικά του Εύρω 2000. Πριν ακόμη από την κλήρωση της τελικής
φάσης, τον περασμένο Δεκέμβριο, πίστευα πως οι τέσσερις ομάδες που θα έφταναν
μέχρι τα ημιτελικά θα ήταν η Ολλανδία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία.
Προέβλεψα τρεις στις τέσσερις. Καθόλου άσχημα.

Οι τέσσερις ομάδες των ημιτελικών έχουν παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο στη
διοργάνωση. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχω παρακολουθήσει μεγάλα ποδοσφαιρικά
τουρνουά σε όλο τον κόσμο και είχα απογοητευτεί. Οι προπονητές, φοβούμενοι πως
θα χάσουν τη δουλειά τους, μετέδιδαν το άγχος τους στους παίκτες. Αυτό δεν
σημαίνει μόνο αμυντικό ποδόσφαιρο, αλλά και φοβισμένο, κακό ποδόσφαιρο.

Πάντα έλεγα πως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα είναι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς τη
Βραζιλία και την Αργεντινή. Και το Εύρω 2000 το απέδειξε, ενώ ιδιαίτερα
σημαντικό είναι το γεγονός πως οι καλύτερες ομάδες προκρίθηκαν στα ημιτελικά.

Μερικές ομάδες προχωρούν σε μια διοργάνωση γιατί έχουν τύχη στα πέναλτι ή
γιατί οι διαιτητές τις ευνοούν ή γιατί προσπαθούν πολύ σκληρά.

Όμως, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Ολλανδία και η Ιταλία βρίσκονται στα ημιτελικά
γιατί διαθέτουν κλάση, ταλέντο και προπονητές που δεν φοβούνται να
εμπιστευτούν τους πιο δημιουργικούς τους παίκτες.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΑΝ…

Οι Γιουγκοσλάβοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους Ολλανδούς. Ήταν αργοί στην μπάλα, αργοί στα τάκλιν, αργοί στα μαρκαρίσματα. Οι Ιταλοί δεν θα είναι έτσι και ο Μπέργκαμπ και η παρέα του πρέπει να το γνωρίζουν

Υποθέτω πως αποτελεί έκπληξη να μη βλέπεις την Αγγλία ή τη Γερμανία ή την
Ισπανία σε αυτή τη φάση. Η Αγγλία και η Γερμανία ήταν οι μεγάλες
απογοητεύσεις. Γνωρίζω πως δεν βρίσκονταν στην καλύτερη κατάσταση γι’ αυτή τη
διοργάνωση, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη ομάδα που να έπαιξε χειρότερα από
αυτές.

Και το να βλέπεις μόνο έναν Άγγλο (Μπέκαμ) και έναν Γερμανό (Χάμαν) παίκτη
στους 50 καλύτερους του τουρνουά, είναι λυπηρό.

Όσον αφορά την Ισπανία, αυτή είχε τις ευκαιρίες της στο τουρνουά. Αλλά
ξεκίνησε με ήττα 1-0 από τη Νορβηγία ­ και για μια ομάδα με τέτοια ποιότητα
αυτή δεν είναι καλή αρχή. Επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία και πρέπει να
χρησιμοποιήσεις περισσότερη ενέργεια στα άλλα παιχνίδια για να καλύψεις το
χαμένο έδαφος.

Στο τέλος, εναντίον της Γαλλίας στα προημιτελικά, η Ισπανία δεν είχε καθόλου
ενέργεια και δύναμη. Γιατί αλλιώς πώς εξηγείται ένας υπέροχος και ταλαντούχος
παίκτης όπως ο Ραούλ να αστοχήσει στο πέναλτι; Η απάντηση είναι πως ήταν τόσο
κουρασμένος, ώστε δεν μπορούσε να σουτάρει ευθεία την μπάλα.

Ο ΖΙΝΤΑΝ

Η Γαλλία είναι υπέροχη. Για μένα ο Ζινεντίν Ζιντάν είναι ένας από τους
μεγαλύτερους Ευρωπαίους παίκτες της γενιάς του. Πολλοί παίκτες μπορούν να
παίξουν ωραίο ποδόσφαιρο με την μπάλα. Ο Ζιντάν όμως χρησιμοποιεί όλη του την
τέχνη για το καλό της ομάδας.

Θυμάμαι πως πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο υπήρχαν άνθρωποι του ποδοσφαίρου στη
Γαλλία που πίστευαν πως ο Ζιντάν και ο Τζοργκαέφ δεν μπορούν να παίξουν μαζί
στην ίδια ομάδα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας αρνητικής σκέψης που δεν μπορώ
να πιστέψω. Οι σπουδαίοι παίκτες εμπνέουν ο ένας τον άλλον. Κοιτάξτε πως ο
Ζιντάν και ο Τζοργκαέφ έπαιξαν εναντίον της Ισπανίας. Θα πω και κάτι άλλο για
τη Γαλλία. Εναντίον της Ισπανίας λίγο έλειψε να πάει στην παράταση. Κι αυτό
γιατί στο περισσότερο διάστημα ήταν μπροστά στο σκορ 2-1 και νόμιζαν οι Γάλλοι
πως τα δύο γκολ ήταν αρκετά. Πρέπει να μάθουν το μάθημα: σ’ αυτό το επίπεδο
δεν πρέπει να δείχνεις οίκτο, πρέπει να πετυχαίνεις πολλά γκολ και να
σκοτώνεις τον αντίπαλο και να μην του επιτρέπεις να έχει την ευκαιρία να
επανακάμψει.

Αυτό το σημείο είναι τώρα σημαντικό για τη Γαλλία εν όψει του αγώνα με την
Πορτογαλία, γιατί η πορτογαλική ομάδα δεν γνωρίζει τι θα πει ήττα. Κοιτάξτε το
πρώτο ματς με την Αγγλία. Έχαναν οι Πορτογάλοι 2-0 σε 17 λεπτά και τελικά
νίκησαν 3-2.

ΦΙΓΚΟ ΚΑΙ ΠΙΝΤΟ

Η απόδοση του Τζοργκαέφ στο ματς με την Ισπανία ήταν μεγαλειώδης. Βέβαια, οι Ισπανοί παρουσιάστηκαν στο συγκεκριμένο ματς χωρίς ίχνος δύναμης

Δεν νομίζω πως έχω δει πορτογαλική ομάδα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 να
παίζει τόσο όμορφο και τεχνικό ποδόσφαιρο και να πετυχαίνει και γκολ. Τις
περισσότερες φορές από τότε, οι πορτογαλικές ομάδες παίζουν το είδος του
ποδοσφαίρου που μου αρέσει, αλλά πάντα έχαναν τα μεγάλα παιχνίδια και
φοβούνταν να μπουν στην αντίπαλη περιοχή. Ξέρω πως πονά. Αλλά εκεί είναι το
μόνο μέρος απ’ όπου μπορείς να πετύχεις γκολ. Δεν πετυχαίνεις γκολ από τη
μεσαία γραμμή, από το κέντρο του γηπέδου ή από τα σημαιάκια του κόρνερ. Αυτός
είναι ο λόγος που εκτιμώ ιδιαίτερα τον Λουίς Φίγκο και τον Ζοάο Πίντο. Ειδικά
ο Φίγκο, έχει μεγάλη δεξιοτεχνία και μπορεί να βλέπει και να εκμεταλλεύεται
τον κενό χώρο ­ και είναι αρκετά θαρραλέος να κυνηγήσει ακόμη και το γκολ.
Πιστεύω, πως για αρκετό καιρό ήταν ένας από τους πιο υποτιμημένους παίκτες
στον κόσμο. Φυσικά, όχι πια.

Η Πορτογαλία θα απολαύσει τον αγώνα εναντίον της Γαλλίας γιατί η κάτοχος του
Παγκοσμίου Κυπέλλου δίνει το αντίβαρο στη μεσαία γραμμή. Ρουί Κόστα εναντίον
Ζιντάν; Τζοργκαέφ εναντίον Ζοάο Πίντο; Δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Για μένα το
ματς Γαλλία – Πορτογαλία είναι το περισσότερο «βραζιλιάνικο» παιχνίδι μεταξύ
δύο ομάδων που λατρεύουν να ξεδιπλώνουν τις αρετές τους.

Ο άλλος ημιτελικός ανάμεσα στην Ολλανδία και την Ιταλία είναι ένα πραγματικό
«ευρωπαϊκό» παιχνίδι.

Χρόνια πριν, αρκετές ιταλικές ομάδες με ήθελαν να παίξω στη Serie Α. Δεν
δέχθηκα για πολλούς λόγους. Ο ένας ήταν πως εκείνη την εποχή, οι ιταλικές
ομάδες έπαιζαν ένα αρνητικό είδος ποδοσφαίρου. Έπαιζαν με λίμπερο, είχαν μαν
του μαν και χρησιμοποιούσαν μόνο δύο επιθετικούς. Ποτέ δεν έδειξαν να
απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο. Φοβούνταν να επιτεθούν, να περάσουν τη μεσαία
γραμμή. Ευτυχώς, δεν μπορείς να το πεις αυτό τώρα. Ξέρω, πως οι ιταλικές
ομάδες συνεχίζουν να προσέχουν ιδιαίτερα τις άμυνές τους. Αλλά παίκτες όπως ο
Πάολο Μαλντίνι είναι ολοκληρωμένοι ποδοσφαιριστές. Πρέπει επίσης να πω πως
έπειτα από μια άσχημη αρχή, ο Φραντσέσκο Τόλντο είναι ο καλύτερος
τερματοφύλακας του Εύρω 2000.

Έτσι, αν προσθέσεις και τη φυσική κλάση που διαθέτουν οι Ιταλοί παίκτες και
την εξαιρετική τακτική που ακολουθούν, είναι ξεκάθαρο πως η Ολλανδία έχει
πολλά να φοβηθεί.

Είπα πως η Γαλλία πρέπει να μάθει το μάθημά της από το παιχνίδι με την
Ισπανία. Η Ολλανδία επίσης πρέπει να μάθει το μάθημά της από τη μεγάλη της
νίκη επί της Γιουγκοσλαβίας. Δεν μπορώ να πιστέψω πόσο εύκολα οι αμυντικοί της
Γιουγκοσλαβίας ηττήθηκαν από τους Ολλανδούς επιθετικούς. Ήταν αργοί στην
μπάλα, αργοί στα τάκλιν, αργοί στα μαρκαρίσματα. Ποτέ δεν κατάφεραν να
ανταγωνιστούν τον Έντγκαρ Ντάβιντς στη μεσαία γραμμή.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Η Ιταλία δεν πρόκειται να κάνει τα ίδια λάθη με τους Γιουγκοσλάβους. Αν ο
Πάτρικ Κλάιφερτ ή ο Ντένις Μπέργκαμπ νομίζουν πως η Ιταλία θα τους επιτρέψει
τόσο εύκολα να πετύχουν ακόμη έξι τέρματα, τότε η Ολλανδία ρισκάρει να χάσει
το παιχνίδι λόγω υπεραισιοδοξίας.

Αυτό ήταν ένα μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα για τις ολλανδικές ομάδες του
παρελθόντος. Ξέρουν πως έχουν μεγάλες ικανότητες, αλλά πρέπει να τις δείξουν
στον αγωνιστικό χώρο και όχι στις συνεντεύξεις Τύπου.

Περιμένω δύο σπουδαία και πολύ διαφορετικά παιχνίδια.

Όπως στο Μουντιάλ του ’98, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να αναμετρηθούν η Γαλλία
με την Ολλανδία στον τελικό. Αλλά αυτή τη φορά πιστεύω πως θα συμβεί. Πρέπει
να γνωρίζουμε ωστόσο, πως η Πορτογαλία είναι η ανερχόμενη ομάδα που δεν έχει
τίποτε να χάσει. Από την άλλη πλευρά, η Ιταλία έχει μεγάλη εμπειρία και είναι
πάντα επικίνδυνη στα μεγάλα παιχνίδια.

***Ο Πελέ είναι εκπρόσωπος της Eurocard – Mastercard, επίσημης
χορηγού του Εύρω 2000