«Ομόνοια times»

Εάν δεν κατέβετε στην Ομόνοια και πάρετε το αμάξι, μάλλον θα παρκάρετε λίγο
πιο χαμηλά σε ένα από τα κάθετα στενάκια της Πειραιώς. Έτσι θα δείτε και όλη
την γύρω γειτονιά με το τόσο έντονο πολυεθνικό της χρώμα. Φθάνοντας στην
πλατεία, δίπλα στου Μπακάκου, είναι το Omonoia Grand Hotel, ένα από τα δύο
ανακαινισμένα ξενοδοχεία της ομάδας Grecotel που εισέβαλαν την κεντρική
πλατεία της Αθήνας τον τελευταίο καιρό.

Η είσοδος είναι εντυπωσιακά μικρή, μυστήρια, σαν είσοδος επαρχιακού
ξενοδοχείου. Πάνω από τον πάγκο της ρεσεψιόν κάποιος διακοσμηταράς έβαλε κάτι
κακότεχνα έντομα από νέον. (Χμμμ… Καλά, ο ιδιοκτήτης που υποτίθεται ότι
ξέρει από ξενοδοχεία δεν καταλαβαίνει το υπονοούμενο;)

Εμείς, με όλη την καλή διάθεση, μπήκαμε στο ασανσέρ για να πάμε στο εξίσου
καινούργιο εστιατόριο το οποίο από την διαφήμισή του υποσχόταν θέα της
πλατείας. Πατήσαμε το «8», πιστεύοντας ότι η θέα θα ήταν από το roof garden
στο ρετιρέ, αλλά με το που μπήκαμε στον όγδοο όροφο συναντήσαμε την γνωστή
αυτή ταμπέλα όλων των ξενοδοχείων, τα βέλη δηλαδή τα οποία δείχνουν τους
αριθμούς των δωματίων. Χμμμ. Κοιταζόμασταν, και ξανακοιτάξαμε τον πίνακα του
ασανσέρ. Η θέα τελικά δεν είναι από ψηλά, αλλά από χαμηλά, στο ημιώροφο, τόσο
κοντά στην πλατεία που εάν ήταν τα παράθυρα ανοιχτά θα είχαμε πηδήξει!

Ο χώρος είναι μοντέρνος, με ό,τι καλό και κακό μπορεί να σημαίνει αυτό. Κάτι
άλλα καλλιτεχνικά αριστουργήματα γρεκοτελικής ποιότητας στολίζουν την σάλα.
Στον ένα τοίχο, μια γιγαντιαία βίντεο οθόνη έπαιζε – ναι – σοφτ πορνοταινία.
Ύστερα όμως από λίγο που την ξαναπρόσεξα έπαιζε είδηση με Χατζηνικολάου. Οι
υπόλοιποι τέσσερις και μόνοι θαμώνες ήταν κάτι φουκαράδες ξένοι πελάτες του
ξενοδοχείου.

Η διάθεσή μας ήταν πολύ καλή, και το γέλιο έρρεε από την αρχή, από το λάθος
που κάναμε όλοι με το ασανσέρ. Γελούσαμε και με τη θέα, η οποία είναι η άποψη
της Ομόνοιας από ύψους περίπου τεσσάρων μέτρων. Δεν ξέρω, κάτι σαν να είσαι σε
διώροφο λεωφορείο.

Ξεκινήσαμε με μιλφέι μελιτζάνας και σαλάτα μανδαρίνος, με μαρουλοτομάτα,
«άγρια» μανιτάρια, ένα καπέλο από χλιαρό κατσικίσιο τυρί και κουκουνάρι. Και
τα δύο ήταν κλασικά παραδείγματα ξενοδοχειακού φαγητού. Στις παπαρδέλες με
σάλτσα φρέσκου αστακού ο αστακός απουσίαζε (μάλλον είχε πεταχτεί για τσιγάρα).
Ο σολομός στον ατμό είναι τόσο απλό πιάτο που δύσκολα μπορεί κανείς να το
καταστρέψει. Ήταν αξιοπρεπές, αλλά οι μπλε περουβιανές πατάτες που τον
συνόδευαν δεν προσφέρουν και πολλά. Το φιλέτο με σάλτσα μπεαρνέζ τρωγόταν,
όπως και το ψαρονέφρι με αβοκάντο ογκρατέν και σος Ολλαντέζ, με το ζόρι. Το
στήθος πάπιας θέλει διόρθωμα στα αγγλικά, έτσι όπως το μεταφράζουν ο ξένος
καταλαβαίνει ότι είναι «λεπίδες» από πάπια. Το τεστ ντράιβ στα γλυκά έγινε με
την κρεμ μπριλέ η οποία, λυπούμαι να το πω, ήταν στην ίδια ποιότητα με τα
υπόλοιπα.

Απορώ πώς ένα τέτοιο μέρος με τόσες δυνατότητες και τέτοια κεφάλαια από πίσω
είναι δυνατόν να είναι τόσο παραμελημένο και μπανάλ. Δεν μπορώ να καταλάβω,
δεν τους νοιάζει το τι θα λένε οι τουρίστες (και άσε εμάς τους κριτικούς).

Omonoia Times, Πλ. Ομόνοιας (Πειραιώς 2) Τηλ. 5235.230