ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι κάμποι των δακρύων

Σήμερα ακριβώς, που όλοι ασχολούνται με τη «θρησκεία» με όρους πολιτικούς ­
πόρρω απέχοντες από τον χριστιανισμό ­ εγώ θέλω να στρέψω τα μάτια προς άλλη
κατεύθυνση.

Μπροστά μου οι 58 λαθρομετανάστες στο Ντόβερ. Στριμωγμένοι, μαζί με το φορτίο
της ντομάτας, μέσα σε ένα κοντέινερ 18 μέτρα. Χωρίς ψύξη σε μια φοβερά ζεστή
μέρα, χωρίς φως, χωρίς αέρα. Τους βλέπουν τα μάτια της ψυχής μου που
μοιρολογάει με ύμνους της Μ. Παρασκευής ­ κι ας ήταν Κινέζοι οι απελπισμένοι
μετανάστες που έγδερναν με τα νύχια τους τις πυρωμένες λαμαρίνες, ουρλιάζοντας
μήπως και τους ακούσει κανένα αυτί.

Μπροστά μου οι 36 λαθρομετανάστες από το Μαρόκο και την Αλγερία (ανάμεσά τους
και πέντε παιδιά) που βρέθηκαν κλεισμένοι σε ένα φορτηγό στη Ν. Ισπανία,
μισοπεθαμένοι από την πείνα.

Μπροστά μου οι 28 λαθρομετανάστες (ανάμεσά τους και έγκυοι και μωρά) που
εντοπίστηκαν έξω από την Κω. Και φοβούνταν να πάνε ακόμη και στον γιατρό μην
και τους γυρίσουν πίσω.

Μπροστά στα μάτια μου εκατοντάδες παιδιά και έφηβοι, στους «κάμπους των
δακρύων». Να σκάβουν, 10-12 ώρες, χωράφια ατέλειωτης αμερικανικής γης ­
σκλάβοι μιας νέας εποχής. Με τα χείλη τους σκασμένα από τον ήλιο καθώς
κουβαλάνε βαριά εργαλεία ­ μικροί Χριστοί με τον δικό τους σταυρό ­ ενώ γύρω,
τα τοξικά εντομοκτόνα δηλητηριάζουν το σώμα τους.

Μπροστά στα μάτια μου ο νεαρός που κοιμόταν διαλυμένος από τα ναρκωτικά, στο
πεζοδρόμιο του Συντάγματος, λίγες ώρες πριν αρχίσει η συγκέντρωση.

Και εμείς όλοι, να ασχολούμαστε με τις σφραγίδες του εκατόνταρχου ­
γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πίστη και μάλιστα μιας
θρησκείας που ευαγγελίζεται την αγάπη και την αλληλεγγύη.