Χούλυ Γκαν, Άγγλος περιηγητής

*Είπαμε λοιπόν με τα φιλαράκια μου να πάμε
κι αυτή την εκδρομή. Πάλι καλά δηλαδή που μας το επέτρεψε αυτή η παλιο-ομάδα
που υποτίθεται ότι υποστηρίζουμε, γιατί δεν φτάνει που φάγαμε το ξύλο της ζωής
μας στη Γλασκώβη ­ πάντα το τρώμε, αλλά αυτή τη φορά τουλάχιστον νικήσαμε ­
παραλίγο να μας αποκλείσουνε οι Σκωτσέζοι μέσα στο Γουέμπλεϊ ­ εμείς φυσικά
στο Γουέμπλεϊ δεν πάμε, ο δικός μας ναός είναι ο δρόμος. Κι αυτός ο
βρω-Κήγκαν, που υποτίθεται ότι είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα μας, όλο χαμόγελα
κι ευγένειες και φερ-πλέι. Μα, τι φερ-πλέι, το ποδόσφαιρο είναι ξύλο και
μπίρα. Γι’ αυτό ήρθαμε με τα φιλαράκια μου στις χαζο-Κάτω Χώρες, για να
ρίξουμε μερικές γερές και να σπάσουμε και τίποτε μπουκαλάκια σε τίποτα εχθρικά
κεφαλάκια.

*Φυσικά, οι βασικοί μας εχθροί είναι οι
Τούρκοι, υποτίθεται μετά τους σκοτωμούς με τη Ληντς και τα επεισόδια της
Κοπεγχάγης, αλλά για μένα, που ούτε Ληντς είμαι, ούτε Άρσεναλ, ούτε η μπάλα με
νοιάζει, γίνανε εχθροί γιατί είναι βολικοί και τους ξεχωρίζεις εύκολα και δεν
τους έχουμε δείρει και πολύ στο παρελθόν. Εδώ όμως που ήρθαμε, οι Τούρκοι
είναι μακριά και εξάλλου αποφασίσαμε από πριν να δώσουμε τη μάχη με τους
Γερμανούς, όχι στο γήπεδο φυσικά, αλλά στους δρόμους αυτής της χαζο-πόλης με
το φραντσέζικο όνομα. Βέβαια, και να μη θέλαμε να τους πολεμήσουμε, μας τα
είχαν όλα τόσο καλά προετοιμάσει οι Βέλγοι αστυνομικοί που δεν θα μπορούσαμε
ν’ αντισταθούμε. Η υστερία ανεβασμένη, η πόλη άδεια, τα οδοφράγματα έτοιμα, η
μπίρα φθηνή. Ωραίο σκηνικό λοιπόν, έπεσε πράγματι το σχετικό ξύλο, το
ευχαριστηθήκαμε, γιατί στο πρώτο ματς με ποιους να πλακωθούμε, με τους
Πορτογάλους θυρωρούς ή τις Πορτογαλέζες καθαρίστριες; Είδαμε και τα μούτρα μας
στην τηλεόραση, μέγκλα.

*Μια που κάναμε τον κόπο, είπαμε μετά να
πάμε και στο γήπεδο, δήθεν για να εμψυχώσουμε τα παλικάρια μας ­ αλλά ποια
παλικάρια, σας ρωτάω, αυτούς που πληρώνονται δισεκατομμύρια για να φοράνε τα
μεταξωτά βρακιά των γυναικών τους; Τέλος πάντων, ήπιαμε κι άλλη μπίρα σ’ ένα
τρελο-γήπεδο που έμοιαζε με παγόδα, βρίσαμε λίγο και στην ωραία γλώσσα μας που
την καταλαβαίνει όλος ο κόσμος, με δυο λόγια κάναμε το πατριωτικό καθήκον μας.
Μου ‘πανε κάτι φιλαράκια μετά ότι νικήσαμε, λέει, κιόλας, απίστευτο αλλά το
γκολ φαίνεται ότι το έβαλε ο μπουνταλο-Σίρερ, φαντάσου ομάδα που θα ‘χουν οι
Γερμαναράδες, που και στο ξύλο με απογοητεύσανε. Το γκολ φυσικά δεν το είδα,
με κάποιον βριζόμουνα που με είπε κακό φίλαθλο, του χάρισα κι ένα καρούμπαλο
για να θυμάται ότι εμείς ανακαλύψαμε το ποδόσφαιρο και το φερ-πλέι και είμαστε
κι οι πρώτοι στα ταξίδια.