Πέρα στους πέρα κάμπους

Ιούνιος μήνας, Ιδρωμένο απόγευμα. Λήξη της σχολικής χρονιάς. Οι γονείς ­
ανακουφισμένοι που τα βλαστάρια τους την έβγαλαν κι αυτήν τη τάξη χωρίς να
θρηνήσουμε θύματα ­ πάνε να τα καμαρώσουνε σε ετήσιες επιδείξεις, γιορτές και
πανηγύρεις.

Μπαμπάδες κατευθύνονται προς το προαύλιο μιλώντας ταυτόχρονα στο κινητό για
λίμιτ απ. Μαμάδες ακολουθούν σέρνοντας το απαστράπτον παιδί από το χέρι.

Έχετε δει αγοράκι 8 χρόνων με τα καλά του; Ό,τι πιο θλιβερό. Ό,τι πιο
δυστυχές. Διότι, το αγοράκι, φύσει και θέσει, θέλει να είναι βρώμικο. Θέλει να
είναι ένα σίχαμα. Ένα κοκτέιλ από χώμα, ιώδιο, χανσαπλάστ, λασπωμένα παπούτσια
και γδαρμένα γόνατα. Βάλτου το μακρύ μπλε παντελόνι και το άσπρο πουκάμισο,
και το τσάκισες.

Μπαμπάδες, μαμάδες, δάσκαλοι και παιδιά μπαίνουν στο πολύβουο μίξερ
ανταλλάσσοντας χαριεντισμούς και χειραψίες. Ο πατέρας είναι συνήθως ο άσχετος
της παρέας, μια που άπαξ του έτους πατάει στο σχολείο. Η μητέρα, ως πλέον
ενήμερη, του σφυρίζει κοφτές εντολές στο αυτί:

­ Αυτή είναι η δασκάλα του Νικόλα ­ δείξε ότι την ξέρεις.

­ Ο καραφλός είναι ο διευθυντής του σχολείου, άντε να του συστηθείς.

­ Η αγγλικού έχει πάρει το παιδί από κακό μάτι.

­ Το βλέπεις εκείνο το μούλικο με τη μάνα του; Να, η μάνα του, το καρακιτσαριό
πίσω δεξιά. Αυτός είναι ο Θοδωράκης που βάρεσε το παιδί και το πήραν τα
αίματα.

Κι όταν πέφτουν μούρη με μούρη:

­ Τι κάνετε, την καλή σας κουβέντα είχαμε. Πώς είναι ο Θοδωράκης, χρυσό παιδί,
αυτό έλεγα στον άντρα μου ­ ζωηρούλι, βέβαια ­, αλλά δεν βαριέστε, παιδάκια
είναι. Άμα δεν παίξουν τώρα, πότε θα παίξουν;

(Κι άμα δεν στείλει ΤΩΡΑ ο Θοδωράκης σας τον Νικολάκη μου σακατεμένο στων
Παίδων, πότε θα τον στείλει;)

Μέσα στο χάος, η εφτάχρονη Βέρα – Λουίζα σε πλήρη υστερία:

­ Μαμά, μαμά, στράβωσε ο φιόγκος μου.

Στα έξι μέτρα, οι γονείς απαθανατίζουν με την βιντεοκάμερα. Σπρώχνουν κατά
συρροήν. Σκουντάνε τον συνάνθρωπο. Πατάνε επί κάλων και πτωμάτων, προκειμένου
να εξασφαλίσουν το καλύτερο γκρο πλαν του παιδιού τους. Που όχι γιατί είναι
παιδί τους, αλλά, εντελώς αντικειμενικά, χόρεψε καλύτερα από όλα.

Σχολικές γιορτές. Μουσική από CD. Τα παιδάκια χορεύουν. Τραγουδάνε. Λένε
ποιηματάκια. Κάνουν ό,τι κάνουν, τέλος πάντων, για να μας αποδείξουν ότι το
εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί, ζει, αυτό μας οδηγεί. Μέλος και μέρος της
φιέστας κι εγώ, θυμήθηκα τις δικές μας γυμναστικές επιδείξεις. Τις παλιές. Τις
χειροποίητες. Τις ελαφρώς έως βαρέως πριμιτίφ.

Χωρίς κινητά. Χωρίς βιντεοκάμερες. Χωρίς CD, ηχεία, προβολείς, μιλένιουμ. Απλά
πράγματα. Μπλε σορτσάκια κι άσπρα μακό. Καλαματιανός. Συρτός. Μπάλος. Ένα
νερό, κυρα-Βαγγελιώ. Πέρα στους πέρα κάμπους. Που είναι οι ελιές; Ακριβώς
εκεί.

(Αλήθεια, μια που το ‘φερε η κουβέντα ­ πού είναι οι ελιές; Πού πήγανε αυτές,
πού εξαφανίστηκαν, πότε άνοιξε η γη και τις κατάπιε; Πότε η ελιά μετατράπηκε
σε μεζονέτα; Πότε ο κάμπος έγινε κάμπριο μεταλίκ με υδραυλικό τιμόνι;)

Πέρα στους πέρα κάμπους κι εμείς. Στον κόσμο μας. Δεκαετία του ’60. Σε έναν
κόσμο γεμάτο αποστασίες και μυρωδιές. Τα λουλούδια μύριζαν ­ ως όφειλαν. Το
πράσινο μύριζε ­ ως όφειλε. Ενίοτε και οι άνθρωποι μύριζαν ­ ως μη όφειλαν ­,
μια που οι σχέσεις τους με την μπανιέρα ήταν μάλλον ψυχρές και το σαπούνι το
κρατούσαν σε μια απόσταση, μην και πάρει πολύ θάρρος.

Πέρα στους πέρα κάμπους, απαγγέλλαμε Ζαχαρία Παπαντωνίου. Κάναμε ασκήσεις
γυμναστικής. Ανατάσεις, εκτάσεις, κατακόρυφο, γέφυρα. Αξέχαστη η γέφυρα.
Αξιομνημόνευτη. Στήριζες καλά τα δυο ποδαράκια στο σκωροφαγωμένο γκαζόν κι
έκανες το σώμα σου τόξο προς τα πίσω, μέχρι τα χέρια να ακουμπήσουν στο χώμα.

(Πώς το έκανα εγώ αυτό τώρα; Με τι ευκολία, τι ευλυγισία, τι χαρακτηριστική
άνεση! Πώς τότε χτυπούσα τρεις γέφυρες στην καθισιά μου και σήμερα ­
διασχίζοντας απλώς τις Τρεις Γέφυρες με αυτοκίνητο ­ εξοντώνομαι;)

Πέρα στους πέρα κάμπους, λογοκρίνω τις αναμνήσεις μου. Τον υποψιάζομαι εγώ τον
χρόνο. Τον έχω πάρει από κακό μάτι. Απωθεί αθλιότητες και μιζέριες. Ωραιοποιεί
τετριμμένα, ασήμαντα, ανούσια. Τα μετατρέπει, και καλά, σε διαχρονικές αξίες.

Λογοκρίνω. Όμως, οι έγκλειστες αναμνήσεις ­ ως μειονότητες κρατουμένων ­
δραπετεύουν, βασιλεύουν και τα πάντα κυριεύουν.

ΤΟΤΕ θυμάμαι. ΤΟΤΕ θυμάμαι το ΤΟΤΕ. Και το ΤΟΤΕ συναντάει το ΤΩΡΑ. Ίδια η
κορύφωση του δράματος. Ίδια η καπιτάλε σκηνή. Πέρα στους πέρα κάμπους ­ με ή
χωρίς ελιές ­ αίφνης η Βέρα – Λουίζα κι εγώ συναντιόμαστε. Αίφνης, η Βέρα –
Λουίζα κι εγώ πιανόμαστε τρυφερά και χεράκι χεράκι περπατάμε στο τούνελ του
χρόνου.

Μαμά. Μήπως στράβωσε ο φιόγκος μου;