ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένας πολίτης του παρόντος

Φτώχεια και ελπίδα. Μαραντόνα και Τσε. Αν ο Σπρίνγκστην ξεσηκώνει τον
Βορρά, ο Μάνου Τσάο μιλά στην καρδιά του Νότου.

Μάνου Τσάο. Οι ακροατές του στο Ροσάριο φορούσαν μπλούζες με τον Μαραντόνα και τον Τσε

Τραγουδά στα γαλλικά, στα ισπανικά, στα πορτογαλικά, στα αγγλικά. Οι μουσικοί
του είναι από τη Γαλλία, την Αλγερία, τη Βενεζουέλα και την Αργεντινή. Και ο
ίδιος δηλώνει «πολίτης του παρόντος». Ένας πολίτης που γεννήθηκε πριν από 39
χρόνια στο Παρίσι και σήμερα διατρέχει τη Λατινική Αμερική μαζί με μουσικούς
που συνάντησε τυχαία πριν από λίγους μήνες στα μπαρ της Βαρκελώνης. Ξεκίνησε
από το Μεξικό και κατέληξε στην Αργεντινή, στο Ροσάριο, την πόλη όπου
γεννήθηκε ο Τσε Γκεβάρα. Όπου πήγε, είδε μια τρομερή οικονομική και κοινωνική
υποβάθμιση. Η κατάσταση στη Λατινική Αμερική είναι χειρότερη από ποτέ, λέει ο
Οσκάρ Τραμόρ (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) στη «Μοντ». Οι άνθρωποι δεν
αντέχουν άλλο. Παντού γίνονται ταραχές. Στον Ισημερινό και τη Βολιβία έχουν
ξεσηκωθεί οι ιθαγενείς. Στην Αργεντινή, η μεταρρύθμιση της εργατικής
νομοθεσίας προκαλεί όξυνση των ανισοτήτων. Στο Μεξικό διαδηλώνουν οι φοιτητές.
Το Ρίο γνωρίζει κάθε πρωί κι από έναν εμφύλιο. Οι δεκαπεντάχρονοι έχουν
πολυβόλα. Η σημερινή Λατινική Αμερική προαναγγέλλει αυτά που θα ζήσει η Ευρώπη
σε είκοσι χρόνια.

Πρώην μέλος του συγκροτήματος της ροκ «Μάνο Νέγκρα», που διαλύθηκε το 1994, ο
Μάνου Τσάο αφιερώνει το άλμπουμ του «Κλαντεστίνο» (Παράνομος) στους
Ζαπατίστας. Ανάμεσα στα τραγούδια, παίζει κι ένα μέρος του μανιφέστου του
κομαντάντε Μάρκος. Αυτό το κίνημα είναι καθαρό, σημειώνει. «Μπορεί αύριο να
τους συντρίψει ο μεξικανικός στρατός, αλλά κανείς δεν μπορεί να τους
διαφθείρει, όπως έγινε στο παρελθόν με τόσα επαναστατικά κινήματα». Το κίνημα
της Κούβας, για παράδειγμα; «Επισκέφθηκα τη χώρα αυτή το 1992. Υπάρχουν φυσικά
προβλήματα, αλλά όχι τόσο σοβαρά όσο στην Κολομβία ή τη Βραζιλία όπου η
φτώχεια με συγκλόνισε. Στην Κούβα δεν είδα παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα
ούτε να εισπνέουν κόλλα. Οι άνθρωποι εκεί ξέρουν να γράψουν και να διαβάσουν.
Όσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν τα σέβονται περισσότερο οι άλλες
κυβερνήσεις της περιοχής».

Ο Μάνου Τσάο πέρασε κι από τη Χιλή. Και είδε πολιτικούς κρατούμενους να
σαπίζουν εδώ και δέκα χρόνια στις φυλακές υψηλής ασφάλειας του Σαντιάγκο. Και
αναθεώρησε την άποψή του για τον Πινοσέτ. «Αν δικαστεί, τόσο το καλύτερο. Ο
λόγος που όλοι μιλούν γι’ αυτόν, όμως, είναι ότι δεν χρησιμεύει σε τίποτα.
Γιατί δεν μιλούν για τον Κίσινγκερ, που έχει εξίσου μεγάλες ευθύνες για τη
Χιλή; Ποιος ξέρει ότι ο Ισημερινός δεν έχει πλέον νόμισμα; Οι πιο σοβαρές
πληροφορίες κρύβονται πίσω από σήριαλ τύπου Πινοσέτ ή Ελιάν».

Κι όμως, μετά την περιοδεία του αυτή ο Μάνου Τσάο νιώθει πιο αισιόδοξος. Η
κατάσταση χειροτερεύει, αλλά ο κόσμος δείχνει διάθεση να ενωθεί. Οι
διαδηλώσεις γίνονται με διαφορετικό τρόπο, πιο αυθόρμητο, φάνηκε στο Σηάτλ και
την Ουάσιγκτον. Γι’ αυτό και το νέο του άλμπουμ το ονόμασε «Επόμενος σταθμός:
Ελπίδα».