Οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα

Καραμανλής – Σπηλιωτόπουλος. Μια φιλία που μέχρι σήμερα έδειξε να αντέχει στον χρόνο και τις επιθέσεις. Ωστόσο, ο δρόμος για την εξουσία έχει και απρόοπτα…

Δύο μήνες πριν από το προηγούμενο συνέδριο της Ν.Δ., τον Ιανουάριο του 1997, ο
Κώστας Καραμανλής απευθυνόμενος στον στενό συνεργάτη του Άρη Σπηλιωτόπουλο,
αλλά και σε δημοσιογράφους που ήταν παρόντες, είπε μισοαστεία – μισοσοβαρά:
«Είστε να πάμε να πάρουμε το κόμμα;».

Από τότε συνέβησαν… πολλά. Ο κ. Καραμανλής κέρδισε την αρχηγία στη Ν.Δ. και
πλησίασε ­ στις εκλογές ­ το 43% του εκλογικού σώματος, χωρίς ποτέ να
απαρνηθεί τον στενό του φίλο Άρη Σπηλιωτόπουλο, παρά τις συνεχείς επιθέσεις
που δεχόταν.

Πριν από ένα χρόνο μάλιστα, σ’ ένα μπιστρό – μπαρ του Κολωνακίου, όταν του
είπαν ότι ορισμένοι δεν χάνουν την ευκαιρία να ρίχνουν τα φαρμακερά τους βέλη,
εκείνος σχολίασε: «Ο τελευταίος πιστός που θα μου μείνει είναι ο Άρης
Σπηλιωτόπουλος».

Δυσφόρησε

Βεβαίως, ορισμένα σημερινά στελέχη του κ. Καραμανλή του ζητάνε, ούτε λίγο ούτε
πολύ, την… κεφαλή επί πίνακι του κ. Σπηλιωτόπουλου. Εκείνος όμως σταθερός
πάντα στην πανάρχαια αρχή «ο φίλος τον φίλο εν κινδύνοις γιγνώσκει» συνεχίζει
να τον στηρίζει. Μάλιστα, την περασμένη Παρασκευή όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι
«ο Καραμανλής ”τρώει” τον Άρη», ο αρχηγός της Ν.Δ. δεν έκρυψε τη δυσφορία
του. Και εκμεταλλευόμενος μια εκδήλωση στελεχών του, διέψευσε κατηγορηματικά
τις φήμες…

Από το 1993 μαζί

Η φιλική σχέση, πάντως, Καραμανλή – Σπηλιωτόπουλου έχει την ιστορία της. Και
δείχνει να έχει δοκιμασθεί σε… ανύποπτο χρόνο. Από το 1993, όταν ο Άρης
Σπηλιωτόπουλος και ο κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερός του Κώστας Καραμανλής
βρέθηκαν μαζί στην Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ.

Όταν ­ τότε ­ αμφισβητήθηκε ο κομματικός «πατριωτισμός» του κ. Σπηλιωτόπουλου,
λόγω της πολυετούς παρουσίας του σε όργανα της Δημοκρατικής Ανανέωσης (του
κόμματος που ίδρυσε ο Κωστής Στεφανόπουλος), ο κ. Καραμανλής υπενθύμισε στους
συνομιλητές του ότι ο συνεργάτης του ήταν από τα 14 χρόνια του στη ΜΑΚΙ, τη
μαθητική οργάνωση της Ν,Δ.

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Σπηλιωτόπουλος, εγγονός κεντρώου ­ προδικτατορικά ­
βουλευτή δεν ήταν απλά στη ΜΑΚΙ. Ήταν κορυφαίο στέλεχος της ΜΑΚΙ στην Πάτρα
(στην Πρότυπο Σχολή), το «αστέρι» των ΟΝΝΕΔιτών, όπως τον έλεγαν στη δεκαετία
του ’80, ο οποίος μάλιστα πρωτοστατούσε στο περιοδικό «Πολιτική Ανανέωση».

Όσο για εκείνους που τον κατηγόρησαν ότι ήταν στους… σκληρούς της ΟΝΝΕΔ,
συνεργάτης του θυμίζει πως διαγράφτηκε από την τότε ηγεσία της οργάνωσης
(Μιχαλολιάκος – Μανωλάκος), όταν έθεσε θέμα «εκδημοκρατισμού της νεολαίας».

Και με τον Έβερτ

Γι’ αυτό και στη συνέχεια πορεύθηκε με τον Κωστή Στεφανόπουλο, έναν πολιτικό
που και ο σημερινός αρχηγός της Ν.Δ., όπως και ο θείος του, ξεχώριζε πάντα για
το ήθος του.

Μάλιστα, αυτή η συμπόρευση κράτησε μέχρι που ανέλαβε την αρχηγία της Ν.Δ. ο
Μιλτιάδης Έβερτ, ο οποίος από την πρώτη στιγμή έδειξε να συμπαθεί τον Άρη
Σπηλιωτόπουλο για τις ικανότητές του σε θέματα επικοινωνιακής πολιτικής.

Όμως, απ’ όπου περνούσε ο κ. Σπηλιωτόπουλος δεν δημιουργούσε μόνον συμπάθειες,
αλλά και αντιπαλότητες και έχθρες. Ο κ. Πάνος Λουκάκος μάλιστα έθεσε στον κ.
Έβερτ το θέμα ωμά: «Ή εγώ ή ο Άρης».

Και μπορεί ο κ. Έβερτ να διεμήνυσε στον κ. Σπηλιωτόπουλο ότι η εκτίμηση στο
πρόσωπό του είναι απεριόριστη, του εξήγησε όμως ότι δεν μπορεί παρά να τον
βγάλει από τον Πολιτικό Σχεδιασμό του κόμματος.

Η επιλογή αυτή δεν βγήκε σε κακό για τον κ. Σπηλιωτόπουλο. Διότι συνδέθηκε
ακόμα πιο στενά με τον κ. Καραμανλή. Πήγε στο γραφείο του στην οδό Πλουτάρχου
και δούλεψε σε όλη την προεκλογική περίοδο του ’96.

Έγινε αυτό που αποκαλούν ορισμένοι το «alter ego» του αρχηγού. Ανέπτυξε ένα
πυκνό δίκτυο δημοσιογράφων γύρω του και ουσιαστικά έγραφε ακόμα και τις
ομιλίες του.

Η αλληλοεκτίμηση που έτρεφε ο ένας για τον άλλο ήταν φανερή στις κοινές παρέες
τους. Ο Κώστας Καραμανλής έδειχνε να τον σέβεται και ο Άρης Σπηλιωτόπουλος
έδειχνε πάντα να τον θεωρεί ως τον αναντικατάστατο αρχηγό.

«Έχει τη στόφα του αρχηγού», έλεγε συχνά σε φίλους του για τον κ. Καραμανλή ο
κ. Σπηλιωτόπουλος, πολύ πριν από το συνέδριο του 1997 και την εκλογή νέου
αρχηγού στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

«Έμαθα ότι με όρισε»

Και ο κ. Καραμανλής με τη σειρά του ανταπέδιδε πάντα. Έτσι, όταν ήρθε η ώρα να
ορισθεί εκπρόσωπος Τύπου και ο κ. Σπηλιωτόπουλος του είχε προτείνει τον κ.
Παυλόπουλο, τον κ. Καλό, τον κ. Βουλγαράκη και άλλους, ο αρχηγός της Ν.Δ.
κράτησε κλειστό το στόμα του για λίγες μέρες, έως ότου τον φώναξε και του
έδωσε ένα δελτίο για να το μοιράσει στους δημοσιογράφους. Εκείνη την ώρα ­
λέει ο κ. Σπηλιωτόπουλος ­ «εμαθα ότι με όρισε εκπρόσωπο Τύπου».

Οι «αντίπαλοί» του βεβαίως υποστηρίζουν ότι «ήταν και είναι τόσο στενή η
φιλική τους σχέση που αποκλείεται να μην το ήξερε ο Άρης».

«Έχουν άδικο», λέει με τη σειρά του ο βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. «Ο
Καραμανλής είναι αρχηγός. Αυτός αποφασίζει, αυτός αιφνιδιάζει, αυτός
καθοδηγεί».

Προ ημερών, φίλος του κ. Σπηλιωτόπουλου τον ρώτησε, χωρίς περιστροφές: «Άρη,
αν ο αρχηγός σου αλλάξει πόστο, τι θα κάνεις;». Κι εκείνος χωρίς να
χρονοτριβήσει του απάντησε: «Και το ρωτάς; Ό,τι θέλει ο αρχηγός θα γίνει».

Μέχρι θανάτου

Η σχέση των δύο πολιτικών ανδρών ασφαλώς θα έχει περάσει και από τις δύσκολες
στιγμές της. Ωστόσο, όσοι γνωρίζουν καλύτερα και σε βάθος την «προϊστορία» της
λένε αφενός μεν ότι «ο Καραμανλής δεν πουλάει τους φίλους του» και αφετέρου
ότι «ο Άρης είναι πιστός μέχρι… θανάτου στον Καραμανλή».

Βεβαίως, το κόμμα, όπως λένε κοινοί συνεργάτες των δύο ανδρών «θέλει
επανίδρυση». Και, κυρίως, «δεν μπορεί να προχωράει με μία θολή πολιτική». Στο
θέμα αυτό ο κ. Σπηλιωτόπουλος είναι ξεκάθαρος, όποτε του ζητήθηκε η γνώμη του.

Και ίσως αυτό, λένε συνεργάτες του, είναι που δεν του συγχωρούν ορισμένοι στη
Ν.Δ., οι οποίοι φτάνουν μέχρι και να σπιλώνουν την προσωπική ζωή του κ.
Καραμανλή και τη δική του.

Οπωσδήποτε μετά το συνέδριο θα φανούν όλα. Αν δηλαδή θα κρατήσει ή όχι ο κ.
Καραμανλής τον Άρη Σπηλιωτόπουλο στη θέση του εκπροσώπου Τύπου. Και φυσικά
τότε θα δοκιμασθεί μία φιλία πολλών χρόνων.

«Δεν θα πας πουθενά»

«Μα αν δεις τη συμπεριφορά του Καραμανλή απέναντι στον Άρη θα καταλάβεις ότι
δύσκολα θα τον… διώξει», σημειώνει βουλευτής, κοινός φίλος τους. «Να σου πω
μια ιστορία.

Ήμασταν μια φορά πολύ αργά σ’ ένα μπαρ με τον Καραμανλή. Ο Άρης νύσταζε, ήθελε
να φύγει. «Δεν θα πας πουθενά, έχουμε να συζητήσουμε τόσα θέματα», του ‘πε ο
Καραμανλής, χωρίς να δέχεται αντιρρήσεις.

Τέτοια είναι η σχέση του με τον Άρη. Τον εμπιστεύεται, τον χρειάζεται.

Γι’ αυτό εγώ δεν πιστεύω αυτούς που λένε ότι θα τον βγάλει από εκπρόσωπο, αν
δεν το δω με τα μάτια μου…».

Φυσικά, η πολιτική έχει τους νόμους της. Κι αυτοί μπορούν να ενισχύσουν μία
φιλία, αλλά μπορούν και να την κλονίσουν…