30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΠΟΙΟΣ – ΜΟΥΣΙΚΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Τον περασμένο αιώνα, 28 Ιανουαρίου, στα Ανώγεια Κρήτης.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Ό,τι πρέπει.

ΟΝΕΙΡΕΥΤΑΙ: Συχνά.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Το τραγούδι του πατέρα μου.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ: Είναι στον Ψηλορείτη, αλλά πρέπει να σας πάω…

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΦΑΓΗΤΟ: Της μάνας.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Την Ιρλανδή τραγουδοποιό Λορίνα Μακένιτ.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ: Ας κρατήσουμε και κάτι
μυστικό…

Η λύρα γι’ αυτόν είναι η φωνή που κουβεντιάζει με τα πόδια και τη γη.
Πιστεύει ότι τα τραγούδια του απευθύνονται σ’ εκείνους που συμφωνούν ότι ο
έρωτας είναι μελαγχολικός, ενώ για τις πρωινές συναυλίες λέει πως είναι μια
ξεχωριστή μουσική εμπειρία όπου γινόμαστε μάρτυρες των λεπτών χειρισμών
παράδοσης της νύχτας στην ημέρα. Είναι ο Λουδοβίκος των Ανωγείων.

ΕΡ.: Λουδοβίκος των Ανωγείων στο καλλιτεχνικό πεδίο. Κατά κόσμον;

ΑΠ.: Δραμουντάνης Γιώργης του Βασίλη και της Λουλουδιάς.

ΕΡ.: Τι είναι το μαντολίνο για σας;

ΑΠ.: Ό,τι αγαπάς πολύ δεν περιγράφεται.

ΕΡ.: Η λύρα;

ΑΠ.: Είναι η φωνή που κουβεντιάζει με τα πόδια και τη γη.

ΕΡ.: Κυρίαρχο στοιχείο στη μουσική σας;

ΕΠ.: Η φα δίεση.

ΕΡ.: Από πού εμπνέεστε;

ΑΠ.: Από την εμπειρία των στιγμών.

ΕΡ.: Σε ποιους νομίζετε ότι έχουν απήχηση τα τραγούδια σας;

ΑΠ.: Σ’ εκείνους που συμφωνούν πως ο έρωτας είναι μελαγχολικός.

ΕΡ.: Η μουσική μέσα από τα δάκτυλα και τα αυτιά του Λουδοβίκου;

ΑΠ.: Οι χορδές είναι ευχαριστημένες στην ησυχία τους. Όταν τις «πειράζουμε»
διαμαρτύρονται. Αυτή τη διαμαρτυρία λέμε μουσική.

ΕΡ.: Μια αξέχαστη συναυλία;

ΑΠ.: Μόνος με το μαντολίνο σ’ ένα πέταλο 20 μοναχών στο Άγιον Όρος με τα
μοιρολόγια.

ΕΡ.: Η μαντινάδα είναι τέχνη ή ταλέντο;

ΑΠ.: Είναι γνώση και τέχνη.

ΕΡ.: Πείτε μας μια μαντινάδα…

ΑΠ.: «Φεύγεις και σφίγγω την καρδιά, το δάκρυ μην προβάλλει, για να το βγάλω
στη χαρά, όταν γυρίσεις πάλι».

ΕΡ.: Πείτε μας ένα στίχο από τη νέα δουλειά που ετοιμάζετε…

ΑΠ.: «Θα ‘μαι κρυμμένος στο άσπρο γοβάκι να σε πληγώνω σα χαλικάκι».

ΕΡ.: Η Κρήτη με τρεις κουβέντες…

ΑΠ.: Λουρίδα γης στη μέση του πελάγους (Όμηρος)

ΕΡ.: Ένα τραγούδι που λέει πολλά για σας;

ΑΠ.: Η «Αθανασία» του Ν. Γκάτσου και του Μ. Χατζιδάκι.

ΕΡ.: Σχέδια για το καλλιτεχνικό σας μέλλον;

ΑΠ.: Μακάρι να ‘ξερα.

ΕΡ.: Απρόοπτο γεγονός;

ΑΠ.: Είμαι 1.67 ύψος. Μπήκα στο σαλόνι του καραβιού για Κρήτη και ακούω μια
γυναίκα να λέει σιγανά σε μια άλλη, ο Λουδοβίκος είναι αυτός; Σώπα! λέει η
άλλη, ο Λουδοβίκος είναι δυο μέτρα.

ΕΡ.: Πού αποδίδετε το δικό σας στυλ;

ΑΠ.: Στις ρυθμικές μου αδυναμίες και το θράσος.

ΕΡ.: Η πρώτη σας εμπειρία μπροστά στο κοινό;

ΑΠ.: Το 1985. Στο κατάμεστο θέατρο Ν. Ξυλούρης με τον Μ. Χατζιδάκι όταν
παρουσιάσαμε πρώτη φορά τα μοιρολόγια και είδα άντρες σκληρούς να κλαίνε.

ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω, για ποια πράγματα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Αυτό που πεθύμησα και δεν έκανα.

ΕΡ.: Αξέχαστο ταξίδι;

ΑΠ.: Στην Ισπανία του Γκρέκο (Τολέδο – Μαδρίτη).

ΕΡ.: Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο στην ερμηνεία;

ΑΠ.: Η απόδοση του κύρους των συλλαβών.

ΕΡ.: «Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά τού ναι» με δυο λόγια; (Ο τελευταίος
δίσκος).

ΑΠ.: Όταν ανοίξουμε το μαύρο τονικά γίνεται λευκό. Επομένως το λευκό είναι το
ανοιχτό μαύρο. Αν το όχι είναι το μαύρο και το ναι το λευκό, τότε δεν έχουν
τίποτα να χωρίσουν.

ΕΡ.: «Υάκινθος»;

ΑΠ.: Ένας θολωτός πέτρινος ναός σαν ωραίος τάφος. Μια μήτρα που φιλοξενεί τα
αισθήματα.

ΕΡ.: Οι πρωινές συναυλίες που διοργανώνετε με τρεις κουβέντες;

ΑΠ.: Αξίζει το ξεκίνημα μιας μέρας να μας βρει με μια μουσική εμπειρία.
Γινόμαστε μάρτυρες των λεπτών χειρισμών παράδοσης της νύχτας στην ημέρα.

ΕΡ.: Ζωγραφίζετε με τη μουσική σας, αφού με τη ζωγραφική ξεκινήσατε;

ΑΠ.: Η ζωγραφική είναι η μουσική των ματιών και η μουσική η ζωγραφική των
αυτιών.

ΕΡ.: Για ποιο πράγμα θα κάνατε τα πάντα;

ΑΠ.: Δεν υπάρχει κάτι που θα έκανα τα πάντα γι’ αυτό.

ΕΡ.: Εμφανίσεις για το καλοκαίρι;

ΑΠ.: Σε ιδιαίτερους χώρους. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

ΕΡ.: Και στο εξωτερικό;

ΑΠ.: Βερολίνο, 6 Ιουλίου. Με τη χορωδία της Όπερας του Βερολίνου. Σε δύο
τραγούδια.

ΕΡ.: Η δημοτική μουσική με δυο λόγια;

ΑΠ.: Το τραγούδι που διηγείται ιστορίες χωρίς ρεφρέν.

ΕΡ.: Πώς γίνατε τραγουδιστής;

ΑΠ.: Θεωρώ τον εαυτό μου ψιθυριστή.

ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε ευχαριστώ;

ΑΠ.: Στον φιλόλογο καθηγητή Κ. Στρατάκη, που από σεβασμό στη μουσική την
ακούει πάντα όρθιος.

ΕΡ.: Τι μετράει περισσότερο για εσάς στη ζωή;

ΑΠ.: Η τιμή που μας έκανε η φύση να υπάρχουμε.