ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δίνουν και οι μάνες εξετάσεις…

Έχασα όλους τους φίλους μου τούτες τις ημέρες. Η Λίνα τρέχει νυχθημερόν.
Ασθμαίνουσα φτάνει στη Σόλωνος να μαζέψει την κόρη της από το φροντιστήριο.
Στήνεται τελικά στην είσοδο έως τα μεσάνυκτα. Η Νινέττα ούτε τηλέφωνο δεν
μπορεί να πάρει. Δεν σηκώνει κεφάλι από το βιβλίο μπας και η κόρη της
παραλείψει να κάνει παύση στην τελεία και να πάρει αναπνοή στο κόμμα του
κειμένου που πρέπει να αποστηθίσει. Ζήτω αθάνατη παπαγαλία. Ιδρώνουν και
ξεϊδρώνουν με το βιβλίο της Ιστορίας των Επιστημών, των Θρησκευτικών, των
Αρχών της Φιλοσοφίας στα χέρια. Τα παιδιά καλοκουρδισμένα μηχανάκια. Οι
μαμάδες εντελώς αποφορτισμένες. Εξαντλημένες αλλά ψύχραιμες μόνο μπροστά στα
παιδιά τους. Την ώρα των εξετάσεων και αφού τα παιδιά ζουν τη δική τους αγωνία
αυτές ξεσπούν. Ξεπέρασαν τα όριά τους. Ψυχολογικά ράκη. Δεν έχουν κουράγιο να
μιλήσουν για ένα άλλο, εξαιρετικά λεπτό, εξίσου σοβαρό, ζήτημα: Την οικονομική
αιμορραγία τους. Γονατίσαμε επαναλαμβάνουν κάθε φορά που θίγεται το ζήτημα. Η
Ελεονώρα αναρωτιέται πώς μισθοσυντήρητοι και μάλιστα χαμηλόμισθοι γονείς τα
βγάζουν πέρα. Δεν καταλαβαίνω γιατί όλες μού επιτίθενται ­ λες και έχω σχέση
με το υπουργείο Παιδείας ­ όταν επιχειρώ να μοιρασθώ μαζί τους την αγωνία
τους. Με απειλητικό τόνο με προειδοποιούν τι πρόκειται να μου συμβεί στο
μέλλον. Και μόνο όταν συνέρχονται, λίγη ώρα πριν από το μαρτύριο της
επανάληψης, τοποθετούν κάπως αντικειμενικότερα το πρόβλημα αναφωνώντας: Άδικα
κάναμε τόσους αγώνες για την αλλαγή των εξετάσεων. Ούτε την απελευθέρωση της
μάνας δεν πετύχαμε…