ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βάλτε λίγο πάθος ακόμα, παρακαλώ!

«Έχεις πάθος; Υποφέρεις;», με ρωτάει, γεμάτος κατανόηση, ο Τοντ, όταν τον
παίρνω τηλέφωνο. «Όχι; Είσαι εκτός κλίματος. Δεν έχεις διαβάσει κανένα νέο
βιβλίο; Σήμερα όλες οι νέες εργαζόμενες γυναίκες με “καλλιέργεια, ευαισθησίες
και προβληματισμούς”, που σέβονται τον εαυτό τους, υποφέρουν. Πολύ. Από
πάθος».

Πάθος έχουν όλες; Τότε γιατί όχι κι εγώ; Εντρυφώ, λοιπόν, το Σαββατοκύριακο­
προκειμένου να βρω εναύσματα πάθους ­ σε δύο βιβλία που πρόσφατα κυκλοφόρησαν
στο εξωτερικό, κέρδισαν διθυραμβικές κριτικές και, εν γένει, προκάλεσαν
πάταγο.

Και τα δύο αναφέρονται ­ κατά αριστοτεχνικό, ομολογουμένως τρόπο ­ σε ερωτικές
σχέσεις γεμάτες μεν από εμπόδια, ξεχειλίζουσες δε από ευαισθησίες και
υπερβατικότητα. Και πολύ πάθος. Κοινό χαρακτηριστικό τους; Τον λογαριασμό του
πάθους, κατά διαβολική σύμπτωση τον πληρώνει πάντα «εκείνη»…

Σας αναφέρω χαρακτηριστικά:

­ «Πυρετός των Τουλιπών» της Ντέμπορα Μόγκαχ: γάμοι, απιστίες, πάθος, στο
Άμστερνταμ την εποχή της Αναγέννησης. Στο τέλος, ο σύζυγος περιπλανάται
στοχαστικά στους δρόμους της πόλης, ολομόναχος ­ την σκότωσε την ωραία
χαρισματική γυναίκα του ­ και ήρεμος πλέον, βέβαια, ποιον να ζηλέψει; Τον Άγιο
Πέτρο;

­ «Σούρουπο», της Σούζαν Μινό. Μία ετοιμοθάνατη ηλικιωμένη θυμάται τη ζωή της
όπου κυριαρχεί ένας βραχύβιος μα απαράμιλλος έρωτας. Πάθος. Πολύ πάθος σας
λέω. Το βιβλίο τελειώνει με τη συγκλονιστική κατάληξη της σχέσης: «Αγάπη μου»,
λέει εκείνος, «υπάρχουν πολλά εμπόδια στη σχέση μας». «Άλυτα;», ρωτάει εκείνη.
«Όχι. Θα καταστρώσουμε σχέδιο αύριο». Και εκείνη περίμενε. Αλλά εκείνος δεν
πήγε την επομένη. Ούτε τη μεθεπομένη. Ούτε ποτέ…

Έλεος! Προτού λήξει το… παθιασμένο Σαββατοκύριακό μου, τηλεφωνώ επειγόντως
στον Θεόδωρο, που συχνά-πυκνά κατηγορώ για «πεζότητα». «Για πες μου πάλι
εκείνο το (απαράδεκτο!) ανέκδοτο για τον… σαβουρογαμόσταυρο!», τον
εκλιπαρώ…