ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όνειρο μακρινό…

Πριν από δεκαέξι χρόνια γέννησε την κόρη της στη χώρα μας. Η Ναντίν είναι από
το Σουδάν. Ζει εδώ και εργάζεται σε ένα ιδιωτικό ιατρείο. Όνειρο δικό της και
του άνδρα της να επιστρέψουν κάποια ημέρα στην πατρίδα τους.

Η κόρη τους έχει τα δικά της όνειρα. Πατρίδα γι’ αυτήν είναι η Ελλάδα και
σπίτι της η γειτονιά όπου μεγάλωσε. Για όλους μας είναι μετανάστις. Το χρώμα
της προσδιορίζει την καταγωγή της. Όσα επίσημα κρατικά έγγραφα κατάφερε να
πάρει, δεν της εξασφάλισαν τη βεβαιότητα της παραμονής.

Ποτέ δεν ένιωσε ασφάλεια για την υγεία της ή τη συνέχεια των σπουδών της.
Καμιά επένδυση στο μέλλον της δεν ήταν σίγουρη.

Ο παππούς της πέθανε και κανένα μέλος αυτής της οικογένειας δεν τον τίμησε.
Περιορίστηκαν να προσευχηθούν για κείνον μπροστά στην εικόνα του δικού τους
θεού.

Η κόκκινη σφραγίδα στο διαβατήριο σε αποβάλλει διά παντός από τη χώρα. Και δεν
το διακινδύνευσαν. Από χρόνο σε χρόνο, από κυβέρνηση σε κυβέρνηση ελπίζουν.

Έφτασαν ώς την πόρτα της Ευρώπης.

Μίλησαν με τα πιο υψηλόβαθμα στελέχη της και έμαθαν επιτέλους πως κάποιος
άρχισε να μελετά το πρόβλημα.

Ως πρόβλημα των Ευρωπαίων φυσικά και όχι ως πρόβλημα των μεταναστών.

Σε ποια βάση γίνεται η μελέτη; Μα στην καλύτερη αξιοποίηση της εργασίας τους.

Τους έχουμε ανάγκη, λένε, γιατί κάνουν όλες αυτές τις δουλειές που οι
Ευρωπαίοι δεν καταδέχονται να κάνουν.

Η Ναντίν κατάλαβε πως πλένοντας σκάλες και καθαρίζοντας κάδους απορριμμάτων
έχει ελπίδα να παραμείνει.

Η κόρη της, όμως, όσο πιο κοντά στα βιβλία βρίσκεται τόσο πιο μακριά από το
όνειρο είναι…