ΜΑΤΙΕΣ Κυριακές

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, με πιάνει μελαγχολία. Γιατί οι Κυριακές χωρίς
ποδόσφαιρο ­ πρωτάθλημα και Κύπελλο ­ είναι άχρωμες, δεν έχουν νεύρο και
μοιάζουν όλες μεταξύ τους, σαν τις σταγόνες της βροχής. Εγερτήριο, διάβασμα,
γράψιμο, κοντινή εκδρομή για κολύμπι κι εκεί τελειώνει το παραμύθι. Ενώ με την
μπάλα, με τα γκολ, τους διαιτητές, που άλλοτε βλέπουν και άλλοτε όχι, τις
φάσεις στην τηλεόραση, τις ιαχές του πλήθους, τις αθλητικές εφημερίδες, τις
«αναλύσεις» στα καφενεία, όλα είναι αλλιώτικα.

Ο Ολυμπιακός, πρωταθλητής και πάλι. Μπορεί να μην έπαιξε το καλύτερο
ποδόσφαιρο, αλλά ήταν αποτελεσματικός. Έμπαινε στο γήπεδο, με την βεβαιότητα
ότι δεν πρόκειται να χάσει. Και, κατά κανόνα, τα κατάφερνε. Θα μπορούσε, ίσως,
να δώσει περισσότερα, αν δεν χτυπούσε ο Βραζιλιάνος Τζιοβάνι, δεν έφευγε ο
Μπάγιεβιτς και ο Ζάχοβιτς σεβότα την φανέλα του και τον κόσμο.

Ο Παναθηναϊκός, ήταν αποκάλυψη. Χωρίς παίκτες με μεγάλες περγαμηνές, έφτιαξε ­
έργο Κυράστα ­ ένα ομοιογενές σύνολο, που δεν δυσκολευόταν να φτάσει στη νίκη.
Αν, στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό (β’ γύρος) είχε κερδίσει ­ και το εδικαιούτο
σύμφωνα με την απόδοσή του ­ ο τίτλος μάλλον θα είχε αλλάξει χέρια. Εντύπωση,
πάντως, κάνει τούτο: λίγοι φίλοι του παρακολουθούν τους αγώνες του. Κρίμα.

Η ομάδα μου, η ΑΕΚ, μπήκε με το… αριστερό στη σεζόν ’99-2000. Χτυπημένο
γήπεδο, προπονητής ανύπαρκτος, που παρίστανε τον… καθηγητή, «εκτέλεση εν
ψυχρώ» από τον διαιτητή Δημητρόπουλο, κόπωση από κακή προετοιμασία, έλλειψη
ηθικού, διοίκηση με αλλοπρόσαλλες ενέργειες. Ευτυχώς, που μπήκε στη μέση ο
Παθιακάκης και έφερε τα πράγματα σε κάποιο λογαριασμό. Με το Κύπελλο, άνθισαν
μερικά χαμόγελα παρηγοριάς, αλλ’ αυτό είναι πολύ λίγο, για μια ομάδα όπως η
ΑΕΚ.

Ο ΟΦΗ, εντυπωσίασε στην αρχή, αλλά προς το τέλος «έκατσε». Ο ΠΑΟΚ, ούτε κι
αυτή τη φορά κατόρθωσε να πρωταγωνιστήσει. Ο Ηρακλής ήταν άνισος. Άνισος και ο
Άρης. Ο Πανιώνιος, έσκιζε με τον Κατσαβάκη, που, περιέργως, οδηγήθηκε σε
παραίτηση. Μεγάλη θλίψη, για τον Απόλλωνα. Το αρχαιότερο ελληνικό σωματείο! Ο
υποβιβασμός, είναι μια βαθιά πληγή.

Γενικά, το ποδόσφαιρό μας, δεν έκανε ούτε ένα βήμα προόδου, τη χρονιά που
πέρασε. Οι αιτίες, πολλές. Αντίθετα, οι Τούρκοι, που εξακολουθούμε να τους
χαρακτηρίζουμε… μπουνταλάδες, βγήκαν μπροστά, με το Κύπελλο Ευρώπης (ΟΥΕΦΑ).
Στη γειτονική χώρα, γίνεται σοβαρή δουλειά. Από τους παράγοντες, πρωτίστως. Ο
όχλος, όμως ­ σκοτωμοί ακόμα και στους πανηγυρισμούς ­ πάει απ’ το κακό στο
χειρότερο…