[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ωραία ιστορία η κόντρα Εκκλησίας – Πολιτείας για την αναγραφή ή μη του
θρησκεύματος στις ταυτότητες, ωραία με την έννοια ότι ενώ πρόκειται γι’ αυτό
που οι αρχαίοι ονόμαζαν «περί όνου σκιάς», και εμείς οι νεώτεροι ονομάζουμε
«φούμαρα», βρήκαμε θέμα να συζητάμε. Είναι γνωστόν ότι παρά τις απελπισμένες
προσπάθειες της Νέας Δημοκρατίας να αποτελέσει μετά τις εκλογές θέμα συζήτησης
στις παρέες, γρήγορα έχασαν κάθε ενδιαφέρον όλα. Από το γιατί ο Γιώργος
Καρατζαφέρης είπε όσα είπε μέχρι γιατί ο Κώστας Καραμανλής στηρίζει τον Άρη
Σπηλιωτόπουλο (ή μήπως το αντίθετο ­ δεν θυμάμαι ακριβώς). Και από το αν είναι
συνωμότης ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης τώρα στα γεράματα μέχρι το τι συμμετοχή είχε
στο γενικευμένο μπάχαλο της Ρηγίλλης ο «συνήθης ύποπτος» για τέτοιες ιστορίες
Κων. Μητσοτάκης. Ω του θαύματος, λοιπόν, εκεί που η ανία απείλησε σοβαρά τη
συνοχή των παρεών, να σου θέμα για συζήτηση: οι ταυτότητες!

Το πρώτο βήμα για ενηλικίωση

Για τα αγόρια, οι ταυτότητες ήταν πάντα κάτι σαν το πρώτο βήμα για την
ενηλικίωση. Έλεγες στην Γ’ Γυμνασίου «παιδιά, εγώ αύριο πάω να βγάλω
ταυτότητα» και αυτομάτως ψήλωνες δέκα πόντους (άλλους δέκα έπαιρνες με το που
ανακοίνωνες, εκεί προς το τέλος της ΣΤ’ Γυμνασίου, ότι σε κάλεσαν να περάσεις
«περιοδεύων», διαδικασία απαραίτητη για την κατάταξη στον Στρατό…). Όταν
ύστερα από κανένα εξάμηνο την παρελάμβανες από το αστυνομικό τμήμα της
γειτονιάς σου, έτσι καινούργια και σκληρή, την έδειχνες σε όλους. Από τους
συμμαθητές σου και τους φίλους σου ώς τον διαχειριστή του κυλικείου του
σχολείου. Μετά, περίμενες το πότε θα τη δείξεις. Στο σινεμά, για παράδειγμα.
«Η ταινία είναι ακατάλληλος για ανηλίκους». Ναι, ε; Εγώ, όμως, είμαι άνω των
17. «Ταυτότητα έχεις»; Νάτη! Αυτές ήταν ίσως και οι μόνες φορές που πραγματικά
χαιρόσουν που είχες ταυτότητα. Γιατί στη συνέχεια αυτό που θυμάσαι ήταν η
δυσφορία, καθώς ήσουν υποχρεωμένος να απαντήσεις στο βλοσυρό ερώτημα «εσείς
είστε εδώ»; Και να πείσεις ότι αυτό το αμούστακο παιδί στη φωτογραφία, με τα
πρώτα σημάδια της εφηβείας, ναι, ήσουν εσύ…

Βρέθηκαν στον αέρα

Να ήταν αυτή η δυσφορία που έκανε τον Κώστα Σημίτη να είναι τόσο αποφασιστικός
την Τετάρτη το βράδυ στη Βουλή; Άγνωστο. Πάντως, μερικοί στην κυβέρνηση
σίγουρα δεν αισθάνθηκαν καθόλου καλά ακούγοντάς τον. Όχι γιατί διαφωνούσαν με
την επιλογή του, όχι. Αλλά γιατί βρέθηκαν ξαφνικά στον αέρα. Ο κυβερνητικός
εκπρόσωπος Δημ. Ρέππας, που αποκήρυξε τον υπουργό Δικαιοσύνης Μιχ. Σταθόπουλο
όταν ο τελευταίος έθεσε το θέμα, ο υπουργός Παιδείας Πέτρος Ευθυμίου, ο οποίος
είχε τις σχετικές συνομιλίες με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ο Ευάγγελος
Βενιζέλος, που έκανε τις διαβουλεύσεις με τον Χριστόδουλο και την κυβέρνηση,
είναι μερικοί από αυτούς. Δικαιούνται να δυσφορούν, αναμφιβόλως. Άλλα τους
είχε πει ή άλλα είχαν καταλάβει ότι τους είχε πει. Αλλά τι θα ήταν η πολιτική
χωρίς αυτές τις μικρές ήττες (όπως και τις νίκες); Ένα πολύ ανιαρό πράγμα…

Για… Πρόεδρος

Από ανία αποκλείεται να πληγούμε, πάντως, σε ό,τι αφορά τα θέματα της
προετοιμασίας της Ολυμπιάδας του 2004. Η εβδομάδα που πέρασε μας χάρισε
μερικές πολύ «ενδιαφέρουσες» κόντρες, που προοιωνίζονται ανάλογες ζωηρές
καταστάσεις και για το μέλλον. Η εν λευκώ ανάθεση της υπόθεσης στη Γιάννα
Αγγελοπούλου δημιούργησε ανακλαστικά αντιδράσεις σε όλη την επετηρίδα της
δημόσιας ζωής, που εμπλέκεται σε αυτή την υπόθεση. Από την κυβέρνηση έως το
Ολυμπιακό Κίνημα και τους αθλητικούς παράγοντες. Και αφήστε τη συνέχεια.
Κάποιοι, λ.χ., υποστηρίζουν ότι αν πετύχουν οι Αγώνες (και θα πετύχουν γιατί
δεν γίνεται αλλιώς), η κ. Αγγελοπούλου είναι μια θαυμάσια υποψηφιότητα για
την… Προεδρία της Δημοκρατίας! Αναφέρονται μάλιστα και σε ημερομηνίες: οι
Αγώνες, λένε, θα τελειώσουν τον Αύγουστο του 2004. Η διαδικασία εκλογής
Προέδρου της Δημοκρατίας θα κινηθεί τον Φεβρουάριο του 2005. Μετά τέσσερις
μήνες, δηλαδή! Πώς είπατε;

Συμπληγάδες

Εμείς δεν λέμε τίποτε, αλλά εκείνοι που εδώ και τρεις μήνες διέρχονται από
τις… συμπληγάδες διόδους της Λεωφόρου Βάρης – Κορωπίου, ασφαλώς και βρίζουν,
όποιον τους έρχεται πρόχειρος. Από την κυβέρνηση (συνολικά) μέχρι το υπουργείο
ΠΕΧΩΔΕ και τον υπουργό (προσωπικά). Ο λόγος είναι απλός: ένα έργο ­ η
κατασκευή ενός αποχετευτικού αγωγού εν προκειμένω ­ που σε φυσιολογικές
συνθήκες θα είχε ολοκληρωθεί σε 15, το πολύ, ημέρες, διαρκεί τώρα τρεις μήνες
και δεν είναι σίγουρο ότι θα ολοκληρωθεί ούτε τους επόμενους τρεις,
υποβάλλοντας σε τρομακτική ταλαιπωρία χιλιάδες οδηγούς. Αυτό όμως δεν είναι
τίποτε μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, στο ύψος της
αεροπορικής βάσης. Εκεί, λοιπόν, ένα πρωινό κάποιο συνεργείο άνοιξε μια
τεράστια τρύπα που περιόρισε τις τέσσερις λωρίδες της λεωφόρου σε δύο. Έκτοτε,
εδώ και δύο μήνες, η τρύπα παραμένει ανοιχτή, η ταλαιπωρία οδηγών και
εποχουμένων είναι απίστευτη και κανείς ­ εδώ είναι το σημαντικό – δεν γνωρίζει
ποιος έφτιαξε την τρύπα, γιατί την έφτιαξε και, βεβαίως, πότε θα την κλείσει.
Ερώτηση: υπάρχει συντεταγμένη Πολιτεία;

Τρόποι υπάρχουν;

Άλλη ερώτηση. Τρόποι υπάρχουν; Και αν υπάρχουν, γιατί οι άνθρωποι τους χάνουν,
όταν αναλαμβάνουν ένα πόστο; Αυτό δύσκολο να το απαντήσει κανείς. Ο Νίκος
Χριστοδουλάκης έχει τη φήμη ενός ευπρεπούς ανθρώπου και με το που ανέλαβε
υπερυπουργός Ανάπτυξης πολλοί ήταν αυτοί που χάρηκαν με την πρόοδό του. Οι
ίδιοι αυτοί άνθρωποι αισθάνθηκαν μάλλον άβολα διαβάζοντας στις εφημερίδες ότι
έδιωξε κάποιους γραμματείς του υπουργείου Εμπορίου και πως οι τελευταίοι το
πληροφορήθηκαν από τις εφημερίδες. Ο υπουργός είχε τη δική του εκδοχή, μέχρι
που έφθασε η περίπτωση Μπιρδιμήρη. Ο Γιώργος Μπιρδιμήρης είναι επίσης ένας
ευπρεπής άνθρωπος και δύσκολα μπορεί να του καταλογίσει κανείς κάτι για την
περίοδο που ήταν διοικητής της ΔΕΗ. Ελάτε στη θέση του, να δείτε πώς
αισθάνθηκε την ώρα που έλεγε στον Ν. Χριστοδουλάκη ότι «είμαι στη διάθεσή σας
για κάθε βοήθεια» και εκείνος του απάντησε «ευχαριστώ πολύ για τη συνεργασία
σας, έχουμε ήδη συζητήσει για τον αντικαταστάτη σας»! Αυτονόητη η παραίτηση
και δικαιολογημένη η πικρία τού κ. Μπιρδιμήρη, ο οποίος προτίμησε να σιωπήσει
για τα διαμειφθέντα στο γραφείο τού υπουργού Ανάπτυξης…

Απτόητος

Το ποιος σιωπά και ποιος τα λέει στην πολιτική ζωή, ήταν πάντα ένα ζητούμενο.
Ο πρώην υπουργός Στέφανος Τζουμάκας είχε πάντοτε την ιδιότητα αυτού που τα
έλεγε. Και τα έλεγε αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Και επί Παπανδρέου και
επί Σημίτη. Τώρα, που δεν εξελέγη βουλευτής, έχει αξία να αναφέρει κανείς ότι
συνεχίζει απτόητος την κριτική, με την ίδια, πάντα, σκληρή γλώσσα. Η αγαπημένη
του προσέγγιση είναι ότι στις εκλογές δεν αναμετρήθηκαν σοσιαλιστές και Δεξιά,
αλλά κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Και αφού, όπως επισημαίνει, το ΠΑΣΟΚ έχει
περιπέσει σε αφασία, υποστηρίζει ότι στις εκλογές «συνέπραξαν και άνθρωποι του
ΠΑΣΟΚ για να υπάρξει τηλε-ομηρεία του ΠΑΣΟΚ και ψήφοι αντιπαροχής και
συναλλαγής». Βαριές κατηγορίες, που όμως εξηγούν γιατί δεν δέχθηκε να
«αξιοποιηθεί» μετεκλογικά εντός του κόμματος…