Άνευ χαρτοφυλακίου

-Εσείς τι χάσατε, με ρώτησε ο ταξιτζής. Έλεγξα ανήσυχη την τσάντα μου στο πίσω
κάθισμα. Κλειδιά, πορτοφόλι, χαρτομάντιλα, ταυτότητα με θρήσκευμα χριστιανή
ορθόδοξη, κραγιόν, φωτογραφίες από πρόσφατη εκδρομή.

­ Δεν έχασα τίποτα.

­ Δεν μπορεί. Κάτι χάσατε.

Μεσημέρι. Τριάντα δύο βαθμοί, Μάιο μήνα. Νεύρα εξ αντικειμένου κλονισμένα.
Έριξα μια δεύτερη ματιά. Εκτός από την ψυχραιμία μου, δεν είχα χάσει τίποτα
άλλο. Του απευθύνθηκα με την υπερβολική ευγένεια που επιστρατεύουμε όλοι, από
φόβο μη βρεθούμε πεταμένοι φύρδην μίγδην στην 3ης Σεπτεμβρίου.

­ Αφού δεν έχασα τίποτα;

­ Αποκλείεται. Δεν μπορεί.

­ Τι να κάτω τώρα; Να χάσω κάτι οπωσδήποτε;

­ Γιατί ψάχνετε στην τσάντα σας;

­ Πού να ψάξω;

­ Δεν έχετε χαρτοφυλάκιο;

­ Ορίστε;

­ Χαρτοφυλάκιο λέω, δεν έχετε;

­ Αφού χωράνε όλα στην τσάντα μου;

Κάθε βασανισμένος άνθρωπος διαθέτει γενικώς ισχνά αντισώματα για μια κρετίνα
στο πίσω κάθισμα. Με ζήλο, έπιασε να κάνει σφήνες μεταξύ ενός «Πατήσια –
Αμπελόκηποι» και μιας νταλίκας. Δεξιά η νταλίκα, αριστερά το λεωφορείο, αυτό
είναι, σκέφτηκα. Το τέλος μου. Άδοξο τέλος. Τυρί – ζαμπόν σε ανάμεικτο
σάντουιτς.

­ Δηλαδή, τι μου λέτε τώρα; Όλοι χάσανε, εσείς βγήκατε κερδισμένη;

­ Ούτε κερδισμένη, ούτε χαμένη.

­ Μία η άλλη;

Κλειδιά, πορτοφόλι, χαρτομάντιλα, ταυτότητα, κραγιόν, φωτογραφίες.

­ Θα μπορούσατε να το πείτε κι έτσι.

­ Στα λεφτά σας; Ούτε από τα κέρδη, ούτε από το κεφάλαιο;

Αυτός είναι τρελός; Εγώ είμαι τρελή; Η 3ης Σεπτεμβρίου είναι πήχτρα; Η
διαδρομή δεν θα τελειώσει ποτέ;

­ Συγγνώμη, για ποιο πράγμα μιλάμε;

Βλαστήμησε μια Μερσεντές που οδηγούσε μια κυρία με τιρκουάζ νύχια και
φρενάρισε απότομα περί τα δυόμισι χιλιοστά πίσω από ένα παπάκι. Παπάκι πάει
στην ποταμιά, εγώ θα πάω στον προορισμό μου;

Εξακολουθώντας να οδηγεί ­ αν μπορώ να το πω έτσι ­ γύρισε και με κοίταξε επί
μακρόν. Επί πολύ μακρόν. Επί τόσο μακρόν που ξέχασα πώς ξεφλουδίζουν το
πορτοκάλι στα ντινέ και ούρλιαξα:

­ Κοίτα μπροστά σου, χριστιανέ μου, παιδιά μεγαλώνουμε.

­ Έχετε παιδί;

­ Ένα.

­ Χρηματιστήριο δεν παίζετε;

­ Με το παιδί;

Μούντζωσε μια γριά με καρότσι από τη λαϊκή που προσπαθούσε να κάνει σλάλομ
μέσα από τα οχήματα.

­ Εσείς, λέω, εσείς χρηματιστήριο παίζετε;

­ Όχι.

­ Γιατί;

­ Δεν έτυχε.

­ Εγώ παίζω.

­ Μάλιστα.

­ Όλοι παίζουν.

­ Μάλιστα.

­ Εκτός από σας.

­ Μάλιστα. Μπροστά σας κοιτάτε.

­ Μπροστά και πίσω, η μοίρα του ανθρώπου είναι ίδια.

­ Μην την επιταχύνουμε.

­ Εγώ μπήκα στους σεισμούς.

­ Μάλιστα.

­ Μπήκα στους σεισμούς ο μ… Και την πάτησα.

­ Μάλιστα.

­ Όλοι οι μικροεπενδυτές την πάτησαν.

­ Μάλιστα, μπροστά σας κοιτάτε.

­ Εσείς τη γλιτώσατε με τους σεισμούς ε;

­ Φτηνά. Ένα βάζο στο κεφάλι παρ’ ολίγον.

­ Χαρτοφυλάκιο σου λέει ο άλλος. Ανάκαμψη. Λίμιτ απ. Λίμτ ντάουν. Αμοιβαία, η
γυναίκα μου με βρίζει, αν πουλήσω τώρα χάνω… θα μου πεις «κρατήσου μέσα».

­ Κρατήσου μέσα, μπροστά σας κοιτάτε.

­ Μια κουβέντα είναι αυτή.

­ Εδώ δεξιά μ’ αφήνετε εμένα…

­ Κρατήσου μια κουβέντα είναι…

­ Εδώ, στο περίπτερο…

­ Έχω αντοχές να κρατηθώ;

­ Το περάσατε.

­ Τι έχω περάσει αυτή την εποχή, μην τα ρωτάτε.

­ Μεταξύ των άλλων, περάσατε και το περίπτερο.

­ Εδώ είναι καλά;

«Εκεί», ήταν διακόσια μέτρα παρακάτω.

­ Κατεβάστε με κάπου. Οπουδήποτε.

­ Μην παίξετε ποτέ.

­ Δεν θα παίξω, τα ρέστα δικά σας.

Πλήρωσα. Βγήκα. Έφυγα. Και εν ζωή. Και άνευ χαρτοφυλακίου.