ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δημοσιογραφία σημαίνει κόστος

Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται εδώ, στο γραφείο, μπροστά σε έναν υπολογιστή
και πνιγμένη σε στοίβες από χαρτιά, η άλλη μισή, γιατρέ μου, βρίσκεται στη
Σιέρα Λεόνε. Οπωσδήποτε σήμερα εκεί βρίσκεται.

Κοντά στους δύο δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν και τους άλλους δύο που
τραυματίστηκαν ­ ο ένας πατριώτης μας. Όλοι… εν ώρα καθήκοντος. Ο ένας 53, ο
άλλος 32 χρόνων. “Ήταν ένας γενναίος ρεπόρτερ και ένας εξαιρετικός άνθρωπος”
είπαν οι συνάδελφοί του για τον Κερτ. “Είθε να αναπαυθεί εν ειρήνη και είθε τα
δημοσιογραφικά ιδανικά για τα οποία πέθανε να ζήσουν για πάντα”. Και οι
συνάδελφοι του Μιγκέλ από τη Βαρκελώνη μίλησαν για όλους: “Πέθαναν για ένα
επάγγελμα που αγαπούσαν και είναι τόσο παρεξηγημένο, λέγοντας την αλήθεια που
πολύ λίγοι άνθρωποι θέλουν να ακούσουν”.

Αυτή είναι η αληθινή δημοσιογραφία. Όχι οι δημόσιες σχέσεις και τα σαλόνια, τα
γραφεία Τύπου και οι μετρήσεις της AGB, οι ασήμαντες δηλώσεις και οι
ανακοινώσεις χωρίς περιεχόμενο, αυτά που συμφέρουν κι αυτά που δεν συμφέρουν.

Δημοσιογραφία είναι να πιστεύεις ότι είσαι το άγρυπνο μάτι της συνείδησης του
κόσμου. Και το “καθήκον” είναι η αναζήτηση της αλήθειας με όποιο κόστος, ακόμη
και της ίδιας της ζωής σου. Η αναγνώρισή της μέσα από σωρούς ψεύτικων και
παραπλανητικών στοιχείων κάτω από τα οποία την κρύβουν. Η αποκάλυψή της όταν
πολλοί έχουν συμφέρον να την εμποδίσουν. Και η υπεράσπισή της απέναντι σ΄
αυτούς που δεν θέλουν να τη δουν και να την ακούσουν.

Όχι, δεν είναι μόνο η μισή, ολόκληρη η καρδιά μου είναι στη Σιέρα Λεόνε. Με
τον Κερτ, τον Μιγκέλ, τον Μαρκ και τον Γιάννη. Γιατί, υπάρχουν και τέτοιοι
δημοσιογράφοι.