ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα δίδυμα του Μάη

Το πρώτο φως που είδαν ήταν της άνοιξης. Το πρώτο βλέμμα, της μαμάς ­ τρυφερό
όσο κανένα άλλο και πλημμυρισμένο από ευτυχία. Η πρώτη αγκαλιά του μπαμπά, που
είδε στα μάτια τους την αξία της ζωής. Και η πρώτη μυρωδιά, αυτή της θάλασσας
του Θερμαϊκού, που έμπαινε από το παράθυρο. Παιδιά του Μάη, τυχερά, γλυκά και
χαμογελαστά… Ο Αποστόλης και η Μαριάννα γεννήθηκαν πριν από μερικές μέρες
και τα ονομάτά τους μπορεί και να μην τα έχουν ακούσει ακόμη… Έχουν όμως ήδη
αισθανθεί την αγάπη και τα χρώματα, το χαμόγελο, το γέλιο και τα δάκρυα χαράς
των ανθρώπων γύρω τους, κι ας μη διακρίνουν ακόμη καλά καλά τις φιγούρες, μέσα
από τις σχισμάδες των ματιών τους.

Εκείνα, δύο τελείως διαφορετικά μωρά, δύο ξεχωριστοί καινούργιοι άνθρωποι,
γνωρίζουν τα πάντα, πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε… Γνωρίζουν με την
όσφρηση, με την αφή και μ’ αυτή την αίσθηση που δεν έχει όνομα… Ήρθαν στον
κόσμο ένα ανοιξιάτικο πρωινό, έτσι μικροσκοπικά και εύθραυστα, κι έφεραν μαζί
τους εκείνη την πρωτόγονη σοφία, που ταξιδεύει για χρόνια, για αιώνες, που δεν
έχει ανάγκη να διδαχθεί, αλλά πάθος για να διδάξει… Δυο μωρά που γνωρίζουν
όλα αυτά που εμείς ξεχνάμε: τη μυρωδιά των λουλουδιών, τη μουσική της
θάλασσας, τα χρώματα της άνοιξης, τη γεύση της αγάπης, τη γλώσσα της καρδιάς
και της ψυχής.

Σιγά, σιγά, μέσα από παιχνίδια, κουβέντες, χαμόγελα, αλλά και στιγμές έντασης,
θα μάθουν κι όλα τ’ άλλα ­ όλα εκείνα που χρειάζονται για μπορέσουν να
«ενταχθούν» σε μια οργανωμένη κοινωνία. Θα μάθουν λέξεις, που δεν θα μπορούν
πάντα να εκφράσουν συναισθήματα, θα μάθουν κινήσεις, θα αποκτήσουν
«καθημερινές συνήθειες». Σε λίγο θα ξέρουν να φοράνε ρούχα και παπούτσια, να
ισορροπούν στα δύο πόδια, να τρώνε με μαχαίρι και πιρούνι, κι άλλα πολλά…
Είναι όμως δύο πολύ τυχερά παιδιά… Γιατί οι άνθρωποι που τα έφεραν στον
κόσμο δεν θα τα αφήσουν ποτέ να ξεχάσουν όλα εκείνα που δεν έχουν όνομα, παρά
μόνο χρώματα, αισθήσεις και μυρωδιές…