Στο φακέλωμα (θα) είναι το πρόβλημα των ταυτοτήτων, όχι στο θρήσκευμα

Τα προβλήματα που κατασκευάζονται εκ του μη όντος είναι τα πιο επικίνδυνα.
Έχουν προηγηθεί κάποιοι ανευθυνοϋπεύθυνοι χειρισμοί που πειράζουν άνευ λόγου
ειδικές ευαισθησίες. Η Ελλάδα έχει πραγματικά προβλήματα (ανεργία, εθνική
ασφάλεια, ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα κ.λπ.). Και δεν έχει την πολυτέλεια
ανάδειξης άλλων όπως αυτό της ταυτότητας. Οι άστοχες δηλώσεις του υπουργού της
Δικαιοσύνης στην αρχή και στη συνέχεια η άκριτη απόφαση της Αρχής Προστασίας
των Προσωπικών Δεδομένων η οποία εξεδόθη καθ’ υπέρβαση της αρμοδιότητάς της με
βάση μια contra legen ερμηνεία του Ν. 2472/97 μάς έφεραν στα πρόθυρα μιας
σοβαρής κρίσης στις σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας. Ευτυχώς επεδείχθη
ψυχραιμία και απεφεύχθη μια μοιραία σύγκρουση που θα διακύβευε τη συνοχή του
λαού.

Τα δεδομένα

Θα προσπαθήσουμε μια νηφάλια καταγραφή των δεδομένων.

Πρώτον: Εδώ είναι Ελλάδα, με μια ξεχωριστή εθνική ιδιοπροσωπία. Στην Εσπερία,
έλεγε ο πολύς Αδαμάντιος Κοραής, «από την μίαν πλευράν είναι η θρησκεία και
από την άλλην η ελευθερία. Παρ’ ημίν τα δύο ταύτα ιερά ονόματα είναι ενωμένα».
Όποιος υποτιμά αυτή την αλήθεια στις αποφάσεις του θα κάνει λάθη. Συγκρούσεις
των δύο μεγεθών υπήρξαν στην ιστορία ουκ ολίγες. Αλλά πάντοτε αυτές έχουν
απολήξει υπέρ της Εκκλησίας. Υπενθυμίζουμε τις δύο τελευταίες: 1981, η
κυβέρνηση φέρνει τον υποχρεωτικό πολιτικό γάμο και άρον άρον τον παίρνει πίσω·
1987, η κυβέρνηση ψηφίζει τον νόμο για την εκκλησιαστική περιουσία και αμέσως
μετά τον καταργεί διά δηλώσεως του Πρωθυπουργού. Το απλοϊκό ερώτημα είναι
γιατί το πάθημα των προηγουμένων δεν γίνεται μάθημα για τους επομένους;

Δεύτερον: Αποβλέπουμε σε μιαν Ευρώπη των πατρίδων. Επιζήσαμε στους αιώνες όχι
χάρις στις ομοιότητές μας, αλλά χάρις στις διαφορές μας από τους άλλους, ιδίως
τους κατά καιρούς κατακτητές μας. Δεν εξομοιωθήκαμε, γι’ αυτό δεν
απορροφηθήκαμε. Αλλά πρέπει να το πούμε ότι ο ισχυρισμός ότι, εν ονόματι του
ευρωπαϊσμού τάχα, στην ουσία ενός νόθου κοσμοειδώλου του ευρωμαϊμουδισμού,
πρέπει να πάμε σ’ αυτές τις αλλαγές αποδεικνύεται εξωπραγματικός.
Συγκεκριμένα: α. Η Συνθήκη του Άμστερνταμ, με την προσαρτημένη σ’ αυτήν δήλωση
αρ. ΙΙ, αποφαίνεται ότι «Η Ε.Ε. σέβεται και δεν προδικάζει το σύμφωνα με το
εθνικό δίκαιο καθεστώς των Εκκλησιών και των θρησκευτικών ενώσεων ή κοινοτήτων
στα κράτη-μέλη». β. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει αποφανθεί από 8-9-93 (υπόθεση
Bernard κατά Λουξεμβούργου) ότι είναι απαράδεκτη η προσφυγή ατόμου επειδή αυτό
υποχρεώθηκε να δηλώσει στην αρμόδια κρατική Αρχή το θρήσκευμά του. Αξίζει να
σημειωθεί ότι υπάρχει χιονοστιβάδα αποφάσεων εθνικών δικαστηρίων ευρωπαϊκών
χωρών που υιοθετούν αυτό το σκεπτικό (παράδειγμα η από 15-12-83 απόφαση του
Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας η οποία ορίζει ότι ο πολίτης είναι
υποχρεωμένος να δηλώνει τη θρησκεία του όταν ερωτάται από τις δημόσιες Αρχές
και τούτο δεν συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων του). Πάγια είναι και η δική
μας νομολογία. Οι αντιλέγοντες ισχυρίζονται ότι η δήλωση στην Ευρώπη είναι
υποχρεωτική για άλλους λόγους, π.χ. φορολογικούς, και δεν είναι πάνω στο
έγγραφο της ταυτότητας. Η ουσία φυσικά δεν είναι σε ποια Αρχή του κράτους
δηλώνει κανείς και γιατί το θρήσκευμά του αλλά ότι δεν μπορεί να μην το
δηλώσει όταν του το ζητεί το κράτος. Η πρόσφατη διευκρίνιση του Αρχιεπισκόπου,
να είναι προαιρετική η δήλωση, αφαιρεί από τους παρ’ ημίν Ηρακλείς της
προοδευτικότητας και το τελευταίο πρόσχημα.

Τρίτον: Οι θιασώτες της μη αναγραφής του θρησκεύματος διεκδικούν το δικαίωμα
της μη αναγραφής. Την ίδια στιγμή αρνούνται σε όλους τους άλλους, που είναι η
συντριπτική πλειοψηφία, το δικαίωμα της εγγραφής. Η περιπέτεια των ταυτοτήτων
για αυτούς που τη σοφίστηκαν είναι σίγουρα η κορυφή του παγόβουνου. Το μέγεθός
του το δαχτυλοδείχτησε ήδη ο κ. Σταθόπουλος. Έγραψε για την ανάγκη απάλειψης
από τους σκοπούς της εκπαίδευσης αυτού της «καλλιέργειας του ορθοδόξου
χριστιανικού ήθους», από το Σύνταγμα της προμετωπίδας «εις το όνομα της Αγίας
και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Εδώ και εκ δεξιών και εξ αριστερών
συναντώνται τάσεις με κοινό στόχο, τη μετατροπή της Ελλάδος σε άθρησκο λαϊκό
κράτος. Βέβαια η Γαλλία, που εξελίχθηκε σε τέτοιο, έζησε παρά ταύτα στη
δεκαετία του ’90 τις συγκλονιστικές διαδηλώσεις στο Παρίσι εναντίον της
νομοθέτησης που είχε κάνει τότε η κυβέρνηση και καταργούσε τα καθολικά σχολεία
και οι διαδηλωτές την εξηνάγκασαν να ανακαλέσει.

Αντιστάσεις

Τέταρτον: Οι το γε νυν παγκοσμιοκράτορες τραβάνε το σχοινί της μοναδικής
σκέψης και του ενιαίου μοντέλου ανθρώπου. Στην πραγματικότητα του
«μετανθρώπου», όπως τον προετοιμάζει η τυφλή βιοτεχνολογία τους. Στα σχέδιά
στους αυτά οι αντιστάσεις που θα βρουν θα προέλθουν και από αλλού βεβαίως,
αλλά και από τη συλλογική δύναμη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Λογικό να θέλουν να
την αποδυναμώσουν. Δεν θα μπορέσουν. Η Ορθόδοξη Εκκλησία προϋπάρχει του
Ελλαδικού Κράτους.

Το πρόβλημα των ταυτοτήτων είναι αλλού και κάποιοι που όφειλαν δεν το
κατάλαβαν. Είναι στην απειλή του ηλεκτρονικού φακελώματος της όλης ζωής μας.

Ιδού στάδιον λαμπρόν.