Επείγει αποκατάσταση ιστορικών προτεραιοτήτων

Η εξωτερική πολιτική των κρατών βασικά καθορίζεται από διαχρονικές
παραμέτρους: τη γεωγραφική θέση της χώρας· τη στρατηγική της σημασία· τον
πλούτο της. Πάνω απ’ όλα όμως μετράει το ισοζύγιο ισχύος και δη ένοπλου σε
σχέση με τους γείτονες, ιδίως αυτούς που έχουν διακηρυγμένο, παραδοσιακό
επεκτατισμό. Παραγνώριση του παράγοντος αυτού ισοδυναμεί με οικοδόμηση
πολιτικής πάνω στην άμμο.

Σημαντικό επίσης στοιχείο προς χάραξη πολιτικής είναι οι συγκλίσεις του
κράτους με άλλα και μάλιστα ισχυρά. Όμως και αυτές εξαρτώνται από την καθόλου
ισχύ, τη βαρύτητα της χώρας.

* Τούτων δεδομένων στη συνεχιζόμενη προσπάθεια ν’ ανιχνεύσω την πολιτική
συλλογιστική Σημίτη δεν βρίσκω πειστικό επιχείρημα υπέρ της πρωθυπουργικής
επιλογής, ως πρώτης προτεραιότητας, την ένταξη στην ΟΝΕ και την επιδίωξη του
ευρωπαϊκού προσανατολισμού εις βάρος της εθνικής ασφάλειας και της εθνικής
κυριαρχίας. Ο Πρωθυπουργός είναι άνθρωπος ευφυής και θεληματικός. Γιατί
πολιτεύεται έτσι, όταν η Τουρκία αποκρούει τα ελληνικά ανοίγματα, ζητώντας
πολλά περισσότερα; Μήπως ο Πρωθυπουργός φοβάται την ενόπλως υπέρτερη και
απειλητική Τουρκία και διαλογίζεται μερική παράδοση έναντι σταθερής ειρήνης;

Αλλά από την Ιστορία γενικώς και τις τελευταίες, ιδίως, τουρκικές αντιδράσεις
στις τόσον συμφιλιωτικές, μέχρις εξευτελισμού, χειρονομίες μας προκύπτει το
αμετάβλητο της τουρκικής διεκδικητικότητας και απειλής.

Ζητεί και έδαφος και θάλασσα… Αν πάλι υποθέσουμε ότι ο Πρωθυπουργός
αποπειράται παρέλκυση προς εξαγοράν χρόνου θα ‘ταν, ίσως, αντιληπτή πολιτική
υπό την προϋπόθεση ότι θα αξιοποιούσε σύντονα τον εκ της παρέλκυσης χρόνο για
να προετοιμασθεί ενόπλως. Αλλά οι πράξεις της κυβέρνησης στο θέμα αυτό είναι
δραματικώς ανεπαρκείς για να αποτρέψουν την τουρκική διεκδικητικότητα και
επιθετικότητα. Άρα η Τουρκία μόνον κερδίζει από «δήθεν» παρέλκυση.

Και πάντως «παρέλκυση» δίχως παράλληλη πολιτική ενδυνάμωσης, που παραμένει
ανεπαρκής μέχρι ανύπαρκτη, βλάπτει. Διότι σημαίνει υποχωρήσεις κατά δόσεις,
χωρίς αντάλλαγμα (βρίθουν τα παραδείγματα. Δυστυχώς).

*Ψιθυρίζεται ότι ο Πρωθυπουργός έχει αμερικανικές διαβεβαιώσεις ­
προσφερόμενες και προς την αντιπολίτευση, ώστε, ευπειθής, να μην αντιδρά ­ ότι
σε περίπτωση σοβαρών παραχωρήσεών μας σε Αιγαίο και Κύπρο και παράλληλης
τουρκικής άκαμπτης αρνητικότητας, θα παρέμβει προς ανακοπήν επιθετικών
ενεργειών της Άγκυρας.

Όμως πέραν των σημερινών ήδη απαράδεκτων τουρκικών αξιώσεων η Ουάσιγκτον θα
μπορούσε να προκρίνει να δώσουμε στην Άγκυρα και άλλα: τόσο Αιγαίο· τόσα
νησιά· τόσο έδαφος. Τότε τι θα κάναμε. Πώς θα αντιστεκόμασταν, αφού η
κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει το κράτος αυτοδυνάμως απροστάτευτο;

Δεν αντιλαμβάνεται ο Πρωθυπουργός ότι ένα κράτος ούτε την κυριαρχία του
διαπραγματεύεται ούτε καν ζωτικά συμφέροντά του όταν δεν έχει αποδείξεις
συνδιαλλακτικότητας του αντιπάλου και όταν παραλλήλως αμελεί εγκληματικά την
άμυνα χάριν της ΟΝΕ και… πράσινα άλογα; Παρέλκυση και ταυτόχρονα σύντονη
ένοπλη ενδυνάμωση είναι η μόνη ενδεδειγμένη πολιτική. Και εθνικώς αξιοπρεπής
ζεύγμα αδιάσπαστο.

Αλλά λέγει και άλλα ανατριχιαστικά η κυβέρνηση, ανυψώνοντας σε πρώτη
προτεραιότητα την ΟΝΕ και τα ευρωενωσιακά έναντι της ασφάλειας (ακόμη να
παραγγείλουν κινητήρες για τα αεροπλάνα που θα αγοράσουν ­ πέντε χρόνια
χρονοτριβής). Αντιστρέφουν έτσι ριζικά προτεραιότητες από ετών καθιερωμένες
στη συνείδηση του λαού.

Όμως έχοντας επιλέξει αυτή την αντιστροφή των παραδοσιακών προτεραιοτήτων τι
θα κάνει ο κ. Σημίτης αν η Τουρκία επανέλθει στην πολιτική έργω και λόγω
διεκδικητικότητας. Πού θα πάει η ανάπτυξη, ο ευρωπαϊκός μας πολιτισμός και πού
το Χρηματιστήριο; Θα προσφύγει στους Αμερικανούς. Δεν θα του αφήσουν
περιθώρια: τα σώστρα πανάκριβα.

Οι Ευρωπαίου εξάλλου ως συνήθως απρόθυμοι, εθνοκεντρικοί, πλαδαροί και
ελαστικοί (…) μήπως θα αντισταθεί; Αλλά πώς έχοντας αμελήσει εγκληματικά
αποτελεσματική άμυνα.

Καιρός πια ο Πρωθυπουργός να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει επειγόντως να
επαναφέρει στην πολιτική τις καθιερωμένες προτεραιότητες, εγκαταλείποντας τα
νεωτερικά και ανιστόρητα. Γιατί ο τόπος θα πληρώσει βαριά τούς Σημίτειους
εκσυγχρονισμούς. Τα ίδια ισχύουν και για τη συμπλέουσα «κατ’ επιταγήν» Νέα
Δημοκρατία. Αγριότητες και ολέθρια ελλοχεύουν.