Η «ομοσπονδιακή» Ευρώπη του Φίσερ

«Ευρωπαϊκή ομοσπονδία». Ο όρος αποτελεί πλέον μέρος του καθημερινού μας
λεξιλογίου. Σε ομιλία του την περασμένη Παρασκευή στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ
του Βερολίνου, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ παρουσίασε το
«προσωπικό» του σχέδιο για το μέλλον της Ευρώπης.

«Πολύ αργά για να κάνουμε πίσω!» (του Σεργκέι, από τη «Μοντ»)

Μιλώντας ως «πεπεισμένος Ευρωπαίος και Γερμανός βουλευτής», ο Φίσερ υποστήριξε
πως πρέπει να συγκροτηθεί μια ομοσπονδία εφοδιασμένη μ’ ένα σύνταγμα, μια
κυβέρνηση και ένα κοινοβούλιο.

Σύμφωνα με τον Φίσερ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να αποτελείται από δύο
σώματα, που θα εκπροσωπούν «μια Ευρώπη των εθνικών κρατών και μια Ευρώπη των
πολιτών». Το πρώτο σώμα θα αποτελείται από μέλη των εθνικών κοινοβουλίων.
«Έτσι, δεν θα υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στα εθνικά κοινοβούλια και το
Ευρωκοινοβούλιο, ανάμεσα στα εθνικά κράτη και την Ευρώπη». Τα μέλη του
δεύτερου σώματος θα εκλέγονται από τους πολίτες είτε άμεσα, όπως στην
περίπτωση της αμερικανικής Γερουσίας, είτε έμμεσα, όπως συμβαίνει με την Άνω
Βουλή της Γερμανίας.

Σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή κυβέρνηση, ο Φίσερ θεωρεί ότι υπάρχουν δύο λύσεις:
«Είτε θα αποφασίσουμε ότι θα συνεχιστεί η μετατροπή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
σε μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση, η οποία με τον τρόπο αυτό θα αποτελείται από τις
εθνικές κυβερνήσεις, είτε θα ξεκινήσουμε από τη σημερινή δομή της Επιτροπής
για να φτάσουμε στην άμεση εκλογή ενός προέδρου με ευρείες εκτελεστικές
εξουσίες».

Το Σύνταγμα που φαντάζεται ο Γερμανός υπουργός, τέλος, θα ορίζει τι θα
ρυθμίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο και τι στο επίπεδο των εθνικών κρατών.

Μένει να βρεθεί η μέθοδος. Ο Φίσερ προτείνει να ακολουθηθεί μια διαδικασία σε
δύο ή τρία στάδια.

«Μπορούμε να αρχίσουμε με μια ενισχυμένη συνεργασία ανάμεσα στα κράτη που
θέλουν να συνεργαστούν στενότερα από τα άλλα, όπως συμβαίνει ήδη με την
οικονομική και νομισματική ένωση και με τις συμφωνίες του Σένγκεν. Αυτή η
ενισχυμένη συνεργασία, όμως, δεν πρέπει να γίνει αντιληπτή ως απομάκρυνση από
την ενοποίηση».

Ένα ενδιάμεσο βήμα προς την πραγματοποίηση της πολιτικής ένωσης θα μπορούσε να
είναι η δημιουργία αργότερα ενός «κέντρου βάρους», συνέχισε ο Γιόσκα Φίσερ.

«Μια τέτοια ομάδα κρατών θα μπορούσε να υπογράψει μια νέα ιδρυτική συνθήκη της
Ευρώπης, η οποία θα αποτελούσε έτσι τον πυρήνα της ομοσπονδίας.

Με βάση αυτή τη συνθήκη, θα δημιουργούνταν οι αντίστοιχοι θεσμοί, μια
κυβέρνηση που θα μιλούσε με μια φωνή για όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα,
ένα ισχυρό κοινοβούλιο και ένας άμεσα εκλεγόμενος πρόεδρος.

Ένα τέτοιο κέντρο βάρους θα έπρεπε να είναι η πρωτοπορία, η αμαξοστοιχία για
την ολοκλήρωση της πολιτικής ενοποίησης, που θα περιέχει ταυτόχρονα τα
στοιχεία της μελλοντικής ομοσπονδίας».